Ο ήρωας με τα χίλια πρόσωπα – V.Q.

The_Prison-1172087561

Ένα κείμενο δημοσιεύτηκε πρόσφατα με την ονομασία: Ούτε Λήθη Ούτε Τελετή: Ενάντια στη Λατρεία του Πτώματος. Είμαι σίγουρος πως αναγνωρίζω τον τόνο και το στυλ και σίγουρα μπορώ να υποπτευτώ την προέλευσή του, αλλά θα μπορούσα να κάνω και λάθος και για τον σκοπό του διαλόγου, που ήλπιζαν να ξεκινήσει, γράφω αυτές τις γραμμές. Με κάποια κομμάτια απ΄το προαναφερθέν κείμενο έχω κάποια συναισθηματική ταύτιση: και εγώ απογοητεύομαι μερικές φορές από τα νεύματα, την αυτοαναφορικότητα και τη λιτανεία των ονομάτων, που είναι παρά πολλά για να τα θυμάμαι και συνοδεύουν πράξεις και προκηρύξεις. Απογοητεύομαι από αυτά γιατί ξέρω πόσο ανούσια μπορεί να είναι και πόσο μπορούν να αποκλείουν τους αναγνώστες έξω από συγκεκριμένους κύκλους. Αλλά, υποψιάζομαι, επίσης, πως πηγάζει από μια ιδιαίτερη/συγκεκριμένη μικροπρέπεια μέσα μου και από μια ιδιαίτερη στιγμή στη ζωή μου, που νιώθω αποξενωμένος σχεδόν από τα πάντα. Και είναι μια ιδιόμορφη μικροπρέπεια και τσιγγουνιά στο Ούτε Λήθη Ούτε Τελετή: Ενάντια στη Λατρεία του Πτώματος, που δεν μπορώ να βοηθήσω, αλλά θέλω να το ξεπλύνω, σαν να είχα μπει ξαφνικά σε μία άσχημη και σκοτεινή σοφίτα και είχα καλυφθεί από ιστούς αράχνης, σκελετούς και σκόνη. Ανά καιρούς, φαίνεται να αναβλύζουν, από τις σκιές που λένε πως αγαπούν, τα τσιριχτά θρήνου αυτών των προτεστάντικων ποντικιών, κηρύττοντας τη σιωπή και τη γκριζάδα καθώς φωνάζουν: Να μας θυμάστε! Και έτσι, ακόμα κι αν υπάρχουν σημεία, που ίσως, υπό διαφορετικές συνθήκες, θα με έβρισκαν σύμφωνο και θα τα θεωρούσα άξια συζήτησης, αυτή η τελευταία παρότρυνση από τους συγγραφείς είναι η πιο ζοφερή και αγενής από όλες, με απωθεί και με αναγκάζει να αναθεωρήσω.

Συμβαίνει πολύ συχνά το να μπορούμε πραγματικά να γιορτάσουμε τη ζωή κάποιου μόνο μετά τον θάνατό του. Στον θάνατο κάποιος που αγαπάμε απογυμνώνεται απ’ τα ελαττώματά του. Ξαφνικά, το άτομο φαίνεται για τα καλά πράγματα που ήταν. Τελικώς, το μόνο που μένει να θυμάσαι είναι το τι ήταν υπέροχο σχετικά με αυτό, τι χαρακτηριστικά/αρετές – και μόνο αυτό – κρατούσε για εμάς και για τον κόσμο. Είναι μόνο τη στιγμή του θανάτου που η Μοναδικότητα, η ακλόνητη και μεγαλειώδης ατομικότητα επιτρέπεται να ανθίσει. Αλλά, όχι για κάποιους αναρχικούς, απ’ ότι φαίνεται. Όχι ήρωες, όχι μάρτυρες, φωνάζουν! Το να θαυμάζεις, το να βρίσκεις μεγαλείο στους πεσόντες συντρόφους είναι Αντι – αναρχικό και πρέπει να μιλήσουμε ενάντια σε αυτήν την ιδεολογική προσβολή! Το πώς οι υπόλοιποι από εμάς εύχονται να εμμείνουν στη σιωπή, που συνεχώς υπόσχονται.

Εκείνην τη στιγμή, όπου τα πρόσωπα και οι πένες αναπηδούν, για να ανθίσει η άφθονη αγάπη και η αναγνώριση για έναν πεσόντα σύντροφο, γιατί οι βαριοί ιδεολόγοι ρίχνουν λάσπη στα φλεγόμενα κεχριμπαρένια μαλλιά του παιδιού της αναρχίας και επιμένει να στέκεται όρθιο όπως και να έχει; Γιατί να ρίξεις νερό σε αυτούς, που θέλουν να θυμούνται το μεγαλείο και το χάρισμα των ηρωικών αδερφών τους στα λόγια και στην πράξη. Το μεγαλείο είναι ελκυστικό.

Ααα, απελπίζομαι με αυτήν την αναρχική σχολαστικότητα, που έχει επέλθει τελευταία. Γιατί να μην έχουμε τους ήρωες μας, αν τους θέλουμε; Ο ηρωισμός δεν είναι αρχηγία και τα πρότυπα, που επιλέγονται για ώρες, μέρες, μήνες, χρόνια ή για μια ζωή, από ένα άτομο, που νιώθει ότι ένα άλλο άτομο αντικατοπτρίζει τη ζωή του και τις επιθυμίες του και τον εμπνέει περαιτέρω, δεν είναι τυραννία. Μια φιγούρα αναδύεται από τη γκρίζα μάζα της αγωνιζόμενης ανθρωπότητας, μια φιγούρα σεβασμού και έμπνευσης και την γιορτάζουμε!; Ο ήρωας είναι εξ’ ορισμού ένα κανονικό άτομο, που έκανε μια αξιοσημείωτη πράξη. Και γνωρίζουμε πως υπάρχουν κι άλλοι, που κάνουν τις ίδιες πράξεις σαν τον πεσόντα, αλλά υπάρχουν και πολλοί που δεν τις κάνουν. Και μερικές φορές, χρειαζόμαστε υπενθύμιση. Μερικές φορές, ξεχνάμε. Μερικές φορές, φαντάζουμε τόσο περικυκλωμένοι από τους ανηρωικούς, από τους επιφυλακτικούς, από τα όρια, τους ανελεύθερους, τους εγωιστές, τους άπληστους, που ναι, τέτοιους ανθρώπους – ακόμα και αν ήταν μόνο ο θάνατος τους που μας τους φανέρωσε – είναι σημαντικό να τους κρατάμε δίπλα μας και να χρησιμοποιούμε το όνομά τους, όταν μας φαίνεται καλό να τους ονοματίζουμε. Κάθε άτομο δεν είναι ηρωικό και με αυτό εννοούμε πως το κάθε άτομο δεν είναι ηρωικό για όλους. Αν κρατήσουμε κάποιον ψηλά ως ήρωα – για μια μόνο πράξη –, τότε επίσης ενισχύουμε τα ίδια μας τα όνειρα και τις επιθυμίες μας.

Ξανά και ξανά, οι συγγραφείς αυτού του κειμένου μου λένε τι να σκέφτομαι. Ακόμα και κατηγορηματικά πως δεν υπάρχει τίποτα πέρα από τον θάνατο! Λοιπόν, δεν είμαι χριστιανός θρησκευόμενος, αλλά είχα τις εμπειρίες μου στη ζωή και δεν μπορώ να πω πως δεν υπάρχει τίποτα πέρα από τον θάνατο, γιατί απλά δεν ξέρω και επίσης είμαι παρακινημένος να αναρωτιέμαι μερικές φορές για το αν το δίπολο «ζωή» ή «θάνατος» είναι, απλά, ένα ωμό παράδειγμα της ανθρώπινης άγνοιας. Τέλος πάντων, το τι επέρχεται είναι μια ερώτηση, που παίζει συχνά στη φαντασία μου και πάντα θα παίζει. Αλλά, οποιοδήποτε κι αν είναι το θέμα και το αν συμφωνώ ή διαφωνώ με το συμπέρασμά τους, υποθέτω πως το πραγματικό ζήτημα είναι πως αρρωσταίνω με το να μου λένε ποια είναι η σωστή αναρχική σκέψη και ποια όχι, αρρωσταίνω με το να νιώθω τα πόδια μου αλυσοδεμένα πιο σφιχτά, αφότου έχουν μιλήσει οι αναρχικοί! Και αναρωτιέμαι πως σκεφτόμαστε ότι θα υπάρξει κάποτε ένας τρόπος να διαδώσουμε τις ιδέες μας, όταν αυτές γίνονται τόσο ψυχρές και απάνθρωπες, που δεν μας επιτρέπουν να φτιάξουμε έναν μικρό κήπο για έναν νεκρό φίλο, χωρίς να μας κατηγορήσουν πως είμαστε μέρος κάποιας αντεπαναστατικής δύναμης, όπου η νοσταλγία, η ιδιοτροπία και η φαντασία θα πρέπει να καταστρέφεται και δεν μας επιτρέπουν να έχουμε τους υπεράνθρωπους μας;

Αφήστε μας να είμαστε περήφανοι. Και για τους ζωντανούς και για τους νεκρούς. Και, επίσης, να μη διαφωνούμε σχετικά με το σε ποιον ανήκουν! Ανήκουν πάντα μόνο στον εαυτό τους, αλλά είναι επίσης αλήθεια πως δεν μας ανήκει το τι σημαίνουμε για τους άλλους. Συχνά ούτε καν ξέρουμε. Ποιος ενδιαφέρεται για το αν έχουμε ήρωες; Ποιος ενδιαφέρεται ακόμα κι αν έχουμε μάρτυρες; Σίγουρα το ζήτημα είναι να μην είμαστε ανειλικρινείς και να θάβουμε τους νεκρούς στην ιδεολογία του αοράτου, αλλά να αναγνωρίσουμε πως κανείς μας δεν πρέπει ποτέ να είναι αόρατος, ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Υπάρχει μια συγκεκριμένη τάση, που φαίνεται να έχει εσωτερικεύσει και να έχει κάνει καλή την απαίτηση για ανωνυμία. Και εγώ είμαι ανώνυμος, εν μέρει, γιατί ως άτομο είμαι εκ φύσεως συγκρατημένος και δεν μου αρέσει να βρίσκομαι στην κεντρική σκηνή και εν μέρει, για να αποφύγω την κρατική καταστολή. Ο τελευταίος λόγος είναι και ο πιο δυνατός. Αλλά, δεν μου αρέσει η ανωνυμία, που μου επιβάλλεται, μέχρι ο θάνατος, ένας τραυματισμός ή η φυλακή να ξεσκίσει το πέπλο, που τόσο προσεκτικά φοράω. Ας λάμψουμε όλοι και ναι, σαν αστέρια σε έναν σκοτεινό ουρανό! Γιατί όχι! Αισθάνομαι πως ακόμα και οι κρυφοί σκίουροι αποκαλύπτουν στη μικρή τους προσοχή στον κόσμο μια μικρή ανάγκη για αναγνώριση. Είναι πολύ περήφανοι για την ταπεινότητά τους, αλλά τους προκαλεί ζήλια μέσα τους – είναι διπλά δεσμευμένοι, γιατί έχουν φτιάξει μια ταυτότητα χωρίς να έχουν καμία, αλλά νιώθουν την ανάγκη στο κάθε τόσο να μας υπενθυμίζουν πως υπάρχουν. Έχουν φτιάξει μια ταυτότητα με το να εξαφανίζονται μέσα στη μάζα, από την οποία δεν διαφέρουν και παρόλα αυτά, είναι ξεκάθαρα συνδεδεμένοι ακόμα με αυτούς που διαφοροποιούνται, κάνοντας νεύματα μεταξύ τους, με αυτούς που νιώθουν πως η συμπεριφορά τους αντανακλάται πάνω τους – αλλά, όμως, κανείς δεν ξέρει ποιοι είναι «αυτοί», άρα είναι μόνο αναμεταξύ τους, που οι ήρωες, ο μιλιταρισμός και οι προκηρύξεις είναι ενοχλητικές. Μετατρέπουν τη ζήλια και τη δυσφορία σε μια ευερέθιστη ιδεολογία. Και τους ρωτάω, πού βρίσκετε «θρησκευτικές αξίες και στρατιωτική προέλευση», γιατί εγώ δεν τα βλέπω πουθενά.

Ίσως, ο λόγος, που επιτίθενται σε αυτό που περιγράφουν ως κουλτούρα του ήρωα, είναι για να διατηρήσουν το πρόσχημα του «όλοι κάνουν αυτά που έκανε ο ήρωας»; Στην πραγματικότητα, και είναι και δεν είναι αλήθεια πως όλοι επιτίθενται στο κράτος και είμαι απολύτως ικανός να επευφημώ σιωπηλά αυτούς που δεν έχουν πιαστεί ποτέ και να τους αναγνωρίζω στη φιγούρα αυτού που ήταν ή αυτού που πέθανε. Είναι, επίσης, αλήθεια πως δεν κάνουν αρκετά άτομα τέτοια πράγματα και έτσι, στη φιγούρα κάποιου που έκανε και κάποιου που πέθανε, υπάρχει, για μένα, ένας συγκεκριμένος ηρωισμός. Ίσως ο χαρακτήρας μου να έχει ένα στοιχείο του δύσκολου να τρανταχθεί ρομαντικού ηδονισμού, που ακόμα χαίρεται να αγκαλιάζει και τους ήρωες και τους μάρτυρες , ποιος ξέρει! Αλλά, εγώ λέω, στην πραγματικότητα, γιατί πρέπει να σερνόμαστε όλοι στην ίδια λάσπη; Γιατί δεν μπορούμε να επιτρέψουμε στους εαυτούς μας την παιδική φάση του θαυμασμού ενός άλλου, γιατί δεν μπορούμε να επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να θαμπωθούμε απ’ αυτούς, που δεν τους καλύπτει πλέον το πέπλο, που έχουν αποκαλυφθεί από την μοναδικότητά τους κι ας είναι μόνο για μια στιγμή; Δεν είμαστε ακριβώς παιδιά πλέον, αν και μπορούμε να επωφεληθούμε απ’ το να κρατήσουμε μια νεανική καρδιά να χτυπάει μέσα μας και είμαστε αρκετά συνειδητοποιημένοι, ώστε να μην εγκαθιδρύσουμε θεούς, ούτε να ξεχάσουμε την ύπαρξη αναρίθμητων άγνωστων ατόμων, αλλά σίγουρα είμαστε αρκετά άνθρωποι, ώστε να επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να υποβάλλουμε τα σέβη μας, όπου οφείλουμε. Αντί να λέμε πως καμία πράξη δεν είναι ηρωική, πως κανένας δεν είναι ήρωας, ας πούμε πως είμαστε όλοι ήρωες και πως είμαστε όλοι μόνιμα εμπλεκόμενοι σε πράξεις ηρωισμού. Αντί να κατουράμε στον τάφο κάποιου άλλου, γιατί να μην αποβλέπουμε στα ύψη που μας προκαλούν στιγμιαία να ανυψωθούμε, γιατί να μη βρούμε νέους τρόπους θαυμασμού του εαυτού μας στον θαυμασμό μας για κάποιον άλλον, γιατί να μην ανακαλέσουμε τη μνήμη μας για τον νεκρό για να μας εμπνεύσει στη ζωή, γιατί να διαπράξουμε μια ψεύτικη μετριοφροσύνη; Αυτή η ιδέα της μετριοφροσύνης είναι θρησκευτική ιδέα. Και η αληθινή ταπεινοφροσύνη δεν αυτοεπιβάλλεται ως τέτοια. Απλά είναι. Αυτό το «ποιος είμαι εγώ για να…», αυτή η τυραννική σεμνότητα, έχει κατατροπωθεί μέσα σε κάποιους από εμάς εκ γενετής. Προφανώς, οι αναρχικοί «δεν πρέπει να αναζητούν μεγαλείο μέσα σε άλλους», στο οποίο απαντάω πρώτον, πως θα κάνω ότι γουστάρω ως αναρχικός και θα παίρνω ανάποδες, όταν οποιοσδήποτε μου πετάει κάποιο βιβλίο κανονισμών – και δεύτερον, πως αναζητώ πολλά χαρακτηριστικά σε άλλους, ώστε να μάθω περισσότερα για τον εαυτό μου, τον κόσμο, τη συγγένεια και θα αφιερωθώ στο να αναζητώ στους άλλους αυτό ακριβώς το μεγαλείο, που αναζητώ στον εαυτό μου και θα κάνω τις δικές μου σιωπηλές τελετές σε κάθε ήρωα και ηρωίδα που επιλέγω.

Ενάντια στη φυλή του ποντικιού της πλήξης, υψώνω μια γροθιά σε κάθε ήρωα με χίλια πρόσωπα!

V.Q.

Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε αρχικά στο 35ο τεύχος του εντύπου Dark Nights.

Μετάφραση: Φυλακισμένα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*