Πέρα από το “Κίνημα” – Αναρχία!

bman

Ο κόσμος είναι μια βρώμικη και λασπώδης εκκλησία, όπου όλοι έχουν ένα είδωλο να το λατρεύουν φετιχιστικά και έναν βωμό για να θυσιαστούν.” – Renzo Novatore

Ένα κίνημα αναρχικών θα ήταν, νομίζατε, ένα συλλογικό εγχείρημα ατομικής αυτοπραγμάτωσης και ελευθερίας, αμοιβαίας βοήθειας και αλληλεγγύης, ειλικρινούς επικοινωνίας και ατομικής υπευθυνότητας, βίαιης επίθεσης ενάντια σε θεσμούς, διαχειριστές και δομές της κυριαρχίας και της αποξένωσης, ενάντια στον προγραμματισμό της σκέψης και τις ασυνείδητες συμπεριφορές, ενάντια στην αναπαραγωγή της εξουσιαστικής κοινωνίας μέσα στις σχέσεις, τις σκέψεις και τις ενέργειές μας.

Ποια σχέση έχουν με όλα αυτά οι σημερινές ιεραρχίες, οι ιδεολογικές ομάδες, οι μίζερες κλίκες, τα γκέτο ταυτότητας, οι δήθεν ηγέτες, η ανειλικρίνεια και τα πισώπλατα μαχαιρώματα, που βλέπουμε μπροστά μας, αν κοιτάξουμε το αυτοαποκαλούμενο “αναρχικό κίνημα”; Ελάχιστη, εκτός ίσως από τα λόγια ή με μια καχεκτική μορφή. Ξεκάθαρα, το κίνημα γενικά ενδιαφέρεται περισσότερο να προστατέψει ιδεολογικά κάστρα, να στρατολογήσει ακολουθητές, να διατηρήσει την ασφυκτική άνεση της σκηνής του και, πάνω από όλα, να συνεχίσει το ακίνδυνο χόμπι του, παρά για την αναρχία.

Η περιήγηση και η προσπάθεια να βρεθεί ένα σημείο αναφοράς στο “κίνημα” μπορεί να είναι αποπροσανατολιστική. Νέοι ή καινούριοι σύντροφοι, που μπαίνουν στο “κίνημα” (ή καλύτερα, στη σκηνή), συχνά αρπάζονται από κάποιο brand πολιτικής-πακέτου ή υποχρεώνονται να διαλέξουν ανάμεσα στις λανθασμένες επιλογές των προσφερόμενων προϊόντων, που σερβίρονται στις διάφορες ιδεολογικές ομάδες.

Όποτε ένα σύστημα ιδεών δομείται με μια κυρίαρχη αφαίρεση στο κέντρο -αποδίδοντας ρόλο ή καθήκοντα σε σένα για το δικό του καλό-, αυτό το σύστημα είναι ιδεολογία. Μια ιδεολογία είναι ένα σύστημα καταπιεσμένης συνείδησης, μέσα στο οποίο δεν είσαι πια ένα αυτόβουλο άτομο, αλλά ένα συστατικό, ένα δόντι στον τροχό.

Σε αυτόν τον κόσμο, που βασίζεται στα εμπορεύματα, η εικόνα του εξεγερμένου μπορεί να είναι ένα ακόμα προϊόν, όπως ακριβώς μπορούμε να εμπορευματοποιήσουμε αφηρημένα και να συστηματοποιήσουμε την ίδια την έκφραση των σκέψεων και των επιθυμιών μας στην αποξενωμένη τους μορφή, ως εμπόρευμα, μια ανταλλάξιμη μορφή – ιδεολογία. Ακόμα και όταν, ουσιαστικά πιο εκλεπτυσμένα και επικίνδυνα, δεν συνειδητοποιούμε τι κάνουμε. Στους διάφορους ιδεολογικούς οργανισμούς, στις σκηνές και σε πολλά από τα μίντια των αναρχικών, επιβάλλεται μια στενή συναινετική άποψη για την πραγματικότητα πάνω σε συγκεκριμένες παραμέτρους.

Η ελεύθερη επικοινωνία, που φτάνει πέρα από τα σύνορα των εσωτερικών ομιλιών, κλείνει, με λεκτικές επιθέσεις και διακωμώδηση, φυσικό αποκλεισμό, προειδοποιήσεις για κρατική καταστολή και για μη αποδοχή από την κοινωνία και απλά, με δογματική άρνηση των αιρετικών απόψεων. Όπως οποιοδήποτε lifestyle ή ταυτότητα στο παζάρι της δημοκρατίας, ο αναρχισμός έχει τις δικές του συμφωνίες-πακέτα – γεμάτες θέσεις, απόψεις, στυλ, δραστηριότητες και προϊόντα, όλα με πρακτικές ετικέτες.

Θα πρέπει να αναφέρω σε αυτό το σημείο, ως κάποιος που αισθάνεται συγγένεια με κάποιους άλλους από την αντισυστημική και εξεγερσιακή τάση ανά τον κόσμο, ότι γνωρίζω πως ο “Εξεγερσιακός Αναρχισμός”, ή οτιδήποτε, μπορεί να μετατραπεί σε δημοφιλή ιδεολογία και, ακόμα πιο εύκολα, σε φαντασιοπληξία ή στυλ. Σίγουρα, αυτό μοιάζει να είναι αλήθεια σε κάποιους κύκλους. Αλλά, ίσως αυτό οφείλεται στην επανερχόμενη επιρροή των διανοητών του Tiqqun και στο βιβλίο τους “Επερχόμενη Εξέγερση” που, όπως το “Το Κάλεσμα”, μοιάζει να έχει επηρεάσει πολλούς νέους ριζοσπάστες, αλλά μοιάζει να έχει γραφτεί από μαρξιστές και πουθενά δεν δίνει αξία στην ατομική ευθύνη, στην ελεύθερη βούληση, στην επιθυμία και στη συνείδηση. Αν η εξέγερσή τους είναι επερχόμενη, η δική μου έχει έρθει, είναι μια ατομική επανάσταση. Το κολεκτιβιστικό μήνυμα της “Επερχόμενης Εξέγερσης” έχει λίγα κοινά με την εξεγερσιακή αναρχία: την επαναστατική θεωρία, που απορρέει από την παθιασμένη εξέγερση του ατόμου να οικειοποιηθεί την πληρότητα της ζωής για τον εαυτό του, επιτιθέμενο εναντίον όλων των ελέγχων και των εκμεταλλεύσεων, βρίσκοντας ομοιότητες και συγγένειες με άλλα άτομα, απ’ όπου πηγάζει η αληθινή κοινότητα – οι φίλοι και οι συνεργοί του αντάρτικου πολέμου εναντίον του συνόλου της αυταρχικής κοινωνίας.

Χωρίς κυρίαρχα συστήματα ηθικής, θεωρίας, αρχών ή κοινωνικών αφαιρέσεων να στέκονται πάνω από το το μεμονωμένο άτομο, ο μηδενιστής αναρχικός επιτίθεται σε όλα τα συστήματα, συμπεριλαμβανομένων των συστημάτων ταυτότητας και ιδεολογίας, ως εμπόδια προς την αυτοπραγμάτωση. Ο αγώνας δεν είναι μόνο ενάντια στην ηγεμονία της κυρίαρχης κοινωνικής οργάνωσης και της γενικευμένης ηρεμίας, αλλά και ενάντια στον κληρονομημένο καταπιεστικό προγραμματισμό και την ισχύ της καθημερινής ζωής κι έτσι, ο αγώνας μας είναι μια διαρκής ένταση, όπου όσα πρέπει να καταστρέψουμε και να ξεπεράσουμε είναι πολύ περισσότερο εμφανή σε σχέση με το πού μπορεί να καταλήξουμε.

Για κάποιους, που αντιμετωπίζουν αυτή την καταπιεστική πραγματικότητα, είναι αρκετό να εμφανιστούν με ένα εναλλακτικό “δίκαιο” και “λογικό” κοινωνικό σύστημα (ή “ουτοπία”) στο κεφάλι τους. Κάποιοι άλλοι απλά το θεωρούν αυτό ως ένα ευχάριστο φανταστικό μέρος, ενώ άλλοι είτε επινοούν είτε (πιο συχνά) ασπάζονται την Α ή τη Β συνταγή (ή “πρόγραμμα”) για κοινωνικό μετασχηματισμό, για τον επαναπρογραμματισμό του κοινωνικού συστήματος. Αυτό είναι, απλά, μια μορφή καταπιεστικής (συστημικής) συνείδησης.

Συχνά, ο οραματισμός και η λεπτομερής επεξήγηση αυτών των εναλλακτικών κοινωνικών συστημάτων (συμπεριλαμβανομένων αυτών πολλών αναρχικών) εναπόκειται σε αυτούς, που λειτουργούν ως διευθυντικά στρώματα αυτής της ταξικής κοινωνίας, η εμπροσθοφυλακή των οποίων είναι υπεύθυνη για την διαρκή κοινωνική αναδόμηση αυτού του σύγχρονου κόσμου. Δημοκρατία στον εργασιακό χώρο, αποκεντρωμένη παραγωγή, “πράσινες” τεχνολογίες, πολυ-πολιτισμός και ούτω καθεξής – όλα είναι πειράματα της κυρίαρχης τάξης, που την ενισχύουν.

Η θεωρητικοποίηση αφηρημένων κοινωνικών συστημάτων -και τα κοινωνικά συστήματα βασίζονται σε αφαιρέσεις- απλά ενδυναμώνουν την κυριαρχία. Αλλά, αν ξεκινήσεις από τη δική σου ζωή και αρνηθείς να είσαι συστατικό για οτιδήποτε, αρνηθείς να εκπροσωπείς άλλους ή να σε εκπροσωπούν άλλοι, αγκαλιάζοντας τη δική σου ανεξερεύνητη μοναδικότητα, γνωρίζοντας ότι όλα όσα αντιμετωπίζεις στη ζωή είναι επιλογές, τότε είσαι κίνδυνος για την εξουσία και την τάξη, ένας ζωντανός μικρόκοσμος της αναρχίας.

Αυτό, λοιπόν, είναι ένα κάλεσμα να αποφύγουμε τις συνηθισμένες ιεραρχίες και κλίκες του επίσημου αναρχικού κινήματος, να αποφύγουμε τα ιδεολογικά συστήματα και τις πολιτικές ταυτότητες, να καταβροχθίσουμε την ευχαρίστηση του να σκεφτόμαστε μόνοι μας, να ακολουθούμε τις επιθυμίες μας, την αξιοπρέπεια του να ακολουθούμε ως το τέλος τις άγνωστες πτυχές της αλήθειας, της άρνησης και του πάθους, να μη βάζεις τίποτα αφηρημένο πάνω από τον εαυτό σου. Στον πόλεμο μέχρι τέλους, μόνο οι επιλογές μετράνε και μόνο εσύ είσαι υπεύθυνος για τις επιλογές που κάνεις.

Εξερεύνησε τα αισθήματα και τις σκέψεις σου, εξάλειψε όλα τα ηθικά και ιδεολογικά συστήματα από τον εαυτό σου, συνειδητοποίησε ότι η “κοινή λογική” (ή αλλιώς ο ορθολογισμός της κοινωνικής συναίνεσης) είναι το ισχυρότερο στήριγμα του υπάρχοντος, μη φοβάσαι το πού σε οδηγεί ο εσωτερικός σου (και εξωτερικός) αγώνας.

Σπάσε όλα τα είδωλα, ακόμα και, κυρίως, τα “επαναστατικά” είδωλα!!

DMP

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο τεύχος 9 του περιοδικού 325 και στη μπροσούρα “Anarchy – Civil or Subversive?: A Collection of Texts Against Civil Anarchism” των εκδόσεων Dark Matter σε συνεργασία με το 325.

———

Μετάφραση: Inter Arma

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*