Γερμανία: Εμπρηστική επίθεση σε οχήματα της εταιρείας Bayer

torched cars

Τη νύχτα μεταξύ 26ης και 27ης Ιουλίου του 2014, εκτοξεύσαμε βόμβες μολότοφ σε διάφορα οχήματα της «Bayer AG» – και με τη δράση αυτή εκκινήσαμε τον αγώνα μας για το περιβάλλον.

Δηλητηρίαση και εκμετάλλευση

Κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η «Friedr. Bayer & Co» (η οποία αργότερα μετονομάστηκε σε «Bayer AG») παρήγαγε εκρηκτικά και χημικά για τις ανάγκες πολεμικών εκστρατειών. Τα προβλήματα που αντιμετώπισαν στο να βρουν προμήθειες δεν ήταν λόγω ανθρωπιστικών ενδοιασμών, αλλά λόγω κινδύνων σε επίπεδο ασφαλείας και ελλείψει εργατικού δυναμικού. Όταν ο πόλεμος μετατράπηκε σε πόλεμο χαρακωμάτων, το αέριο άρχισε να χρησιμοποιείται για στρατηγικούς λόγους ως όπλο και η Bayer άρχισε να προμηθεύει τον στρατό με δεκάδες χιλιάδες τόνους από διάφορα είδη αερίου.

Μη μένοντας ικανοποιημένοι από τον κύκλο εργασιών τους, η «Friedr. Bayer & Co» δημιούργησε, επίσης, συμμαχίες με άλλες εταιρείες χημικής παραγωγής, σε μια «κοινότητα συμφερόντων», ακολουθώντας το παράδειγμα της American Trusts (1) της εποχής.

Η οικονομική κρίση, που ακολούθησε μετά τον πόλεμο, δεν κράτησε πολύ και το 1925, 9 εταιρείες χημικής παραγωγής, με επικεφαλής την «BASF (2)» δημιούργησαν την «JG Farben (3)».

Στις αρχές (1926), η «JG Farben» δεν ασπάστηκε τις φιλοδοξίες του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος, τότε, όμως, διαπίστωσαν ότι η διαδικασία παραγωγής συνθετικού πετρελαίου δεν μπορούσε να προχωρήσει χωρίς χρηματοδότηση. Πίσω στο 1932, έναν χρόνο πριν την εκλογική νίκη του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος (4), η εταιρεία ήρθε σε επαφή με τον Χίτλερ και εξασφάλισε τη στήριξή του. Προκειμένου να εγγυηθεί τη σταθερότητα των κερδών της, η «JG Farben» θεώρησε χρήσιμο το να συνεισφέρει στα εκλογικά έξοδα του κόμματος, με το ποσό των 400.000 γερμανικών μάρκων. Από τότε, η συνεργασία τους με το ναζιστικό καθεστώς ήκμασε με σχεδόν καθόλου προστριβές. Το σύνολο, σχεδόν, του διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας έγιναν μέλη του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος, ενώ το γεγονός ότι κατείχε το μονοπώλιο, κατέστησε την «JG Farben» την 4η πιο σημαντική εταιρεία στον κόσμο.

Κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, η εταιρεία παρείχε οικονομική υποστήριξη στα στρατεύματα του Franco, ενώ στη Guernica, η γερμανική αεροπορία (Luftwaffe) είχε την ευκαιρία να δοκιμάσει μια εμπρηστική βόμβα, παραγωγής της «JG Farben», πάνω στους αμάχους. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η «JG Farben» αφοσιώθηκε στην παραγωγή πολεμικού οπλισμού και ήταν μία από τους υπεύθυνους για τους φόνους και την εκμετάλλευση των φυλακισμένων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Όταν η «JG Farben» ανακάλυψε μια κατάλληλη τοποθεσία για την εγκατάσταση των μονάδων παραγωγής, κοντά στο Άουσβιτς (Auschwitz), άρχισε να ψάχνει για σκληρό εργατικό δυναμικό. Τον Φεβρουάριο του 1941, ο Carl Krauch (5), ένα σημαντικό στέλεχος της «BASF/JG Farben», έγραψε ένα γράμμα στον Hermann Goring (6), ζητώντας του να πείσει τον Himmler να χρησιμοποιήσει τους φυλακισμένους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης ως εργάτες – σκλάβους στη μονάδα παραγωγής Buna (7). Από τη συνεργασία με την «JG Farben», ο Himmler προσδοκούσε την παροχή υλικών απαραίτητων για την επέκταση των στρατοπέδων συγκέντρωσης στο Άουσβιτς. Στο πλαίσιο αυτό, διέταξε τον Karl Wolff (8) να σφυρηλατήσει μια αυστηρή συμμαχία με την «JG Farben».

Ο αριθμός, όμως, των εργατών – σκλάβων, με τον οποίο τροφοδοτήθηκε η «JG Farben», δεν ήταν επαρκής προκειμένου να ολοκληρωθεί η κατασκευή του εργοστασίου του Buna. Το 1942, τα SS έδωσαν στην «JG Farben» τουλάχιστον 3.000 εργάτες – σκλάβους, η εταιρεία, ωστόσο, δήλωσε πως χρειάζεται 15.000. Η μεταχείριση, που υπέστησαν οι εργάτες από τους φρουρούς των SS, από τον ναζιστικό προγραμματισμό της εργασίας και από τις λεγόμενες «περιττές» διαδρομές και μέσα στο στρατόπεδο, αλλά και στο χώρο παραγωγής της εταιρείας, ήταν πηγές ανησυχίας για την «JG Farben». Αυτή η ανησυχία, όμως, δεν ήταν καθόλου ανθρωπιστικής φύσης: τα προβλήματα της εταιρείας με τα SS βασίζονταν στο γεγονός ότι η αξιοποίηση των εργατών παραβιάζονταν από την κακοποίηση, που υφίσταντο οι τελευταίοι από τα SS, αλλά και από τις «περιττές» διαδρομές, που αναγκάζονταν να κάνουν οι κρατούμενοι μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, αλλά και από τη σύγχυση, που δημιουργούσε ο προγραμματισμός της εργασίας. 

Η δυσαρέσκεια της «JG Farben» οδήγησε την εταιρεία στην αναζήτηση συνεργασίας με την «Todt Organization» (9), μετά την οποία τα πράγματα πήγαν «καλύτερα» και η εταιρεία προμηθεύτηκε με τα υλικά κατασκευής. Την άνοιξη του 1942, 11.200 άνθρωποι δούλευαν στη μονάδα παραγωγής Buna, η «JG Farben», όμως, εξακολουθούσε να πιστεύει πως οι φυλακισμένοι δεν απέδιδαν επαρκώς, λόγω του ότι δεν ξεπέρασαν ποτέ τους 2.000 τη φορά. Προκειμένου να περιοριστεί αυτό το «πρόβλημα», η «JG Farben» χρηματοδότησε την κατασκευή ενός νέου στρατοπέδου συγκέντρωσης, του Bunalager, όπως το αποκαλούσαν, το οποίο, στην πραγματικότητα, εγγυούνταν έναν μεγαλύτερο αριθμό κρατουμένων προς εκμετάλλευση.

Η κατασκευή και η λειτουργία της παραγωγικής διαδικασίας εκείνην την περίοδο κόστισε περίπου 25.000 ανθρώπινες ζωές, εξαιτίας της μεταχείρισης από πλευράς των SS, που είχε ως αποτέλεσμα να αυξηθούν οι ασθένειες, ο υποσιτισμός και η υπερβολική σωματική κόπωση. Όλα αυτά δεν συνέβαιναν απλά μπροστά στα μάτια της «JG Farben», αλλά και με την οφθαλμοφανή υποστήριξη της εταιρείας. Οι προστριβές προέκυπταν μόνο όταν η αγριότητα, που υφίσταντο τα θύματα των ναζί, έθετε σε κίνδυνο τις εργασιακές απαιτήσεις της εταιρείας. Εκείνοι που έπεσαν στα νύχια των SS, έγιναν εμπορεύματα, που επρόκειτο να περιφέρονται από ’δώ κι από ’κεί, χωρίς το παραμικρό ίχνος ανθρώπινης αντιμετώπισης, εμπορεύματα «αγορασμένα» από έναν αριθμό ιδιωτικών εταιρειών, μεγάλων και μικρών, στο όνομα των οικονομικών συμφερόντων, τα οποία δεν σχετίζονταν μόνο με τον πόλεμο, αλλά προορίζονταν να πάνε πολύ παραπέρα από την «τελική νίκη».

Εξαιτίας του τεραστίου μεγέθους της και της έλλειψης προστασίας, το εργοστάσιο καταστράφηκε από συμμαχικές βόμβες και η κατασκευή του δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Μετά το πέρας του πολέμου, η «JG Farben» «έσπασε σε άλλες εταιρείες και κάπως έτσι δημιουργήθηκε η «Bayer AG». Εμφανίζοντας ζήλο αντίστοιχο με των προκατόχων της, η Bayer συνέχισε το έργο του αφανισμού του ανθρώπου και της φύσης, την ίδια στιγμή που προσπαθούσε να διαγράψει τον όποιο συσχετισμό της με το ναζιστικό καθεστώς, υιοθετώντας την ονομασία «Πρωτοβουλία Ίδρυσης της Γερμανικής Οικονομίας». Το 2001, η MG (Militante Gruppe) αντέδρασε στην ίδρυση αυτή, με την εξής ένσταση: «Για τη γερμανική κυβέρνηση και βιομηχανία, αυτή θα ήταν η έσχατη λύση, από δικονομικής πλευράς, εξαιτίας του προβλήματος, που ανακύπτει από τα εγκλήματα, που τελέστηκαν από τους Γερμανούς και τις γερμανικές εταιρείες, κατά τη διάρκεια του ναζιστικού καθεστώτος», (MG).

Τα εγκλήματα, όμως, έγιναν με διαφορετικούς τρόπους και πρόκειται να το αποδείξουμε και να αντιταχθούμε μαχητικά στα λεγόμενα αυτά.

Για πέντε χρόνια, ψέκαζαν το Βιετνάμ και το Λάος με το Orange Agent (10), μια δηλητηριώση φυλλοκτόνα ουσία. Αρχικά, ψέκαζαν το δηλητήριο μόνο πάνω από το τροπικό δάσος, αργότερα, όμως, οι ΗΠΑ επιτέθηκαν στις σοδειές, προκειμένου ο πληθυσμός της περιοχής να λιμοκτονήσει. Ήταν η «Dow Chemical» (η «Monsanto» μαζί με την «Bayer AG»), που παρήγαγε το Orange Agent για τον αμερικανικό στρατό. Σαράντα εκατομμύρια λίτρα της ουσίας χρησιμοποιήθηκαν σε πάνω από 6.000 αποστολές, μέσα σε διάστημα πέντε χρόνων. Τότε, ένα déjà-vu, αντίστοιχο μ’ αυτό του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, δημιούργησε προβλήματα στον εφοδιασμό και στα αποθέματα. Όλα αυτά έγιναν ευρέως γνωστά, χάρη στο μαζικό κίνημα διεθνούς αλληλεγγύης.

Η ανυπολόγιστη καταστροφή, που προκλήθηκε από το Orange Agent είχε, και εξακολουθεί να έχει, τεράστια επίδραση πάνω στον άνθρωπο, αλλά και στη φύση. Το τροπικό δάσος ανέκαμψε μόνο εν μέρει, ενώ σε μερικά σημεία, τα μακρόβια φυτά καταστράφηκαν ολοσχερώς. Μεγάλος αριθμός των ζωικών ειδών εξαφανίστηκε επίσης και αξιοσημείωτη ζημιά προκλήθηκε και στο ανθρώπινο είδος. Το δηλητήριο εξακολουθεί να επηρεάζει την τροφική αλυσίδα των ανθρώπων και των ζώων και υπάρχουν ακόμα παιδιά, τα οποία γεννιούνται με παραμορφώσεις, που οφείλονται στο Orange Agent. Δεν θεωρούμε τους ανθρώπους με αναπηρία λιγότερο αξιοπρεπείς, γεννήθηκαν, όμως, μέσα στην καπιταλιστική κοινωνία, πράγμα το οποίο κάνει τις ζωές τους πιο δύσκολες γι’ αυτούς, με όλες αυτές τις διεκδικήσεις και τις προκαταλήψεις. Και, ενώ η αμερικανική κυβέρνηση έδωσε ένα μικρό μερίδιο αποζημίωσης στα θύματα, η «Bayer AG» δεν έκανε ποτέ το παραμικρό.

Η «Bayer AG» ήταν πάλι παρούσα, όταν οι Κούρδοι βομβαρδίζονταν με τοξικά αέρια, όπως το Tabun (11), το Sarin (12) και το S-Lost (13) στο Ιράκ, την περίοδο 1987-1988. Το 1984, η εταιρεία είχε προμηθεύσει το Ιράκ με εργοστάσια για την παραγωγή χημικών όπλων και τοξικών αερίων.

Παραβιάζοντας τις βασικές αρχές της ζωής

Κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων βιο-πειρατείας, οι εταιρείες γεωργικής και χημικής παραγωγής προσπαθούν πάντα να εξασφαλίσουν για τους ίδιους τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας και να μετατρέψουν συγκεκριμένα φυτά, ζώα και άλλα γονίδια, σε ιδιοκτησία τους. Φυσικά, το ίδιο κάνει και η Bayer: «Σύμφωνα με έρευνα, που δημοσιεύθηκε από το αμερικανικό Ινστιτούτο Edwards, η Bayer παράγει ένα φάρμακο για την αντιμετώπιση του διαβήτη, το Glucobay, χρησιμοποιώντας βακτήρια, τα οποία προέρχονται από τη λίμνη Ruiro, στην Κένυα. Η ίδια η εταιρεία επιβεβαίωσε τη διαδικασία στη βρετανική εφημερίδα «The Independent». Από τις ετήσιες πωλήσεις, που κάνει το Glucobay, που ανέρχονται στο ποσό των 280 εκατομμυρίων ευρώ, ούτε ένα cent δεν πηγαίνει στην Ανατολική Αφρική». Άλλες εταιρείες, οι οποίες χρησιμοποιούν την ίδια μέθοδο, είναι οι «Syngenta», «BASF», «Dow», «Monsanto», «Du Pont».

Στο Μεξικό, έχει παραχωρηθεί ένα φυσικό καταφύγιο σε εταιρείες όπως η «Bayer AG» και η «Monsanto», ούτως ώστε οι τελευταίοι να εκμεταλλευτούν καταλλήλως την «άγρια φύση». Υπάρχει, όμως, ένα εμπόδιο, που δεν είναι άλλο από τους ανθρώπους, που έζησαν όλην τη ζωή τους εκεί, σε σχέση με τη φύση, το οποίο είναι σίγουρα καλύτερο από τους τρόπους, που προτείνει η «Bayer AG» σε όλον τον κόσμο. Η Επιτροπή Διεθνούς Συνεργασίας διαχειρίζεται αυτό το φυσικό καταφύγιο, με τη βοήθεια των τοπικών αρχών, οι οποίες συνδέονται στενά με το Θεσμικό Επαναστατικό Κόμμα (PRI), το οποίο δουλεύει με τη σειρά του με ακροδεξιές παραστρατιωτικές οργανώσεις. Τους τελευταίους μήνες, ένας μαχητής των Ζαπατίστας σκοτώθηκε και άλλοι 15 τραυματίστηκαν σοβαρά, κατά τη διάρκεια μιας στρατιωτικής κλιμάκωσης των εχθροπραξιών από πλευράς μεξικανικής κυβέρνησης και παραστρατιωτικών στρατευμάτων στην Chiapas.

Τα δηλητηριώδη χημικά Poncho (14) και Gaucho (15), που παράγονται από την «Bayer AG», εισάγονται στο Μεξικό για πάνω από 20 χρόνια και χρησιμοποιούνται μαζικά στις καλλιέργειες ως φυτοφάρμακα, την ίδια στιγμή, όμως, που καταλήγουν στο έδαφος και στις πηγές νερού, βλάπτουν και τους πληθυσμούς των μελισσών, των ψαριών, των πουλιών, των σκουληκιών και πολλών άλλων ειδών. Με τον τρόπο αυτό, τα φυτοφάρμακα δηλητηριάζουν και μετασχηματίζουν τη φύση με χειρότερο τρόπο και σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου, απ ’ό,τι μπορεί να κάνει η καταστροφή ενός δάσους. Δεν λέμε πως το τελευταίο δεν είναι σοβαρό ζήτημα, λέμε, όμως, πως αυτό [η καταστροφή που προκαλείται από τη χρήση των φυτοφαρμάκων] συμβαίνει με λιγότερο ορατό τρόπο.

Ευρωπαϊκοί και Αμερικανικοί κανονισμοί, που αφορούν τους σπόρους, ωφελούν τις πολυεθνικές αγροτικής παραγωγής (όπως είναι η «Bayer AG»). Φυτά, τα οποία δεν παρουσιάζουν πια οικονομικό ενδιαφέρον για τη βιομηχανία τροφίμων, δεν καλλιεργούνται πια ή απαγορεύεται η κυκλοφορία τους στην αγορά. Για δεκαετίες, η εκτεταμένη μονοκαλλιέργεια φυτειών, όπως το κραμβέλαιο (16), το οποίο χρησιμοποιείται στην παραγωγή βιολογικών καυσίμων, έχουν προκαλέσει τον θάνατο κάθε λογής είδους, προκαλώντας κρούσματα λιμού. Το 75%, περίπου, από τις γνωστές ποικιλίες φυτών (για την παραγωγή τροφίμων) έχουν εξαφανιστεί τα τελευταία 100 χρόνια. Η μείωση του αριθμού των ειδών έχει κάνει την καλλιέργεια πιο ευάλωτη στην κλιματική αλλαγή και έχει εκθέσει εκαταμμύρια ανθρώπους στον κίνδυνο του λιμού. Οι ελάχιστες ποικιλίες καρπών, που καλλιεργούνται αυτήν τη στιγμή, είναι αυτές οι οποίες προωθούνται από τις πολυεθνικές αγροτικής καλλιέργειας. Η απειλή, που αντιμετωπίζουμε όλοι μας, αποκαλείται «terminator technology» (τεχνολογία εξολόθρευσης). Για παράδειγμα: οι σπόροι καλαμποκιού, οι οποίοι τροποποιούνται από την τεχνολογία εξολόθρευσης, δεν μπορούν να σπαρθούν ή να παράγουν γενετικά τροποποιημένα φρούτα, μια διαδικασία η οποία χειροτερεύει από γενιά σε γενιά.

Η μονοκαλλιέργεια, οι σπόροι που παράγονται για εξαγωγή, η αρπαγή της γης [κατά την οποία οι δυτικοί οικονομικοί παράγοντες αγοράζουν τεράστιες εκτάσεις γης στις αποκαλούμενες «υποανάπτυκτες χώρες», το φαινόμενο αυτό αφορά, όμως, και περιοχές όπως η πρώην Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας (DDR) – σημείωση του Marcos], καθώς και οι τεχνολογίες εξολόθρευσης είναι παρούσες για δεκαετίες, τελευταία, όμως, έχουν αρχίσει να γίνονται αναμφισβήτητα πιο δυνατές, την ίδια στιγμή που ο νόμος επιτρέπει την επέκταση των μονοπωλίων. Οι 10 μεγαλύτερες πολυεθνικές αγροτικής καλλιέργειας έχουν τον έλεγχο του 74% της αγοράς των σπόρων και νέοι κανονισμοί θα αυξήσουν ακόμα περισσότερο την εξάρτησή μας από αυτές τις πολυεθνικές.

Ενάντια στις αισχρολογίες τους

Όλα αυτά είναι μόνο παραδείγματα. Η «Bayer AG» παίρνει μέρος σε πολλές επιπλέον εργασίες καταστροφής και δεν είναι η μόνη ή η πιο γνωστή εξ’ αυτών. Ακόμα κι αν οι υποθέσεις που αναφέραμε δεν είναι γνωστές σε όλους, η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων γνωρίζει πολύ καλά το βαθμό της ζημιάς, που προκαλούν τα φυτοφάρμακα και πολλοί ακόμα αρνούνται και τη βιομηχανία γενετικά τροποποιημένων προϊόντων. Οι πολυεθνικές αγροτικής καλλιέργειας, όμως, ασχολούνται σε μόνιμη βάση με την πραγματοποίηση διαφημιστικών εκστρατειών προς όφελος των λόμπι, οι οποίες είναι, κατά πλειοψηφία, επιτυχημένες. Η προσφυγή στα δικαστήρια και στους κρατικούς οργανισμούς δεν αξίζει τίποτα μπροστά σ’ αυτές τις εταιρείες μεγαθήρια, στην καλύτερη των περιπτώσεων μπορούν να εξασφαλίσουν ασήμαντες αλλαγές, οι οποίες είναι καταδικασμένες να ακυρωθούν μετά από ένα χρονικό διάστημα και κάποια εκατομμύρια παραπάνω. Η αντίθεση ακόμα και στην ίδια την ύπαρξη εταιρειών, όπως η «Bayer AG», δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να πραγματοποιηθεί σε μια δικαστική βάση. Ο κόσμος πρέπει να κατανοήσει πως οι ολοκληρωτικές σχέσεις έχουν επιβληθεί από το κεφάλαιο και πρέπει να τις αρνηθεί.

Επ’ ευκαιρία των αντιφασιστικών πρωτοβουλιών εναντίον μιας ταβέρνας φιλικά προσκείμενης στους ναζί, ειπώθηκε πως διευθυντικά στελέχη της «Bayer AG» ήταν τακτικοί θαμμώνες εκεί. Αυτή η σχέση με τους ναζί καθιστά την εταιρεία ακόμα πιο απαίσια απ’ ό,τι είναι αναζητώντας απλά το κέρδος και υπογραμμίζει τη γενικότερη άγνοια γύρω από την τεράστια δύναμη της εταιρείας, των καμερών παρακολούθησης στους δρόμους, τα μηχανήματα ασφαλείας, ακόμα και τις κυνικές διαφημίσεις: «Επιστήμη από την Bayer για μεγαλύτερα κέρδη». Και εδώ, θα πρέπει να αναφέρουμε τον Thomas Josef Dunning (17).

Το κεφάλαιο τρέμει στην ιδέα του να μη βγάζει κέρδος ή να βγάζει μόνο μικρό κέρδος και, έτσι, γίνεται πιο τολμηρό, όσο αυξάνεται το κέρδος. Αρχίζει να γίνεται τολμηρό με το κέρδος να ανέρχεται σε ποσοστό 10%, τολμηρότερο με 20% ποσοστό, με το ποσοστό στο 50% γίνεται απρόσεκτο, με το ποσοστό στο 100% αψηφά κάθε ανθρώπινο κανονισμό και με το υπερκέρδος του 300% δεν υπάρχει έγκλημα που να μην είναι έτοιμο να διαπράξει με οποιοδήποτε κόστος.

Ήταν η συσκευή ασφαλείας, που ανέτρεψε την επίθεσή μας: ήρθε κατόπιν της διέλευσής μας από τους σιδηροδρόμους και, δυστυχώς, βρεθήκαμε μπροστά σε ένα διπλό φράχτη, ο οποίος ήταν εξοπλισμένος με κάμερες CCTV (18). Γνωρίζαμε πως η εταιρεία είχε ένα 24ωρο σύστημα επιτήρησης και γι’ αυτό, επιλέξαμε να χρησιμοποιήσουμε βόμβες μολότοφ, δεν καταφέραμε, ωστόσο, να καταστρέψουμε τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, λόγω της απόστασης.

Αποφασίσαμε να κάνουμε αυτήν τη δήλωση όπως και να ’χει, σαν ένα κάλεσμα επίθεσης και στην «Bayer AG», συν τοις άλλοις, σε λιγότερο προστατευμένες περιοχές και με καλύτερες μεθόδους. Η πρακτική μας αποτυχία δείχνει τα όρια, που μπορεί να παρουσιαστούν στις μαχητικές παρεμβάσεις. Μια εταιρεία, όπως η Bayer, μπορεί κάλλιστα να επενδύσει εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ στην ασφάλειά της και αν η επιθετική πίεση ήταν μεγαλύτερη, τα ποσά αυτά θα ήταν ακόμα μεγαλύτερα.

Αυτός είναι και ο λόγος που θέλουμε να πούμε πως οι μαχητικές παρεμβάσεις είναι μόνο ένα από τα όργανα αντίστασης. Η καταστροφή, την οποία ο καπιταλισμός επιφέρει στον άνθρωπο, στα ζώα και τη φύση σε όλον τον κόσμο, καθιστά επιτακτική την ύπαρξη ενός κινήματος, το οποίο θα αφορά όλους, ένα κίνημα που θα μπορεί να κατανοεί την αξία μιας καλύτερης ζωής. Για την ώρα, μόνο αμυντικοί αγώνες φαίνονται να είναι εφικτοί, σα να παλεύει ο Δον Κιχώτης εναντίον των ανεμόμυλων, ή ρίχνοντας βόμβες μολότοφ από πίσω… Μ’ αυτές, όμως, τις «παρωχημένες ιδέες» περί ευπρέπειας, αξιοπρέπειας και αυτές τις αξίες να διαφυλάσσονται, ο Δον Κιχώτης έδωσε κουράγιο σε όσους πάλεψαν στο πλάι του.

Θέλουμε να αντιταχθούμε στην καταστροφική ομαλότητα και να δημιουργήσουμε φως μέσα στο σκοτάδι. Ξέρουμε πως δεν είμαστε μόνοι, όσο βλέπουμε κι άλλα φώτα. Μια κοινωνία χτισμένη πάνω στην αλληλεγγύη, είναι δυνατή. Η μη επιβλαβής αυτοσυντήρηση είναι εφικτή και το ίδιο ισχύει και για τη συνύπαρξη με όλες τις φυσικές διεργασίες.

Απορρίπτουμε τη χυδαιότητα των καπιταλιστικών σχέσεων και χαιρετίζουμε τους φίλους μας στο Μεξικό, όλους τους πυρήνες των ALF και ELF, το Grimsvotn Volcano και τους συντρόφους που βρίσκονται στις φυλακές της δημοκρατίας, για την απελευθέρωση της γης, των ζώων και του ανθρώπου.

Για μια κοινωνία, όπου η αξιοπρέπεια, η ελευθερία, η δικαιοσύνη και η φύση θα μπορούν να έχουν μέλλον χωρίς δηλητηριώδεις ουσίες.

Άτυπη Ομάδα – Τάσεις αγώνα για τη φύση

Υποσημειώσεις:

1. Ως «trust» ορίζεται η εταιρεία διαχείρισης καταπιστευμάτων και είναι όρος της οικονομίας. 

2. Η BASF είναι εταιρεία παραγωγής χημικών, μία από τις μεγαλύτερες και ισχυρότερες εταιρείες στον τομέα της παραγωγής προϊόντων φυτοπροστασίας.

3. Η JG Farben (από το γερμανικό Interessen – Gemeinschaft Farbenindustrie Aktiengesellschaft, που σημαίνει Κοινοπραξία Βιομηχανιών Βαφικών Υλών), ήταν, συν τοις άλλοις, κάτοχος του copyright για το εντομοκτόνο ZyklonB, ένα αέριο με βάση το υδροκυάνιο, το οποίο χρησιμοποιήθηκε στους θαλάμους αερίων των στρατοπέδων εξόντωσης των ναζί.

4. NSDAP από το γερμανικό Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei.

5. Ο Carl Krauch ήταν γερμανός χημικός και εργοστασιάρχης, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος του εποπτικού συμβουλίου της εταιρείας και ήταν ο υπεύθυνος υλοποίησης του τετραετούς σχεδίου του Ράιχ, για την επίτευξη εθνικής οικονομικής αυτάρκειας και την προώθηση της βιομηχανικής παραγωγής. Διετέλεσε, επίσης, εντεταλμένος κρατικός αντιπρόσωπος σε ειδικά θέματα χημικής παραγωγής, γερουσιαστής στο ινστιτούτο επιστημονικών ερευνών «Kaiser Wilhelm Society», καθώς και επίτιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Ο Krauch καταδικάστηκε στη δίκη της εταιρείας, μετά το πέρας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, σε έξι χρόνια φυλάκιση.

6. Ο Hermann Goring ήταν Γερμανός πολιτικός, αρχηγός του στρατού και ηγετικό μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος, στενότατος συνεργάτης του Hitler.

7. Buna ονομαζόταν η πρώτη ύλη, που χρησιμοποιούνταν για την παρασκευή ενός συνθετικού κατουτσούκ και ενός είδους συνθετικής βενζίνης, που παρήγαγε η «JG Farben» και από το οποίο πήρε το όνομα του ένα τεραστίων διαστάσεων βιομηχανικό συγκρότημα στο Βερολίνο, όπου απασχολούνταν γύρω στους 85.000 κρατούμενοι.

8. Ο Karl Wolff ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος των ναζί και γενικός γραμματέας του Waffen SS. O Wolff, κατά τη διάρκεια της δίκης της Νυρεμβέργης, προσκόμισε ενοχοποιητικά στοιχεία σε βάρος άλλων ναζί και γλίτωσε την καταδίκη. Εικάζεται ότι αργότερα δούλευε για τη CIA.

9. Η Todt Organization ήταν ένας οργανισμός του Τρίτου Ράιχ, επιφορτισμένος με τον σχεδιασμό και την αποπεράτωση μεγάλης κλίμακας μηχανικών έργων στην προ-πολεμική και εμπόλεμη Γερμανία καθώς και στις κατεχόμενες περιοχές, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πήρε το όνομά του από τον ιδρυτή του Fritz Todt, μηχανικό και υψηλό στέλεχος του ναζιστικού κόμματος. Ο οργανισμός φημιζόταν για τη χρήση σκλάβων στα έργα που αναλάμβανε.

10. Το Orange Agent είναι ένα χημικό εντομοκτόνο, το οποίο χρησιμοποιήθηκε από τον στρατό των ΗΠΑ, κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ. Η ουσία ευθύνεται για την τεράτια απώλεια δασικών εκτάσεων, εφόσον καθιστά σχεδόν αδύνατη την ανάκαμψη των κατεστραμμένων δασών, ενώ ευθύνεται και για την τραγική μείωση του αριθμού των πτηνών και των θηλαστικών στα δάση αυτά. Το εντομοκτόνο επηρέασε και τον ανθρώπινο οργανισμό, προκαλώντας σε όσους ήρθαν σε επαφή μαζί του πολλαπλά προβλήματα υγείας, όπως γενετικές μεταλλάξεις (λυκόστομα, επιπλέον δάχτυλα σε πόδια και χέρια), αλλά και νοητική δυσλειτουργία και αναπηρία.

11. Το Tabun ή GA (Αιθυλικό διμεθυλικό αμιδοφωσφορικό κυάνιο) είναι μία ιδιαιτέρως τοξική ουσία, η οποία επιδρά άμεσα στη λειτουργία του νευρικού συστήματος των θηλαστικών και έχει καταχωρηθεί, με απόφαση των Ηνωμένων Εθνών, στα όπλα μαζικής καταστροφής. Η παραγωγή και αποθήκευση του απαγορεύτηκε από τη Συνθήκη Χημικών Όπλων του 1993.

12. Το Sarin είναι μία χημική ουσία, οργανική ένωση του φωσφόρου και προσβάλλει το νευρικό σύστημα. Η ουσία αυτή εφευρέθηκε το 1938, στο Βούπερταλ της Γερμανίας, από επιστήμονες της IG Farben και είναι ο ισχυρότερος νευροτοξικός παράγοντας της σειράς G, που παρασκευάστηκε στη Γερμανία. Το Sarin έχει χρησιμοποιηθεί σε διάφορες πολεμικές επιχειρήσεις, κατά τις οποίες χρησιμοποιήθηκαν χημικά όπλα.

13. Το S-Lost ή War Gas Effect είναι χημική ένωση, το αέριο μουστάρδας ή αλλιώς υπερίτης, ένα από τα παλιότερα και ευρέως γνωστά χημικά όπλα, το οποίο χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά και πρόσφατα εναντίον της Μέσης Ανατολής και προκαλεί βλάβες στους πνεύμονες και στα μάτια. Το S-Lost προκύπτει, ως ονομασία, από τα αρχικά των Γερμανών χημικών, Λόμμελ και Στάικνοφ, που εμπνεύστηκαν τη χρήση της ουσία ως χημικό όπλο. Το S-Lost χρησιμοποιήθηκε και από τους συμμάχους εναντίον των Γερμανών και σε βομβαρδισμό, που έγινε τον Οκτώβρη του 1918, όπου ο Χίτλερ έπεσε θύμα της ουσίας, με αποτέλεσμα να νοσηλευτεί για μεγάλο χρονικό διάστημα στο νοσοκομείο.

14. Το Poncho είναι μία ουσία, η οποία χρησιμοποιείται ως παρασιτοκτόνο για τον εμποτισμό σπόρων σποράς. Αποτελείται από αιθοξυλική αλκυλοδιόλη, κλοθειανιδίνη, γλυκερίνη και οξύ οινόπνευμα. Η κλοθειανιδίνη έχει θεωρηθεί υπεύθυνη για τη μαζική εξαφάνιση μελισσών. Από αξιολογήσεις ερευνών, που έχουν πραγματοποιηθεί, προκύπτει, σαφώς, ότι οι μέλισσες δηλητηριάζονται από την εκτριβή της δραστικής ουσίας του φυτοφαρμάκου κλοθειανιδίνη.

15. Το Gaucho είναι ένα υγρό, το οποίο χρησιμοποιείται για την προστασία της ρίζας, αλλά και ολόκληρου του φυτού, από έντομα.

16. Αναφέρεται στο Canola Oil, που κυκλοφορεί στο εμπόριο, το οποίο παράγεται από ένα γενετικά τροποποιημένο φυτό μουστάρδας, το οποίο περιέχει το τοξικό για το ανθρώπινο σώμα ερουσικό οξύ, το οποίο φέρεται να ευθύνεται για την πρόκληση καρδιακών ανωμαλιών.

17. Ο Thomas Joseph Dunning ήταν Άγγλος συνδικαλιστής, ο οποίος υποστήριξε την ανεξαρτησία του Νότου στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Επέκρινε έντονα την κρατικοποίηση της γης, ως «οικονομικά αναποτελεσματική» και «πολιτικά επικίνδυνη», θεωρώντας πως κάτι τέτοιο θα μπορούσε να δημιουργήσει μια κυβέρνηση με μονοπωλιακά προνόμια.

18. CCTV cameras ονομάζονται οι κάμερες ασφαλείας (τα κλειστά κυκλώματα τηλεόρασης).

———

Μετάφραση: Inter Arma

Η ανάληψη ευθύνης για την επίθεση δημοσιεύθηκε στο linkunten.indymedia.org στις 27 Ιουλίου του 2014. Η μετάφραση από τα γερμανικά έγινε από τον αναρχικό σύντροφο Marco Camenisch και από τα ιταλικά από το Act for freedom now.

Το Inter Arma δεν επιθυμεί να αναδημοσιεύονται στο athens indymedia κείμενα, μεταφράσεις και ενημερώσεις του εγχειρήματος.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*