Germany: “Phoenix” Project, Act #11, (Berlin, 8/4, 24/4/2014)


Phoenix Project: Smoke signals from Berlin

“The fire comes in your cities, in your nights. From our spirit within, we carve its path toward all of you. Our friends will warm it up with solidarity, and will ignite their zest for action. It will turn our enemy into ashes. Mark our words. We want your heart. No matter who you are. No matter who I am either.

The Conspiracy will, perhaps simultaneously, turn both of us into ashes and fill us with life. What counts is the path we pave, and that we take this path, because we have freedom to choose. This freedom will not be won but rather generated in the mind. What comes after that is not freedom but power over one’s own life. We do not discuss this; it is what we fight for.” (CCF)

Responsibility claim for some arsons of the past weeks in Berlin

On April 8th, 2014 we torched a vehicle of the municipal regulatory authority, and the car of a security company, near the main railway station in Berlin.

Berlin’s municipal regulatory authorities are being tasked by the normal cops to persecute administrative offenses and to keep their eyes and ears open in the everyday life of the metropolis. Small, lousy snoopers equipped with radio transmitter and pepper spray. They work, just like the cops, together with private security companies. At the main railway station, they share a parking lot designated for officials with a security firm right next to a police station.

We also take responsibility for the arson at an embassy vehicle belonging to a Greek female diplomat, on April 24th in Berlin’s district Dahlem, which is filled with villas.

Diplomatic representatives of a State are exactly the right address for fiery mailings; this rubs away their feeling of superiority and invulnerability, same as it happened recently with the German ambassador in Athens, when shots were fired at his house. The State itself is the problem, something which many fighters of sectional struggles do not take into consideration. Nazis are State; armament and nuclear technology are State; climate change and poverty are also State.

With our action we negate the State’s monopoly on violence.

Germany takes a position which promotes repression in regard to the situation of migration policies in Greece. It’s not enough for the German politics that a majority of the refugees who arrive in Greece end up in concentration camps and that they are hunted and killed by Nazis, with or without uniform. The German politicians consider the few ones, who manage to cross the Greek border alive, as a threat to their rich white world. So, for example, the former German Minister of the Interior, Friedrich, demands stronger border controls and tougher action against those who, because of their home’s exploitation by Western societies, are forced to escape war, hunger and repression. The practical support of this mass murder that takes place at European borders is visible to everyone when Germany’s detectives of the Federal Criminal Police Office (BKA) are stationed in Greek airports, in order to pass their knowledge in Racial Profiling on to their Greek colleagues. The German governmental apparatus has supported the murders at European borders not only by sending personnel but also by pressing towards agreements at the European level, such as the Dublin II regulation.

On August 10th, 2013 a riot broke out in Amygdaleza, a concentration camp which is located 25km north of Athens, where migrants are held captive by the Greek State. The prisoners set their mattresses and cells on fire to protest against the conditions in the camp, guards were attacked, and many migrants tried to break out of the prison —about ten prisoners temporarily escaped.

Solidarity to prisoners

We greet the prisoners Andreas-Dimitris Bourzoukos, Dimitris Politis, Yannis Michailidis, Nikos Romanos, who were arrested on February 1st, 2013, accused of double robbery in Velventos, Kozani.

Our solidarity also goes out to Fivos Harisis, Argyris Ntalios, Yannis Naxakis and Grigoris Sarafoudis, who were arrested for the same case in Nea Filadelfeia, Athens.

Force and strength to our brothers and our sister, Damiano Bolano, Haris Hadjimihelakis, Giorgos Polydoros, Panagiotis Argyrou, Theofilos Mavropoulos, Christos Tsakalos, Giorgos Nikolopoulos, Michalis Nikolopoulos and Olga Ekonomidou.

Solidarity to
Tasos Theofilou
Theofilos Mavropoulos
Mónica Caballero and Francisco Solar

Freedom for all prisoners!

In memory of Sebastián Oversluij, who fell in battle against the capitalist system. Freedom for Hermes González and Alfonso Alvial. Freedom for Tamara Sol!

Strength, force and courage to all people who are fighting. For all the migrants that set off to break through Fortress Europe. All those who have fallen. All the unnamed. All those who fight the pigs in the streets of Athens.

Against the construct of borders and nations. Against prisons! For freedom! For anarchy!

Autonomous Cell “Christos Kassimis”

Christos Kassimis [member of the Revolutionary People’s Struggle (ELA)] was killed by cops in Athens, during an attempted attack on the German company AEG on the 20th of October 1977. The action was in response to the murder of prisoners [three members of the RAF] in Stammheim.

Source: Machorka


  1. oranihil says:

    Συγγνώμη που ρωτάω, αλλά πρόσφατα διάβασα στο βιβλίο του Κουφοντίνα ότι ο Κασίμης ήταν όχι απλά κομμουνιστής και κοινωνιστής, αλλά και συνδικαλιστής και έκανε δουλειά στις “μάζες”. Δεν το λέω αυτό για να προβοκάρω, αλλά για να μας βάλει σε σκέψεις. Μήπως να επανεξετάσουμε την τόσο αρνητική στάση που έχουμε απέναντι στους κοινωνιστές, να μην είμαστε τόσο αφοριστικοί; Κι αυτοί δίνουν τους αγώνες τους κι έχουν πολλούς νεκρούς (με τελευταιο τον Φούντα). Το ζήτημα είναι τι κάνουμε εμείς και όχι συνέχεια να κράζουμε τους κοινωνιστές.

  2. σκεπτικιστής says:

    Μέλος του ΕΛΑ ήταν, προφανώς ήταν όλα τα παραπάνω. Δεν ήταν απλά σοσιαλιστής, αριστερός ήταν. Το θέμα δεν είναι αν σεβόμαστε τις επιλογές του μόνο (εγώ προσωπικά τις σέβομαι), το θέμα είναι και γιατί αγωνίζεται ο καθένας, η ουσία δηλαδή. Τώρα γιατί μια ενέργεια που γίνεται από αναρχικούς, στα πλαίσια της FAI ονομάζεται έτσι είναι ένα άλλο ζήτημα, που χρήζει ερμηνείας. Σεβαστή η ενέργεια, σεβαστοί οι δράστες αλλά έχει ξεχειλώσει όσο δεν πάει η FAI, αφού δε δίνεται κανένα βάρος στη θεώρηση από τους περισσότερους.

    Όπως και να χει θα συμφωνήσω πάντως. Εμείς τι κάνουμε. Όμως το “κάνουμε” δε σημαίνει μόνο άμεση δράση, αυτό δεν καταλαβαίνει σχεδόν κανείς από ότι φαίνεται.

    • παρατηρητής says:

      Για μένα, ο Κασσίμης δεν ήταν αριστερός. Ήταν επαναστάτης κομμουνιστής. Γιατί ενώ είχε ΟΛΑ τα προσόντα να ενταχθεί μετά τη μεταπολίτευση στην καθεστωτική αριστερά και να διαπρέψει, επέλεξε να ακολουθήσει το δύσκολο δρόμο, με αποτέλεσμα να χάσει την ίδια του τη ζωή. Από εκεί και πέρα, θεωρώ πως από ορισμένους πυρήνες της FAI δίνεται η δέουσα έμφαση στη θεωρία. Εμένα ορισμένα κείμενα με καλύπτουν. Προφανώς και τα πράγματα θα μπορούσαν να ήταν καλύτερα. Να, λοιπόν, ένα στοίχημα για όσους το θέλουν να το αποδείξουν πως το εννοούν. Σε γενικές γραμμές θεωρώ πως χρειάζεται η κατάλληλη δοσολογία ανάμεσα στη δράση και στη θεώρηση… Αλλά, ο καθένας κάνει αυτό που του ορίζει η συνείδηση του. Γενικώς, θεωρώ πως είναι λίγο υπερβολικό να λέμε πως όλα γινονται για να γίνονται χωρίς θεωρητικό υπόβαθρο επαρκές, τουλάχιστον από ορισμένες ομάδες αντάρτικου πόλης εγώ είμαι ικανοποιημένος για όσα γράφουν. Ίδωμεν, λοιπόν, στο μέλλον τι το διαφορετικό προς το βέλτιστο μπορεί να προκύψει…

      • σκεπτικιστής says:

        Φίλε μου το ήταν επαναστάτης κομμουνιστής δεν αναιρεί το ότι ήταν αριστερός. Και η RAF και σχεδόν όλες οι οργανώσεις αντάρτικου πόλης εκείνης της εποχής αριστερές ένοπλες οργανώσεις ήταν.

        Δεν είπα πως δεν υπάρχει καθόλου θεωρητικό υπόβαθρο. Αυτό που λέω είναι πως δεν εξυπηρετεί ούτε τη θεωρία, ούτε τη δράση η θεωρητική “σαλάτα”. Το αντάρτικο πόλης δεν είναι διαχωρισμένο από το σύνολο του αναρχικού πολέμου , άρα η ποιότητά του είναι ανάλογη τους υπόλοιπου ρεύματος και των δραστηριοτήτων του.

        Επίσης αυτό έχει και μια άλλη ανάγνωση, καθώς αν διαβάζαμε σε ένα απλό κείμενο για την Αμυγδαλέζα πχ. παίζει να μη φτάναμε πέρα από τη 2η παράγραφο. Ποια είναι η ειδοποιός διαφορά, οι εκρηκτικοί μηχανισμοί ή ότι δεν είναι το κείμενο από την Ελλάδα?

        Στην Ελλάδα, δεν υπάρχει διακριτό και δραστήριο “μαύρο” ή νεοαναρχικό ρεύμα, επομένως αυτό επηρεάζει και την ποιότητα λόγου (η ποιότητα δράσης έχει και άλλους παράγοντες επιρροής όπως πχ. η συγκυρίες) των αντάρτικων οργανώσεων.

        Όσο για τη FAI, όποιος την παρακολουθεί, θα θυμάται πως είχε ανοίξει μια συζήτηση για τη θεωρητική της διάρθρωση με τοποθετήσεις από Ιταλία, Ινδονησία και Ελλάδα. Αυτό δεν προχώρησε, όπως για παράδειγμα δεν προχώρησε η συζήτηση που άνοιξε το σχέδιο “Νέμεσις”. Η πρακτική θεωρία σημαίνει πως και οι δύο όψεις της αναπτύσσονται διαλεκτικά. Αυτό σήμερα λείπει. Είναι απολύτως κατανοητό να μην υπάρχει έντονη δράση σε περιοχές με έντονη καταστολή και “λειψανδρία”, αλλά η μη παραγωγή θεωρίας και ανάλυσης δε δικαιολογείται με βάση τέτοια αίτια.

        Είναι στενά δεμένα αυτά. Αν δεν παράγεται θεωρία, δεν προβληματίζεται ο κόσμος, δε συναντιέται, δεν φτιάχνει πράγματα. Αν δε συναντιέται και δεν φτιάχνει πράγματα, δε δημιουργεί τα πλαίσια, τις δομές και τις σχέσεις που χρειάζεται για να αναπτυχθεί η άμεση δράση και το αντάρτικο πόλης, από όποιους τα επιλέξουν. Δυστυχώς ή ευτυχώς αυτή η διαλεκτική είναι αναπόδραστη.

  3. παρατηρητής says:

    Nα συμφωνήσουμε πως ήταν αριστεριστές όλοι αυτοί; Γιατι, ναι μεν αριστερόστροφη σκέψη είχαν, αλλά αριστεροί (αν συμφωνούμε πως η Αριστερά ειναι καθεστωτικό δεκανικι που αποδέχεται τον κοινοβουλευτισμό, όχι για να τον ανατρέψει αλλά για να τον καλλωπίσει) για μένα δεν ήταν. Όσο για το άλλο που λες, αν η θεωρία μπει πρώτη σε σχέση με τη δράση ενυπάρχει κίνδυνος, ισότιμος με το αντίθετο που καταλογίζεις. Ίσως, το προτιμότερο είναι το παραδοσιακό δρας και σκέφτεσαι, γεμίζεις βιώματα και εμπλουτίζεις τη σκέψη σου.. Ίσως, λέω, γιατί ο καθένας έχει το δικό του τρόπο λειτουργιας και σκέψης. Το υπερασπίζομαι, αλλά θα επιμείνω στον παραδοσιακό τρόπο του παρελθόντος πως αυτά τα δύο συμβαδίζουν για να μη γίνουμε ιδεολόγοι που αναζητούμε στη δράση την επιβεβαίωση μας, ούτε αρούγκανοι που σνομπάρουμε τη σκέψη γιατι δεν την αντέχουμε. Αυτά!

    • σκεπτικιστής says:

      Θα συμφωνήσω με την ταυτόχρονη δράση και σκέψη, αρκεί η δεύτερη να μετουσιώνεται και σε άλλα πράγματα πέρα από τη μαγιά για την άμεση δράση, τόσο υπαρξιακά όσο και πρακτικά. Υποκείμενο που δρα δεν είναι μόνο το υποκείμενο που κάνει άμεση δράση ή αντάρτικο, όπως υποκείμενο που σκέφτεται δεν είναι μόνο όποιος έτυχε να γράφει καλά. Εδώ είναι το στοίχημα της πρακτικής θεωρίας και το πως το πετυχαίνουμε για μένα.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *