Ιταλία: Κείμενο του Adriano Antonacci σχετικά με την άρνηση της δίκης μέσω τηλεδιάσκεψης

sol

Θα σπαταλήσω μόνο λίγες λέξεις υπερασπιζόμενος την επιλογή να μην παραβρεθώ στην ακρόαση της 26ης Μαΐου και ενδεχομένως στις επόμενες, εφόσον οριστούν με τηλεδιάσκεψη.

Η εφαρμογή αυτού του μηχανισμού εμπίπτει, προς το παρόν, στην ελεεινή λογική της διαφοροποίησης των κύκλων κράτησης, όπου το έγκλειστο και κατηγορούμενο άτομο δαιμονοποιείται και αποκτηνώνεται, δεδομένης της αξιοσημείωτης “κοινωνικής επικινδυνότητας”.

Δοκιμασμένο, το άρθρο 41-bis (Σ.τ.Μ. του ιταλικού σωφρονιστικού κώδικα) επιχειρείται να επεκταθεί τώρα στους φυλακισμένους, που έχουν τοποθετηθεί στην πτέρυγα AS και σε κάθε δίκη, όπου η αλληλεγγύη και η σύγκρουση είναι, ή θα μπορούσαν να είναι, χαρακτηριστικές και ως εκ τούτου, ενοχλητικές για όποιον, εφαρμόζοντας κώδικες ενδυμασίας παλιάτσου, επιτελεί το έργο του, αποφασίζοντας για την ελευθερία άλλων. Χωρίς να διαθέτει κάποια ικανότητα, διαθέτοντας, όμως, εξουσία. Δεδομένο δικαίωμα. Δεδομένου του νόμου.

Η τηλεδιάσκεψη θέτει πολύ συγκεκριμένα όρια σε βάρος του κρατούμενου, ευνοώντας σε κάθε επίπεδο κατήγορους και δικαστές.

Έπειτα, συλλογιζόμενος κανείς πιο γενικά, αντιλαμβάνεται πως οι περιορισμοί θα μπορούσαν να μην αφορούν μόνο τα πλαίσια της δίκης…

Λαμβάνοντας υπόψιν τα μεγαλειώδη άλματα της προόδου, αυτό το εργαλείο περιορισμού, και για οικονομικούς λόγους, θα επιχειρηθεί στο μέλλον να επεκταθεί περισσότερο και να εφαρμοστεί σε πολλές, αν όχι σε όλες τις δίκες.

Άλλωστε, δεν χρειάζεται και πολύ για να στήσεις δωματιάκια με οθόνες, μικρόφωνα και τηλέφωνα. Οι κύριοι πάντα θα βρίσκουν ένα ισχυρό κίνητρο για να δικαιολογήσουν τη χρήση τους. Όπως είναι προφανές, η μη ουδετερότητα της προηγμένης τεχνολογίας εμφανίζεται σε κάθε πεδίο και αποκαλύπτει πάντα τον ρόλο της ως δουλικό της εξουσίας.

Η εικονικο-ποίηση μιας δίκης, όσο σημαντική κι αν είναι, κατά βάθος φαντάζει λίγη, συγκρινόμενη με την αχρειότητα των αρχών (εν προκειμένω των δικαστικών), ωστόσο είναι ενδεικτική σε σχέση και με την εικονικο-ποίηση της ζωής, προορισμένης να ελέγχεται και να εκμηδενίζεται, μέχρι του σημείου να φθίνουν τα συναισθήματα, η εκφραστικότητα και η αισθητικότητα… Μέχρι του σημείου, όπου φθίνει η ομορφιά της ίδιας της ζωής και της ελευθερίας να τη ζήσεις πραγματικά.

Θα περιοριζόμουν στο να αισθανθώ ανόητος, βρίσκοντας τον εαυτό μου καθισμένο μπροστά σε μια οθόνη, για να παραστώ ανήμπορος σε ένα θέατρο του παραλόγου, με απόντες συμπρωταγωνιστές εμένα και τον αδελφό μου Gianluca.

Έτσι, (Σ.τ.Μ. η 26η Μαΐου) θα είναι μια μέρα όπως οι άλλες, όπου η οργή είναι μόνιμη, μα ψάχνεις, όσο αυτό είναι δυνατόν, σταθερότητα και λίγη γαλήνη. Δεν κρύβω τη θλίψη μο,υ που δεν θα μπορέσω να ξαναδώ και ίσως και να αγκαλιάσω άτομα, για τα οποία νοιάζομαι και να αισθανθώ τη ζεστασιά αλληλέγγυων συντρόφων.

Απελευθέρωση μόνο μέσα από τη σύγκρουση!

Ελευθερία μόνο στην αναρχία!

Adriano

17/5/2014

———

Μετάφραση: Inter Arma

Πηγή: Machorka

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*