Γερμανία: Σχέδιο “Φοίνικας”, Πράξη #11 (Βερολίνο, 8/4, 24/4/2014)

phoenix-fire-blaze-heat

Σχέδιο Φοίνικας: Σήματα καπνού από το Βερολίνο

“Η φωτιά έρχεται στις πόλεις σας, στις νύχτες σας. Μέσα από το πνεύμα μας, έχουμε χαράξει την πορεία της προς όλους εσάς. Οι φίλοι μας θα τη ζεστάνουν με αλληλεγγύη και θα ανάψει την επιθυμία τους για δράση. Θα κάνει τον εχθρό μας στάχτες. Σημειώστε τα λόγια μας. Θέλουμε την καρδιά σας. Δεν έχει σημασία ποιος είσαι. Δεν έχει σημασία ούτε ποιος είμαι εγώ.

Η Συνωμοσία, ίσως και ταυτόχρονα, θα μετατρέψει και τους δυο μας σε στάχτες και θα μας γεμίσει ζωή. Αυτό που μετράει είναι το μονοπάτι που στρώνουμε και ότι παίρνουμε αυτόν το δρόμο γιατί έχουμε να επιλέξουμε την ελευθερία. Αυτή η ελευθερία δεν θα κερδηθεί, αλλά θα δημιουργεί μέσα στο μυαλό. Αυτό που έρχεται μετά δεν είναι ελευθερία, αλλά η δύναμη πάνω στην ίδια τη ζωή κάποιου. Δεν καθόμαστε να το συζητάμε, είναι αυτό για το οποίο παλεύουμε”. (ΣΠΦ)

Ανάληψη ευθύνης για κάποιους εμπρησμούς των τελευταίων εβδομάδων στο Βερολίνο

Στις 8 Απρίλη 2014, πυρπολήσαμε ένα όχημα της δημοτικής ρυθμιστικής αρχής και το αυτοκίνητο μιας εταιρείας security, κοντά στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό, στο Βερολίνο.

Οι δημοτικές ρυθμιστικές αρχές του Βερολίνου είναι επιφορτισμένες από τους κανονικούς μπάτσους να διώκουν διοικητικές παραβάσεις και να κρατούν τα μάτια τους και τα αυτιά τους ανοιχτά στην καθημερινότητα της μητρόπολης. Μικρά, άθλια λαγωνικά εξοπλισμένα με ασύρματο πομπό και σπρέυ πιπεριού. Εργάζονται, όπως ακριβώς και οι μπάτσοι, μαζί με ιδιωτικές εταιρείες security. Στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό, μοιράζονται έναν χώρο στάθμευσης, που προορίζεται για επισήμους, με μια εταιρεία security δίπλα σε ένα αστυνομικό τμήμα.

Επίσης, αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τον εμπρησμό ενός οχήματος πρεσβείας, που ανήκει σε μια ελληνίδα διπλωμάτη, στις 24 Απριλίου, στην περιοχή του Βερολίνου Dahlem, η οποία είναι γεμάτη με βίλες.

Οι διπλωματικοί εκπρόσωποι ενός κράτους είναι ακριβώς η σωστή διεύθυνση για φλογερές αποστολές. Αυτό τους διώχνει μακριά το αίσθημα της ανωτερότητας και του άτρωτου, όπως συνέβη πρόσφατα και με το Γερμανό πρέσβη στην Αθήνα, όταν έπεσαν πυροβολισμοί στο σπίτι του. Το ίδιο το κράτος είναι το πρόβλημα, κάτι που πολλοί μαχητές σε τμηματικούς αγώνες δεν το λαμβάνουν υπόψιν. Οι Ναζί είναι κράτος, η τεχνολογία εξοπλισμών και πυρηνικών είναι κράτος, η κλιματική αλλαγή και η φτώχεια είναι επίσης κράτος.

Με τη δράση μας αρνούμαστε το μονοπώλιο του κράτους στη βία.

Η Γερμανία παίρνει μια θέση, που προωθεί την καταστολή σε σχέση με την κατάσταση της μεταναστευτικής πολιτικής στην Ελλάδα. Δεν είναι αρκετό για τη γερμανική πολιτική, που η πλειοψηφία των προσφύγων, που φθάνουν στην Ελλάδα, καταλήγουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και ότι κυνηγιούνται και σκοτώνονται από τους Ναζί, με ή χωρίς στολή. Οι Γερμανοί πολιτικοί θεωρούν αυτούς τους λίγους, που καταφέρνουν να περάσουν τα ελληνικά σύνορα ζωντανοί, ως απειλή για τον πλούσιο λευκό κόσμο τους. Έτσι, για παράδειγμα, ο πρώην γερμανός Υπουργός Εσωτερικών, Friedrich, απαιτεί ενίσχυση των ελέγχων στα σύνορα και αυστηρότερες κυρώσεις για εκείνους που, λόγω της εκμετάλλευσης του σπιτιού τους από τις δυτικές κοινωνίες, αναγκάζονται να ξεφύγουν από τον πόλεμο, την πείνα και την καταπίεση. Η έμπρακτη υποστήριξη αυτής της μαζικής δολοφονίας, που λαμβάνει χώρα στα σύνορα της Ευρώπης, είναι ορατή σε όλους, όταν οι αστυνομικοί της Γερμανίας από την Ομοσπονδιακή Εγκληματολογικής Αστυνομικής Υπηρεσίας (BKA) τοποθετούνται στα ελληνικά αεροδρόμια, προκειμένου να μεταδώσουν στους Έλληνες συναδέλφους τους τις γνώσεις τους πάνω στις διακρίσεις με βάση τα φυλετικά χαρακτηριστικά. Ο γερμανικός κυβερνητικός μηχανισμός έχει υποστηρίξει τις δολοφονίες στα ευρωπαϊκά σύνορα, όχι μόνο με την αποστολή προσωπικού,  αλλά και πιέζοντας προς συμφωνίες σε ευρωπαϊκό επίπεδο, όπως ο κανονισμός Δουβλίνο ΙΙ.

Στις 10 Αυγούστου 2013, μια εξέγερση ξέσπασε στην Αμυγδαλέζα, ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, που βρίσκεται 25χλμ βόρεια της Αθήνας, όπου κρατούνται μετανάστες από το Ελληνικό Κράτος. Οι κρατούμενοι έβαλαν φωτιά στα στρώματα και στα κελιά τους, για να διαμαρτυρηθούν για τις συνθήκες στο στρατόπεδο, φρουροί δέχτηκαν επίθεση και πολλοί μετανάστες προσπάθησαν να αποδράσουν από τη φυλακή. Περίπου δέκα κρατούμενοι ξέφυγαν προσωρινά.

Αλληλεγγύη στους φυλακισμένους

Χαιρετίζουμε τους φυλακισμένους Ανδρέα-Δημήτρη Μπουρζούκο, Δημήτρη Πολίτη, Γιάννη Μιχαηλίδη, Νίκο Ρωμανό, που συνελήφθησαν την 1η Φεβρουαρίου 2013 και κατηγορούνται για διπλή ληστεία στον Βελβεντό, στην Κοζάνη.

Η αλληλεγγύη μας πηγαίνει, επίσης, στους Φοίβο Χαρίση, Αργύρη Ντάλιο, Γιάννη Ναξάκη και Γρηγόρη Σαραφούδη, που συνελήφθησαν για την ίδια υπόθεση στη Νέα Φιλαδέλφεια, στην Αθήνα.

Δύναμη και κουράγιο στα αδέλφια μας Δαμιανό Μπολάνο, Χάρη Χατζημιχελάκη, Γιώργο Πολύδωρο, Παναγιώτη Αργυρού, Θεόφιλο Μαυρόπουλο, Χρήστο Τσάκαλο, Γιώργο Νικολόπουλο, Μιχάλη Νικολόπουλο και Όλγα Οικονομίδου.

Αλληλεγγύη στους

Τάσο Θεοφίλου

Θεόφιλο Μαυρόπουλο

Mónica Caballero και Francisco Solar

Λευτεριά σε όλους τους φυλακισμένους!

Στη μνήμη του Sebastián Oversluij, που έπεσε στη μάχη ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα. Λευτεριά στους Hermes González και Alfonso Alvial. Λευτεριά στην Tamara Sol!

Δύναμη και κουράγιο σε όλους τους ανθρώπους που αγωνίζονται. Για όλους τους μετανάστες, που ξεκινούν να σπάσουν το  ευρωπαϊκό φρούριο. Όλους τους πεσόντες. Όλους τους ανώνυμους. Όλους όσους πολεμούν τα γουρούνια στους δρόμους της Αθήνας.

Ενάντια στο οικοδόμημα των συνόρων και των εθνών. Ενάντια στις φυλακές! Για την ελευθερία! Για την αναρχία!

Αυτόνομος Πυρήνας “Χρήστος Κασίμης”

Ο Χρήστος Κασίμης [μέλος του Επαναστατικού Λαϊκού Αγώνα (ΕΛΑ)] σκοτώθηκε από μπάτσους στην Αθήνα, κατά τη διάρκεια μιας απόπειρας επίθεσης στη γερμανική εταιρεία AEG, στις 20 Οκτωβρίου 1977. Η δράση ήταν μια απάντηση στη δολοφονία κρατουμένων [τρία μέλη της RAF] στο Stammheim.

———

Μετάφραση: Inter Arma

6 Comments

  1. oranihil says:

    Συγγνώμη που ρωτάω, αλλά πρόσφατα διάβασα στο βιβλίο του Κουφοντίνα ότι ο Κασίμης ήταν όχι απλά κομμουνιστής και κοινωνιστής, αλλά και συνδικαλιστής και έκανε δουλειά στις “μάζες”. Δεν το λέω αυτό για να προβοκάρω, αλλά για να μας βάλει σε σκέψεις. Μήπως να επανεξετάσουμε την τόσο αρνητική στάση που έχουμε απέναντι στους κοινωνιστές, να μην είμαστε τόσο αφοριστικοί; Κι αυτοί δίνουν τους αγώνες τους κι έχουν πολλούς νεκρούς (με τελευταιο τον Φούντα). Το ζήτημα είναι τι κάνουμε εμείς και όχι συνέχεια να κράζουμε τους κοινωνιστές.

  2. σκεπτικιστής says:

    Μέλος του ΕΛΑ ήταν, προφανώς ήταν όλα τα παραπάνω. Δεν ήταν απλά σοσιαλιστής, αριστερός ήταν. Το θέμα δεν είναι αν σεβόμαστε τις επιλογές του μόνο (εγώ προσωπικά τις σέβομαι), το θέμα είναι και γιατί αγωνίζεται ο καθένας, η ουσία δηλαδή. Τώρα γιατί μια ενέργεια που γίνεται από αναρχικούς, στα πλαίσια της FAI ονομάζεται έτσι είναι ένα άλλο ζήτημα, που χρήζει ερμηνείας. Σεβαστή η ενέργεια, σεβαστοί οι δράστες αλλά έχει ξεχειλώσει όσο δεν πάει η FAI, αφού δε δίνεται κανένα βάρος στη θεώρηση από τους περισσότερους.

    Όπως και να χει θα συμφωνήσω πάντως. Εμείς τι κάνουμε. Όμως το “κάνουμε” δε σημαίνει μόνο άμεση δράση, αυτό δεν καταλαβαίνει σχεδόν κανείς από ότι φαίνεται.

    • παρατηρητής says:

      Για μένα, ο Κασσίμης δεν ήταν αριστερός. Ήταν επαναστάτης κομμουνιστής. Γιατί ενώ είχε ΟΛΑ τα προσόντα να ενταχθεί μετά τη μεταπολίτευση στην καθεστωτική αριστερά και να διαπρέψει, επέλεξε να ακολουθήσει το δύσκολο δρόμο, με αποτέλεσμα να χάσει την ίδια του τη ζωή. Από εκεί και πέρα, θεωρώ πως από ορισμένους πυρήνες της FAI δίνεται η δέουσα έμφαση στη θεωρία. Εμένα ορισμένα κείμενα με καλύπτουν. Προφανώς και τα πράγματα θα μπορούσαν να ήταν καλύτερα. Να, λοιπόν, ένα στοίχημα για όσους το θέλουν να το αποδείξουν πως το εννοούν. Σε γενικές γραμμές θεωρώ πως χρειάζεται η κατάλληλη δοσολογία ανάμεσα στη δράση και στη θεώρηση… Αλλά, ο καθένας κάνει αυτό που του ορίζει η συνείδηση του. Γενικώς, θεωρώ πως είναι λίγο υπερβολικό να λέμε πως όλα γινονται για να γίνονται χωρίς θεωρητικό υπόβαθρο επαρκές, τουλάχιστον από ορισμένες ομάδες αντάρτικου πόλης εγώ είμαι ικανοποιημένος για όσα γράφουν. Ίδωμεν, λοιπόν, στο μέλλον τι το διαφορετικό προς το βέλτιστο μπορεί να προκύψει…

      • σκεπτικιστής says:

        Φίλε μου το ήταν επαναστάτης κομμουνιστής δεν αναιρεί το ότι ήταν αριστερός. Και η RAF και σχεδόν όλες οι οργανώσεις αντάρτικου πόλης εκείνης της εποχής αριστερές ένοπλες οργανώσεις ήταν.

        Δεν είπα πως δεν υπάρχει καθόλου θεωρητικό υπόβαθρο. Αυτό που λέω είναι πως δεν εξυπηρετεί ούτε τη θεωρία, ούτε τη δράση η θεωρητική “σαλάτα”. Το αντάρτικο πόλης δεν είναι διαχωρισμένο από το σύνολο του αναρχικού πολέμου , άρα η ποιότητά του είναι ανάλογη τους υπόλοιπου ρεύματος και των δραστηριοτήτων του.

        Επίσης αυτό έχει και μια άλλη ανάγνωση, καθώς αν διαβάζαμε σε ένα απλό κείμενο για την Αμυγδαλέζα πχ. παίζει να μη φτάναμε πέρα από τη 2η παράγραφο. Ποια είναι η ειδοποιός διαφορά, οι εκρηκτικοί μηχανισμοί ή ότι δεν είναι το κείμενο από την Ελλάδα?

        Στην Ελλάδα, δεν υπάρχει διακριτό και δραστήριο “μαύρο” ή νεοαναρχικό ρεύμα, επομένως αυτό επηρεάζει και την ποιότητα λόγου (η ποιότητα δράσης έχει και άλλους παράγοντες επιρροής όπως πχ. η συγκυρίες) των αντάρτικων οργανώσεων.

        Όσο για τη FAI, όποιος την παρακολουθεί, θα θυμάται πως είχε ανοίξει μια συζήτηση για τη θεωρητική της διάρθρωση με τοποθετήσεις από Ιταλία, Ινδονησία και Ελλάδα. Αυτό δεν προχώρησε, όπως για παράδειγμα δεν προχώρησε η συζήτηση που άνοιξε το σχέδιο “Νέμεσις”. Η πρακτική θεωρία σημαίνει πως και οι δύο όψεις της αναπτύσσονται διαλεκτικά. Αυτό σήμερα λείπει. Είναι απολύτως κατανοητό να μην υπάρχει έντονη δράση σε περιοχές με έντονη καταστολή και “λειψανδρία”, αλλά η μη παραγωγή θεωρίας και ανάλυσης δε δικαιολογείται με βάση τέτοια αίτια.

        Είναι στενά δεμένα αυτά. Αν δεν παράγεται θεωρία, δεν προβληματίζεται ο κόσμος, δε συναντιέται, δεν φτιάχνει πράγματα. Αν δε συναντιέται και δεν φτιάχνει πράγματα, δε δημιουργεί τα πλαίσια, τις δομές και τις σχέσεις που χρειάζεται για να αναπτυχθεί η άμεση δράση και το αντάρτικο πόλης, από όποιους τα επιλέξουν. Δυστυχώς ή ευτυχώς αυτή η διαλεκτική είναι αναπόδραστη.

  3. παρατηρητής says:

    Nα συμφωνήσουμε πως ήταν αριστεριστές όλοι αυτοί; Γιατι, ναι μεν αριστερόστροφη σκέψη είχαν, αλλά αριστεροί (αν συμφωνούμε πως η Αριστερά ειναι καθεστωτικό δεκανικι που αποδέχεται τον κοινοβουλευτισμό, όχι για να τον ανατρέψει αλλά για να τον καλλωπίσει) για μένα δεν ήταν. Όσο για το άλλο που λες, αν η θεωρία μπει πρώτη σε σχέση με τη δράση ενυπάρχει κίνδυνος, ισότιμος με το αντίθετο που καταλογίζεις. Ίσως, το προτιμότερο είναι το παραδοσιακό δρας και σκέφτεσαι, γεμίζεις βιώματα και εμπλουτίζεις τη σκέψη σου.. Ίσως, λέω, γιατί ο καθένας έχει το δικό του τρόπο λειτουργιας και σκέψης. Το υπερασπίζομαι, αλλά θα επιμείνω στον παραδοσιακό τρόπο του παρελθόντος πως αυτά τα δύο συμβαδίζουν για να μη γίνουμε ιδεολόγοι που αναζητούμε στη δράση την επιβεβαίωση μας, ούτε αρούγκανοι που σνομπάρουμε τη σκέψη γιατι δεν την αντέχουμε. Αυτά!

    • σκεπτικιστής says:

      Θα συμφωνήσω με την ταυτόχρονη δράση και σκέψη, αρκεί η δεύτερη να μετουσιώνεται και σε άλλα πράγματα πέρα από τη μαγιά για την άμεση δράση, τόσο υπαρξιακά όσο και πρακτικά. Υποκείμενο που δρα δεν είναι μόνο το υποκείμενο που κάνει άμεση δράση ή αντάρτικο, όπως υποκείμενο που σκέφτεται δεν είναι μόνο όποιος έτυχε να γράφει καλά. Εδώ είναι το στοίχημα της πρακτικής θεωρίας και το πως το πετυχαίνουμε για μένα.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*