Ελλάδα: “Τα καλύτερά μας όνειρα δεν είχαν μέσα το σχολείο”

sxoleio

Στάλθηκε στο Inter Arma:

Θα μπορούσαμε να αφιερώσουμε σελίδες στην έλλειψη υλικής υποδομής, τεχνολογικής υποστήριξης, καθηγητών, στις άθλιες κτιριακές εγκαταστάσεις του σχολείου και στα νομοσχέδια που πετάνε μαθητές/-τριες έξω από το σχολείο, αλλά, πρώτον, όλα αυτά έχουν χιλιοειπωθεί, δεύτερον, ξέρουμε οτι το κράτος θέλει να ξοδέψει όσο το δυνατόν λιγότερα λεφτά για την παιδεία και, τρίτον, τα προβλήματά μας με το εκπαιδευτικό σύστημα και το σχολείο είναι πολύ μεγαλύτερα.

Το σχολείο, όπως λένε και τα βιβλία της πολιτικής παιδείας, πέρα απά το να «δίνει γνώση», είναι και φορέας κοινωνικοποίησης. Τι σημαίνει αυτό; Ότι έχει σα σκοπό του να μας μεταδώσει τις αξίες, τους κανόνες, τις αρχές και τις νόρμες συμπεριφοράς της κοινωνίας. Ζώντας όμως σε μια κοινωνία που οι αξίες της είναι η ρουφιανιά, η δουλοπρέπεια, η υποταγή, το lifestyle και η επιτυχία σε βάρος του άλλου… μόνο θετική άποψη δεν μπορούμε να έχουμε για το σχολείο.

Στο σχολείο, ο καθηγητής και ο διευθυντής θα σου μάθουν οτι αυτοί κάνουν κουμάντο και οτι εσύ απλά πρέπει να υπακούς, πράγμα που θα γίνει και στο μέλλον με το αφεντικό σου. Θα μάθεις οτι μπορείς να μιλάς μόνο μέσω αντιπροσώπων (15μελών – 5μελών), γιατί είσαι ανίκανος να μιλήσεις ο ίδιος για τα προβλήματά σου, αλλά και να δώσεις λύσεις σε αυτά. Μέσω της προπαγάνδας των σχολικών βιβλίων, θα μάθεις ότι οι εχθροί σου είναι οι Τούρκοι και οι Αλβανοί, και γενικότερα το οτιδήποτε ξένο. Μπορεί όμως, επίσης, να μάθεις ότι όλοι οι άνθρωποι πρέπει να είναι ένα σώμα και πως οφείλουν να ζουν ειρηνικά και ήρεμα κάτω από τον νόμο και το κράτος. Τότε θα σου πουν πως εχθροί σου είναι οι «τρομοκράτες», όσοι παραβαίνουν τον νόμο και τις εντολές του κράτους, ποτέ όμως δε θα σου πουν για τα ίδια τα αφεντικά και τους εξουσιαστές που σου διαλύουν την ζωή. Ακόμη, μέσω των εξετάσεων θα μπεις στην άκρως ανταγωνιστική λογική τού «ο θάνατός σου: η ζωή μου».

Η γνώση είναι άπειρη. Το σχολείο από αυτή τη γνώση επιλέγει να μας δώσει το κομμάτι που συμφέρει κράτος και την εξουσία. Το πρωινό ξυπνητήρι, η προσευχή, το απουσιολόγιο, τα σαρανταπεντάλεπτα της μιζέριας, η μηχανιστική μέθοδος της απομνημόνευσης και της παπαγαλίας που σου αλέθει το μυαλό καθημερινά, το διαρκές άγχος και το τρέμουλο στην σκέψη των εξετάσεων κάνουν το σχολείο κάτεργο και εμάς δέσμιούς του. Όλα αυτά όμως δεν είναι τυχαία… Είναι όπλα στα χέρια των εξουσιαστών, για να μας διαλύσουν κάθε κριτική σκέψη, να καταστείλουν κάθε δημιουργικότητα, να μας στερήσουν τον ελεύθερό μας χρόνο και, το κυριότερο, να μας κάνουν να μισήσουμε τη γνώση… Θέλουν δηλαδή, μέσα από την ίδια ρουτίνα, την ίδια άθλια και μίζερη καθημερινότητα, να μας ρουφήξουν τη ζωή, εξαντλώντας μας ψυχικά και σωματικά.

Με λίγα λόγια, το σχολείο…

Επιβραβεύει και ανάγει σε πρότυπο όσους μαθητές πληρούν το κάδρο του μελλοντικού φιλήσυχου και απαθή πολίτη, ενώ, αντίθετα, τσακίζει όποια σκέψη ξεφεύγει από τα κάθε είδους κοινωνικά πρότυπα και τείνει να αρνηθεί τη σχολική σκλαβιά.

Τέλος, το σχολείο μάς ετοιμάζει και μας διαπαιδαγωγεί έτσι ώστε να…

ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΑΙΩΝΙΣΟΥΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΑΝΑΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΞΑΝΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑ ΟΛΗ ΤΟΥ ΤΗΝ ΒΡΩΜΙΑ.

Πρόβλημα όμως υπάρχει και στο ίδιο το γνωστικό πεδίο που μας δίνει το σχολείο. Μια γνώση καθορισμένη από άλλους για εμάς. Μια γνώση δομημένη έτσι ώστε να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των εξουσιαστών και όχι τα δικά μας. Μια γνώση νεκρή τις περισσότερες φορές και, κυρίως, αδιάφορη προς εμάς, αφού ποτέ δεν την επιλέξαμε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η υπερεξειδίκευση στο γενικό λύκειο που σε ετοιμάζει για το πανεπιστήμιο, όπου θα γίνεις «λαμπρός» επιστήμονας, και η υπεραπλούστευση στις επαγγελματικές σχολές, αφού θα γίνεις εργάτης.

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΛΟΙΠΟΝ, ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΜΕ ΝΑ ΣΤΑΘΟΥΜΕ ΕΠΙΘΕΤΙΚΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΘΕΣΜΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΡΟΥΦΑ ΤΗ ΖΩΗ

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΠΟΥ ΦΩΤΙΖΕΙ 
ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΙΓΕΤΑΙ

Αναρχική μαθητική ομάδα «Αντιεκπαιδευτική Επίθεση»

4 Comments

  1. Σοβαρότητα με 20 στη χημεία says:

    “Τότε θα σου πουν πως εχθροί σου είναι οι «τρομοκράτες», όσοι παραβαίνουν τον νόμο και τις εντολές του κράτους, ποτέ όμως δε θα σου πουν για τα ίδια τα αφεντικά και τους εξουσιαστές που σου διαλύουν την ζωή.”

    Ναι, καλά. Τις διαβάζουμε αυτές τις ανοησίες χρόόόνια τώρα, αλλά μάλλον φαίνεται ότι οι συντάκτες ΟΛΩΝ των κειμένων παρόμοιας φύσης δεν έχουν περάσει καν έξω από μάθημα ιστορίας ή κοινωνιολογίας λυκείου. Ρε πάτε καλά ; Έχετε δει ποτέ στην πολυτάραχη αναρχική ζωή σας αστικό σχολείο να πολώνει τόσο (τρόπος του λέγειν, όλοι μπετά είναι εκεί μέσα) το κλίμα για να μας πει ότι ο τάδε ή ο δείνα είναι τρομοκράτης ; Γιατί αν το χετε δει, μάλλον πάτε σχολείο σε κανα παρεκκλήσι σοβιετικού σιβηρικού γκούλαγκ. Σε όλα τα υπόλοιπα σχολεία, η ύλη και οι αντίστοιχες ΑΝΥΠΑΡΚΤΕΣ συζητήσεις φτάνουν μέχρι τον πρώτο παγκόσμιο, όχι μέχρι την παράδοση του Οτσαλάν…

    Ας μιλήσουμε κάποια στιγμή για τα πράγματα όπως ΕΙΝΑΙ και όχι όπως ΘΑ ΘΕΛΑΜΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ για να οξύνουμε τη βαθυστόχαστη κριτική μας στο κράτος με δανεισμένες φράσεις τις εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.

    “Πρόβλημα όμως υπάρχει και στο ίδιο το γνωστικό πεδίο που μας δίνει το σχολείο. Μια γνώση καθορισμένη από άλλους για εμάς. Μια γνώση δομημένη έτσι ώστε να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των εξουσιαστών και όχι τα δικά μας. Μια γνώση νεκρή τις περισσότερες φορές και, κυρίως, αδιάφορη προς εμάς, αφού ποτέ δεν την επιλέξαμε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η υπερεξειδίκευση στο γενικό λύκειο που σε ετοιμάζει για το πανεπιστήμιο, όπου θα γίνεις «λαμπρός» επιστήμονας, και η υπεραπλούστευση στις επαγγελματικές σχολές, αφού θα γίνεις εργάτης.”

    Ο Μαρξ σκίζει τα διπλώματά του και κατουράει πάνω στο κεφάλαιο… Σημείωση πρώτη. Το σχολείο προετοιμάζει το δρόμο για την εξειδίκευση, δεν είναι η εξειδίκευση. Δεν είναι αυτός ο ρόλος του. Η δουλειά του είναι να σε μπολιάσει με τα απαραίτητα αξιακά και πολύ βασικά γνωστικά εργαλεία ώστε να μπεις στο εργοστάσιο της εξειδίκευσης. Η γνώση που σου δίνει το σχολείο είναι γενική 10 ΧΡΟΝΙΑ και εξειδικευμένη σε κατευθύνσεις 2 ΧΡΟΝΙΑ. Άρα, τι συμπεραίνουμε ; Μάλλον δε θέλει να μας μάθει προσέγγιση της επίλυσης της εξίωσωσης του Schrodinger για το ουράνιο, αλλά κάτι πιο, ξέρετε, ΓΕΝΙΚΟ.

    “Θα μπορούσαμε να αφιερώσουμε σελίδες στην έλλειψη υλικής υποδομής, τεχνολογικής υποστήριξης, καθηγητών, στις άθλιες κτιριακές εγκαταστάσεις του σχολείου και στα νομοσχέδια που πετάνε μαθητές/-τριες έξω από το σχολείο, αλλά, πρώτον, όλα αυτά έχουν χιλιοειπωθεί, δεύτερον, ξέρουμε οτι το κράτος θέλει να ξοδέψει όσο το δυνατόν λιγότερα λεφτά για την παιδεία και, τρίτον, τα προβλήματά μας με το εκπαιδευτικό σύστημα και το σχολείο είναι πολύ μεγαλύτερα.”

    Ναι, σωστά, αφιερώσατε μόνο μία παράγραφο. Btw συνήθως ο κόσμος του είδους σας αναφέρεται και στην έλλειψη πετρελαίου το χειμώνα πριν πει ότι θέλει να κάψει το σχολείο σαν παπά σε παραλία της γαύδου τον αύγουστο. Ρε πάτε καλά ; Είστε ενάντια στο σχολείο αλλά σας ενοχλούν νομοσχέδια που πετάνε έξω μαθητές και μαθήτριες ; Είστε και ενάντια στα εξοπλιστικά, αλλά αντιμετωπίζετε με σκεπτικισμό ενδεχόμενο περιορισμό των αμυντικών δαπανών και το κλείσιμο της ΕΒΟ ;

  2. Τα βιβλία βασικών αρχών κοινωνικών και οικονομικών επιστημών του λυκείου περνάνε από όλες τις βασικές έννοιες όπως το κράτος, ο νόμος, οι κοινωνικοί κανόνες, η οικονομία, το έγκλημα, η τρομοκρατία κτλ. Και είναι και λογικό αφού «Ο θεσμός της εκπαίδευσης είναι ένας από τους μηχανισμούς του συστήματος που σκοπό έχουν να εξασφαλίσουν την εξέλιξη των ατόμων σε υπηκόους της εξουσίας και διαιωνιστές του υπάρχοντος.» -Από το ιδρυτικό κείμενο της Αντιεκπαιδευτικής Επίθεσης. Παρόλα αυτά αφού εσείς αυτά τα ακούτε χροοοοόνια τωρα, θα ήθελα πάρα πολύ να με παραπέμψεις σε κάποια άλλη αναρχική μαθητική οργάνωση/ συλλογικότητα/ ομάδα γιατί εγώ δεν έχω βρει καμία.

    Ως προς την «σημείωση πρώτη» δεν ξέρω γιατί μπαίνω στον κόπο να απαντήσω αλλά αν διάβαζες λίγο καλύτερα αυτό που έκανες quote θα έβλεπες: «ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ [των από πάνω] είναι η εξειδίκευση στο ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ». Δεν είπε κανείς, χρυσέ μου, ούτε ότι όλο το σχολείο είναι εξιδείκευση ούτε και ότι αυτό είναι το προβλημά μας. Το συγκεκριμένο παράδειγμα, εν ολίγοις, δόθηκε, για να γίνει ξεκάθαρο ότι το σχόλειο μας δίνει τις κατάλληλες γνώσεις για την εξυπηρέτηση του σκοπού που προανέφερα, δηλαδή την διαιώνιση του υπάρχοντος που στην προκειμένη περίπτωσει εξυπηρετείται με την ομαλή ένταξη των ατόμων στην κοινωνία.

    Όσον αφορά την τελευταία παράγραφο και τον κόσμο «του είδους μας» καταρχάς, γελάω. Συνεχίζοντας, έχω να σου πω πρώτον ότι πολύ απλά, όντως, παρόλο που τα σχολικά κελιά είναι τα κάτεργά μας θα αγωνιστούμε για την «καλυτέρευσή τους» αλλά, ακριβώς επειδή δεν ικανοποιούμαστε με αυτό, ξεκαθαρίζουμε ότι η πορεία μας για την λευτεριά θα αφήσει πίσω της τα σχολεία καμμένα και δεύτερον ότι αυτά μπορείς να πας να τα πεις, μιας και είναι και επίκαιρο το ζήτημα, σε αυτούς που αναφέρονται στις φυλακές τύπου Γ πριν πουν ότι θέλουν να κάψουν τις φυλακές «σαν παπά σε παραλία της γαύδου τον αύγουστο.»

    Πολύ ύφος, ελάχιστο νόημα και… μπόλικο, ακόμα, ύφος δεν αποτελούν κριτική σε κείμενο.

  3. Σοβαρότητα με 20 στη χημεία says:

    “Τα βιβλία βασικών αρχών κοινωνικών και οικονομικών επιστημών του λυκείου περνάνε από όλες τις βασικές έννοιες όπως το κράτος, ο νόμος, οι κοινωνικοί κανόνες, η οικονομία, το έγκλημα, η τρομοκρατία κτλ. ”

    Ναι, αυτό δεν το αμφισβήτησε κανείς. Αυτό που αμφισβήτησα και εξακολουθώ να αμφισβητώ είναι ότι θα βρεθεί όσο εύκολα νομίζετε κάποιος καθηγητής που υποδείξει τρομοκράτες ή θα μονολογήσει απ’ την έδρα σα να ταν πόντιουμ σε αντιτρομοκρατικό φόρουμ κάνοντας κατήχηση. Δε λειτουργεί έτσι το σχολείο τα τελευταία αρκετά χρόνια γιατί δεν είναι αποτελεσματικό. Δε μαθητεύετε σε συγκέντρωση της ΚΚΚ, δε σας έκλεισε κανείς στις παιδουπόλεις της Φρειδερίκης αναγκάζοντάς σας να προσκυνάτε το βασιλικό ζεύγος 3 φορές τη μέρα. Το σχολείο είναι όργανο της κυριαρχίας, αλλά λειτουργεί διαφορετικά.

    “Παρόλα αυτά αφού εσείς αυτά τα ακούτε χροοοοόνια τωρα, θα ήθελα πάρα πολύ να με παραπέμψεις σε κάποια άλλη αναρχική μαθητική οργάνωση/ συλλογικότητα/ ομάδα γιατί εγώ δεν έχω βρει καμία.”

    https://anipakouoima8htes.wordpress.com/ και δεν έψαξα καν…

    “Συνεχίζοντας, έχω να σου πω πρώτον ότι πολύ απλά, όντως, παρόλο που τα σχολικά κελιά είναι τα κάτεργά μας θα αγωνιστούμε για την «καλυτέρευσή τους» αλλά, ακριβώς επειδή δεν ικανοποιούμαστε με αυτό, ξεκαθαρίζουμε ότι η πορεία μας για την λευτεριά θα αφήσει πίσω της τα σχολεία καμμένα ”

    Η αντίφαση χτυπάει την πόρτα της διαλεκτικής σου θύελλας. Το ότι φτάνεις να συγκρίνεις το σχολείο με τις φυλακές είναι ενδεικτικότατο της ένδειας της συγκεκριμένης θέσης. Είτε είναι κανείς ενάντια στο υπάρχον και επιτίθεται ή προτάσσει την επίθεση στις δομές του εδώ και τώρα, είτε επιθυμεί να τις διαχειριστεί, δεν υπάρχει μέση οδός. Δεν μπορώ να διανοηθώ πως για παράδειγμα θα μπορούσα να σταθώ υπέρ μιας διαμαρτυρίας εναντίον των διαγραφών στα πανεπιστήμια ενώ με αηδιάζει η φοιτητική ταυτότητα. Με την ίδια λογική γιατί να μη διαμαρτυρηθούμε για το μνημόνιο και τις μισθολογικές μειώσεις αντί να κάνουμε αντικρατικό πόλεμο ;

    Το ζήτημα των φυλακών είναι πολυσύνθετο και σαφώς δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το παράδειγμα για το οποίο συζητάμε, αλλά εμφανώς δεν αντιλαμβάνεσαι ούτε τη συνθήκη του εγκλεισμού, ούτε τη ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ που σου δίνει το σχολείο να το παρατήσεις αν πράγματι το θεωρείς κάτεργο. Έτσι δε θα χρειαστεί να καλλωπίσεις τα κάτεργα πριν τα κάψεις με ορμή και έντονο σεξ απίλ. Στη φυλακή είναι ελάχιστα πιο δύσκολο να σου ανοίξουν την πόρτα για να φύγεις. Οπότε καλύτερα να μην μπαίνουν στην ίδια συζήτηση. Αν πραγματικά θες να ζήσεις περπατώντας πάνω σε ξυράφια, ε κάντο. Αν δε θες, εγώ δεν έχω πρόβλημα, απλώς δεν μπορώ να το δεχτώ ως θέση, είναι γελοίο.

  4. κάποια says:

    Χμμμ. Διότι όταν το εκάστοτε βιβλίο (τα μαθήματα του οποίου παραδίδει ο καθηγητής και, κατά πάσα πιθανότητα, με μια στοιχειώδη, τυπική συζήτηση γύρω από αυτά) προωθεί την υπακοή στο νομικό σύστημα και καταδεικνύει τον παραβάτη των νόμων ως αντικοινωνικό εγκληματία που πρέπει να σωφρωνιστεί μέσω διάφορων τύπων τιμωρίας (βλέπε Κοινωνιολογία Γ’ Λυκείου), δεν είναι περιττές οι σάλτσες και η ”κατήχηση” από τον καθηγητή και δεν αρκούν οι αντιλήψεις που πλασάρονται απ’ το βιβλίο. Μάλιστα. Χρειάζεται ο καθηγητής-κατηχητής, όχι η απλή μεταφορά των θέσεων του βιβλίου. Δεν είναι η ίδια η διδακτέα ύλη που περιλαμβάνει τα όσα αλέθουν το μυαλό του μαθητή. Βεβαίως. Και το σημαντικότερο απ’ όλα: στο κείμενό μας υποστηρίξαμε σθεναρά τη θέση πως ο καθηγητής υποδεικνύει τρομοκράτες, μονολογώντας απ’ την έδρα του, και δεν είπαμε ξεκάθαρα: ”Μέσω της προπαγάνδας των σχολικών βιβλίων…”. Εύστοχη η κριτική σου και με σωστά δεδομένα!

    Για τους Ανυπάκουους Μαθητές, που τόσο άνετα, με ένα τόσο απλό και επιφανειακό σερφάρισμα στο διαδίκτυο κατόρθωσες να βρεις, φαντάζομαι έχεις διαβάσει το κείμενο με τις αρχές της συλλογικότητας/οργάνωσής τους*. Υποθέτω επίσης ότι είδες τον χαρακτηρισμό ”αναρχική οργάνωση/συλλογικότητα” στο κείμενο αυτό, οπότε κατέληξες εύλογα στο συμπέρασμα ότι έδωσες μια τόσο αποστομωτική απάντηση, βρίσκοντας έτσι (ξεγλιστρώντας με τόση ευκολία και στυλ στους κόλπους του διαδικτύου) μια αναρχική μαθητική συλλογικότητα ”του είδους μας”. Εύγε!
    *Ορίστε και το κείμενο των παιδιών:
    https://anipakouoima8htes.wordpress.com/%CE%B7-%CF%83%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B1%CE%BD%CF%85%CF%80%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%89%CE%BD-%CE%BC%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CF%84/

    Ο παραλληλισμός (ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΥΓΚΡΙΣΗ) ανάμεσα σε σχολεία και φυλακές γίνεται από το πρίσμα του εξαναγκασμού, στον οποίον και τα δύο βασίζονται, με τους όρους του το καθένα (ΔΕ ΣΥΓΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΔΗΛΑΔΗ ΟΙ ΟΡΟΙ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ ΜΕ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ). Και ας συνεχίσω με άλλον έναν παραλληλισμό ανάμεσα στα δύο: Φαντάζομαι η απεργία πείνας των πολιτικών κρατουμένων σε άφησε παγερά αδιάφορο, ίσως και εχθρικό, καθώς τα αιτήματα ήταν μεταρρυθμιστικού χαρακτήρα, αφορούσαν τη ”διαχείριση” και τη βελτίωση κάποιων υπαρχουσών καταστάσεων, ήταν μια ”μέση οδός”, όχι το ολοκληρωτικό γκρέμισμα κάθε φυλακής στο εδώ και τώρα. Ήταν ο ”καλλωπισμός” των κατέργων, που, πριν τα κάψουν οι πολιτικοί κρατούμενοι, είπαν να τα βελτιώσουν. Χμμμ. Μάλλον δε θα έχεις ακούσει για κάτι που λέγεται στρατηγική επιλογή, εκμετάλλευση κάποιων μέσων που μου δίνονται και μπορώ να χρησιμοποιήσω για αποτελεσματικότερη επίθεση στον εχθρό… Είναι μάλλον πολύ ανούσιες οι ανάσες ελευθερίας που μπορεί να κερδίσει κανείς, ώστε να μπορεί αργότερα να συγκροτήσει τις δυνάμεις του για να τις διοχετεύει σε διαρκώς μεγαλύτερους στόχους, προκαλώντας διαρκώς μεγαλύτερα πλήγματα στον εχθρό, μέχρι την ολοκληρωτική καταστροφή του…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*