Χιλή: Εμπρηστική επίθεση σε εταιρεία αυτοκινήτων (Σαντιάγο, 15/06/2015)

superflex1-web

Κατά τη διάρκεια της νύχτας της Δευτέρας 15 Ιουνίου, επιτεθήκαμε σε μια εταιρεία αυτοκινήτων, που βρίσκεται στην περιοχή της διασταύρωσης των λεωφόρων Vicuña Mackenna και Amerigo Vespucci, στη La Florida, τοποθετώντας εμπρηστικό μηχανισμό μέσα σε ένα από τα αυτοκίνητα προς πώληση. Η πυρκαγιά που προκλήθηκε προκάλεσε μερικές ζημιές στο αυτοκίνητο και την εταιρεία.

Πραγματοποιήσαμε αυτήν τη δράση στο μέσο της συλλογικής πατριωτικής αποξένωσης που δημιουργήθηκε από το πάρτυ για τη χιλιανή εθνική ομάδα ποδοσαφαίρου, επιλέγοντας τον στόχο μας εκ των προτέρων και προγραμματίζοντας (την επίθεση) με έναν τρόπο που έκανε ξεκάθαρο πως δεν ενδιαφερόμασταν για μια τυχαία επίθεση που θα μπορούσε να βλάψει ανθρώπους που δεν έχουν σχέση με τη δράση μας. Δράσαμε σε απόσταση μερικών μέτρων από ένα σημείο ελέγχου της αστυνομίας, διαδηλώνοντας πως η αστυνομία δεν έχει τα πάντα υπό έλεγχο και πως μια επίθεση είναι πάντα δυνατή.

Δεν ήταν απλώς ένα καινούριο αυτοκίνητο αυτό στο οποίο επιτεθήκαμε, μια επίθεση σε κάτι υλικό δεν ήταν ο μόνος στόχος της δράσης μας˙ η επίθεση στράφηκε επίσης εναντίον του παρασκηνίου που στεγάζει κάθε μία απ’ αυτές τις μηχανές και μοιράζεται το ίδιο νόημα και αίσθηση της κυριαρχίας της κοινωνίας. Είναι οι συλλογές εμπορευμάτων που επιδεικνύονται σε βιτρίνες και ράφια, η συσσώρευση κεφαλαίου, η αδίστακτη ανθρώπινη εκμετάλλευση μέσω της μισθωτής εργασίας, η καταστροφή της γης για τη λεηλάτηση πόρων, η δίψα για την επίδειξη και την ανοησία της παραγωγής – τα πάντα έγιναν στόχος επίθεσης εκείνο το βράδυ.

Και το γεγονός είναι πως η εξουσία όχι μόνο εκφράζεται μέσω των κοινωνικών σχέσεων, αλλά επίσης βρίσκεται σε υλική μορφή σε έναν ατελείωτο αριθμό κτηρίων, ιδρυμάτων, εταιρειών και αντιπροσώπων που διαφυλάττουν την κυριαρχία και είναι αναγνωρίσιμα και συνεπώς στόχος της φωτιάς μας.

Ενώ αυτό που χαρακτηρίζει τον παρόντα πολιτισμό είναι οι καπιταλιστικές και τεχνολογικές του ποιότητες, ο αγώνας μας είναι εναντίον της κυριαρχίας της ίδιας και όχι απλώς εναντίον κάποιων εκφάνσεών της μέσα στην ιστορία. Είναι η αντιθετική άρνηση του κόσμου της εξουσίας και του εμπορεύματός της με την οποία αναζητούμε συγγενική σχέση.

Ανάμεσα στη θάλασσα των ανθρώπων που κατοικούν στη μητρόπολη του κεφαλαίου οργανωνόμαστε σαν ατομικότητες, αναζητώντας τη συλλογικοποίηση των επιθυμιών μας για ελευθερία στην επίθεση εναντίον της κυριαρχίας, βαθαίνοντας τη φιλία και συνενοχή μας μέσω οριζόντιων σχέσεων που είναι ανταγωνιστικές προς αυτές που επιβάλλονται από εκείνους που ασκούν εξουσία, δίνοντας μέσω της πράξης πλήρες νόημα στην έννοια της ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ, χωρίς αρχηγούς, χωρίς ειδικούς ή σπεσιαλίστες, χωρίς εμπροσθοφυλακές ή πλατφόρμες.

Έτσι, εξαπολύσαμε την επίθεση σαν μια αυτόνομη δράση, η οποία αποτελεί την έκφραση της υπαρξιακής μας απελευθέρωσης στο εδώ και το τώρα, παράλληλα επηρεάζοντας τόσο το περιβάλλον όσο και την πραγματικότητα της οποίας είμαστε μέρος.

Υποθέτοντας πως δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις, δεν πιστεύουμε στην απελπιστική αιώνια αναμονή για τις σωστές κοινωνικές ή υλικές συνθήκες ή τις μάζες.

Ζούμε σε μια ύπαρξη απόλυτης μάχης, σε κάθε μια από τις άπειρες δυνατότητές της, χωρίς να μας ορίζουν συνθήκες για τις οποίες δεν μπορούμε να αποφασίσουμε, όπως η τάξη, η εθνικότητα και το φύλο. Η ικανότητά μας να λαμβάνουμε αποφάσεις είναι το μόνο πράγμα που μας έχει απομείνει σε αυτήν την κοινωνία που προσπαθεί να γίνει ένα πανοπτικόν συμπεριφοράς, όπου ο έλεγχος στοχεύει στο να είναι απόλυτος και ο αυθορμητισμός της ζωής έχει εξαντληθεί και ξεθωριάσει κάτω από την επιτήρηση εκείνων που επαγρυπνούν.

Η απόφαση για εξέγερση είναι αυτό που μας ενώνει με εκείνους που καταστρέφουν τις αλυσίδες τους, αγνοούν τις κλάψες και αντιστέκονται στον όλεθρο περνώντας στην επίθεση, σκοπεύοντας να καταστρέψουν την εξουσιαστική πραγματικότητα που περιορίζει τη δυνατότητα για μια ελεύθερη ζωή. Αυτή η απόφαση είναι το σημείο που ξεκινάει το κλείσιμο του ματιού με συνέργια και συντροφικότητα προς όλα τα άτομα που δρουν συνεχώς και ακατάπαυστα, σηκώνοντας το κεφάλι και με καρδιά που πάλλεται δυνατά, επιτιθέμενοι με αξιοπρέπεια ενάντια σε εκείνα που μας κλέβουν τη ζωή.

Χαιρετίζουμε τους συνεργούς μας σε αυτόν τον Μαύρο Ιούνη αγκιτάτσιας για την απελευθέρωση της Γης, τους μακροχρόνια κρατούμενους και τον σύντροφό μας Marco Camenisch.

Χαιρετίζουμε τους ανεξέλεγκτους αναρχικούς πυρήνες δράσης της FAI/IRF σε όλες τις περιοχές.

Με τη δράση μας χαιρετίζουμε εκείνους που συνεχίζουν να παλεύουν ενάντια στην κυριαρχία εντός και εκτός φυλακής. Χαιρετίζουμε τους φυλακισμένους συντρόφους μας Javier Pino, Natalia Collado, Juan Aliste, Freddy Fuentevilla, Marcelo Villarroel, Carlos Quiduleo, Hans Niemeyer, Sol Vergara, Enrique Guzmán, Alfredo Canales, Alejandro Astorga, Monica Caballero, Francisco Solar, Nicola Gai, Alfredo Cospito, Adriano Antonacci, Gianluza Iacovacci, Marius Mason, τον σύντροφό μας Henry (τρία χρόνια μετά την καταστολή στη Βολιβία), τους συντρόφους που διώχθηκαν στα πλαίσια των κατασταλτικών επιχειρήσεων του κράτους σε Ισπανία, Βέλγιο και Τσεχία, στα αδέλφια μας από τη Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς και στους υπόλοιπους φυλακισμένους συντρόφους στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένων και των συντρόφων Γρηγόρη Τσιρώνη και Σπύρου Χριστοδούλου, που συνελήφθησαν πρόσφατα στη Νέα Αγχίαλο.

Αφιερώνουμε την επίθεσή μας επίσης στους συντρόφους Nataly Casanova, Juan Flores και Guillermo Duran, που παλεύουν με αξιοπρέπεια εντός φυλακής με τις ακυβέρνητες συμπεριφορές τους και την πρόσφατη απεργία πείνας. Συνεχίζουμε μαζί τους και στη νέα πραγματικότητα με την επιστροφή του συντρόφου Enrique Guzman στη φυλακή.

Για τον Mauricio Morales, τον Σπύρο Δραβύλα και όλους τους νεκρούς μας που συνεχίζουν να ζουν στη φωτιά και τη μνήμη μας.

ΕΞΑΠΛΩΣΤΕ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Εμπρηστικός Πυρήνας “22 Μαΐου”

Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία/Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο

———

Μετάφραση: Inter Arma

Πηγή: Insurrection News

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*