Η απεργία πείνας του Ρωμανού και οι αναρχικές αντιδράσεις

Alarm-Logo

Στάλθηκε στο Inter Arma:

“Η φυλακή είναι η πιο άμεση, κτηνώδης έκφραση της εξουσίας, και όπως αυτή πρέπει να καταστραφεί, δεν μπορεί να καταργηθεί σταδιακά. Όποιος σκέφτεται ότι μπορεί να την βελτιώσει τώρα έτσι ώστε να την καταστρέψει στο μέλλον θα είναι για πάντα κρατούμενός της. Το επαναστατικό σχέδιο των αναρχικών είναι ο αγώνας μαζί με τους εκμεταλλευόμενους και η εξώθησή τους να εξεγερθούν εναντίων στην καταπίεση και την εκμετάλλευση και άρα και ενάντια στην φυλακή. Αυτό που τους κινεί είναι η επιθυμία για έναν καλύτερο κόσμο, μια καλύτερη ζωή με αξιοπρέπεια όπου οικονομία και πολιτική θα καταστραφούν. Γι αυτό οι αναρχικοί τρομάζουν την εξουσία Γι αυτό κλειδώνονται στις φυλακές»

Alfredo M. Bonanno, από την φυλακή Rebibbia, 20/3/1997

Εάν ο Ρωμανός είχε επιλέξει την μετωπική επίθεση δίχως αύριο, θα χρησιμοποιούσε το όπλο του -ανεξαρτήτως θυμάτων- για να αποτρέψει την σύλληψή του μετά την ληστεία και πιθανόν να έπεφτε μαχόμενος. Η προαναφερθείσα υποθετική επιλογή ανήκει μάλλον στον ευρύ ρεύμα του εξεγερτισμού/μηδενισμού και έχει την αιτιολογία της, σεβαστή και συναφή ως προς τα οντολογικά του ζητήματα που δεν θα αναλύσω εδώ. Ο Ρωμανός όμως επέλεξε διαφορετικά. Ο εγκλεισμός του λοιπόν σημαίνει μια σταδιακή και βασανιστική διαδικασία εξόντωσής του από το κράτος που, ναι εκδικείται για να απαντήσω σε εκείνους (Shockault στο indymedia προχθές) που δεν το πιστεύουν. Και αυτό γιατί η εξουσιαστική αφομοίωση και αλλοτρίωση πορεύεται πάντα με την συνοδεία της βίαιης εκδικητικότητας που μεταφράζεται σε αποτρεπτικό παραδειγματισμό ο οποίος αγγίζει ακραία επίπεδα.

Από εκεί και πέρα ο Ρωμανός ή θα αποδεχόταν την μοίρα του και θα αφηνόταν σε αυτή (αυτό είναι εξημέρωση) ή θα πολεμούσε με ό,τι διέθετε. Αποφάσισε να πολεμήσει όχι για να βελτιώσει τη φυλακή αλλά την δική του συνθήκη επιβίωσης. Τώρα, εάν οι αριστεροί συντάσσονται με αντίστοιχους αγώνες ή αποφασίζουν να υποστηρίξουν αντίστοιχες μάχες, (κάτι που έκαναν κατά καιρούς) έστω για τους δικούς τους ιδιοτελείς, ταπεινούς ή μη λόγους, λίγο ενδιαφέρει (τουλάχιστον την συγκεκριμένη στιγμή). Και αυτό γιατί όταν επιτίθεσαι κοιτάς πρώτα μπροστά, τον εχθρό και τη στιγμή της επίθεσης και μετά, σε δεύτερο χρόνο, πίσω σου εκείνον που σε ακολουθεί ή συντάσσεται μαζί σου. Εάν λ.χ. οι κομμουνιστικές δυνάμεις επιτίθονταν στις δυνάμεις καταστολής στο Σύνταγμα πριν από 3 χρόνια, οι αναρχικοί θα βρίσκονταν πλάι τους (προσοχή, πλάι τους όχι μαζί τους) σε μια παράλληλη πράξη επίθεσης και δεν θα έφευγαν όπως έκαναν εκείνες. Σε όσους (βλ.Συσπείρωση) δε υποστηρίζουν ότι η όλη εξέλιξη της απεργίας πείνας συνέτεινε στην κοινωνική αποδοχή του κρατικού σχεδιασμού (βραχιολάκι, τηλεδιάσκεψη, κλπ), η απάντηση βρίσκεται στην ανένδοτη επιλογή των απανταχού ανταρτών ως προς τα αντίποινα.

Η απάντηση των εξεγερσιακών αναρχικών/μηδενιστών πάντως είναι ότι η έξαρση των αντιποίνων και της καταστολής επιτείνει την εξεγερσιακή δυναμική για αυτό και την επιζητούν. Όπως και την σύγκρουση. Με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο. Η «βία, η καταστροφή και ο θάνατος» μπορεί να μην είναι πάντα οι μαμμές της Ιστορίας (Shockault) είναι όμως σίγουρα οι μαμμές της Αναρχίας. Φανταστείτε το αναρχικό ρεύμα με όλες τις εκφάνσεις του να μην είχε νεκρούς στο ιστορικό διηνεκές! Θα ήταν ένα ανέκδοτο που θα διασκέδαζε μονάχα εκείνους που το θεωρούν θανατολάγνο. Κανένας σοβαρός αγώνας δεν είναι αναίμακτος και είναι αστείο να επικαλείται κανείς ψυχοπαθολογικά αίτια που παραπέμπουν σε μεθόδους κρατικής προπαγάνδας. Εκτός εάν πιστεύει κανείς ότι μπορεί να καταλυθεί το κράτος και οι εξουσιαστικές δομές με καλαμπούρια ή χτυπώντας κατσαρόλια στις πλατείες. Ο Ρωμανός με την αποφασιστικότητά του πέτυχε μια σημαντική οπισθοχώρηση, ή καλύτερα αναδίπλωση, των εξουσιαστικών μηχανισμών. Από μόνο του αυτό έχει μια πολλαπλή σημασία. Όλοι όσοι είναι ανοιχτοί στην συγκρουσιακή επιθετική αναρχική πρακτική, είτε εξεγερσιακοί είτε όχι, υπογραμμίζουν το γεγονός αυτό και συνεχίζουν. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Οι υπόλοιποι καλό θα ήταν να ξανασκεφτούν το ζήτημα της αλληλεγγύης (προς όλους ανεξαιρέτως τους κολασμένους και με την ίδια ένταση αλλά και προς τους συντρόφους τους) και ιδιαίτερα εκείνο της μεθοδολογίας της δράσης.

Νικόλας Νεσσούνος

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*