Ελλάδα: “Για τις πρόσφατες εξελίξεις σε σχέση με την οικονομία και τον συνεπακόλουθο διάλογο περί αυτής”, Niger Lupus Negationis

kubin.madness

Στάλθηκε στο Inter Arma:

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών είναι γενικώς γνωστά, οπότε δε θα είχε πολύ νόημα η εκ νέου σκιαγράφησή τους. Αυτό που έχει, ωστόσο, ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι οι αντιδράσεις του κοινωνικού εργοστασίου και των ριζοσπαστικών του κύκλων και ο τρόπος με τον οποίο κάποιοι που δεν τοποθετούν εκεί τον εαυτό τους αρνούνται να ψιλαφίσουν την πραγματικότητα με βάση το ρεαλισμό και τα ερμηνευτικά τους εργαλεία, αλλά σπεύδουν με μόνο γνώμονα μια μυωπική ανάγνωση της πραγματικότητας.

Σε μία περίσταση σαν αυτή που βιώνουμε, είναι σαφές πως η πόλωση διαδραματίζει κυρίαρχο ρόλο, όχι μόνο στην κεντρική πολιτική σκηνή, αλλά φυσικά σε όλα τα επίπεδα του κοινωνικού συνόλου, από τη στιγμή μάλιστα που τέτοιου είδους εξελίξεις δεν μπορούν παρά να γίνονται κτήμα των μαζών μέσω της διαμεσολάβησης των μέσων ενημέρωσης. Θα ήμουν ανειλικρινής αν θεωρούσα πως υπάρχει περιθώριο έκπληξης από τις παρούσες κοινωνικές αντιδράσεις ή αυτές που θα ακολουθήσουν, αφενός επειδή η αντίδραση είναι επίσης σε μεγάλο βαθμό διαμεσολαβημένη διαδικασία και αφετέρου επειδή ακόμα και πιθανές περισσότερο αποσταθεροποιητικές για τη συστημική αναμενόμενη, σε σχέση με τις συνθήκες, κανονικότητα αντιδράσεις, δεν μπορούν να αποκλειστούν σαν ενδεχόμενα, ούτε να ιδωθούν εύκολα έξω από προκαθορισμένα πλαίσια, ακριβώς επειδή αν υπάρξουν θα είναι αποτέλεσμα μιας πολύ συγκεκριμένης κοινωνικής μηχανικής.

Ποιο είναι, λοιπόν, το ζήτημα και τι χώρο βρίσκει η μηδενιστική κριτική σε μια τέτοια συγκυρία ; Η απάντηση είναι απλή. Την παρούσα στιγμή αυτό που εκφράζεται είναι το αποτέλεσμα συγκεκριμένων συσχετισμών ενδοευρωπαϊκών ανταγωνισμών, ανταγωνισμών που αφορούν έναν κυρίαρχο πυλώνα του υπάρχοντος, την οικονομία. Μέσω της προκήρυξης δημοψηφίσματος, ο κοινωνικός εσμός καλείται να λάβει ενεργό ρόλο στον ανταγωνισμό αυτόν, αλλά και να καθορίσει λιγότερο ή περισσότερο κάποιες πτυχές της οικονομίας οι οποίες δεν αφορούν τόσο δημοσιονομικά θέματα, στα οποία άλλωστε δεν υφίσταται σοβαρή διαφωνία, αλλά τη θέση της χώρας σε σχέση με μια υπερθενική ολοκλήρωση. Σε αυτά τα πλαίσια, λοιπόν, κανένας από εκείνους που τοποθετούν τον εαυτό τους απέναντι στο υπάρχον δεν έχει καμία θέση να λάβει, σε αντίθεση με τους φορείς κοινωνικών θεωριών και ιδεολογιών, για τους οποίους η συμμετοχή σε μια πλήρως διαμεσολαβημένη από το Κράτος διαδικασία είναι μία ακόμη ευκαιρία να καταθέσουν το πολιτικό τους πρόγραμμα στα μαζικά υποκείμενα στα οποία απευθύνονται.

Ο τρόπος που εγώ αντιλαμβάνομαι την οικονομία είναι απολύτως εχθρικός προς αυτή. Κατά συνέπεια, δεν έχει καμία ουσιαστική σημασία για τον αναρχικό πόλεμο όπως τον αντιλαμβάνομαι μια ενδεχόμενη βελτίωση ή χειροτέρευση της εικόνας της σε εθνικό ή υπερεθνικό επίπεδο. Αυτό δε σημαίνει πως μπορεί κανείς να κλείσει τα μάτια στην πραγματικότητα, σε οποιεσδήποτε συνθήκες εκτός της παρούσας στην οποία το διακύβευμα δεν είναι η ποιοτική αλλαγή των όρων ζωής, αλλά το πολιτικό πρόσημο της κίνησης της οικονομίας, και να αγνοήσει τις υλικές συνθήκες, προσποιούμενος πως αυτές δε διαδραματίζουν απολύτως κανέναν ρόλο. Το επίδικο, ωστόσο, σε κάθε παρόμοιο προβληματισμό είναι το κατά πόσον η πραγματικότητα υπερβαίνει τις αρνήσεις (και φυσικά κατά πόσον η πολιτική επέμβαση σε αυτή μπορεί να τις διαφοροποιήσει) και αν εν τέλει όλες οι ρήσεις περί πολέμου είναι απλές φράσεις σε κείμενα, κενές περιεχομένου, προσωπικής στήριξης και εν τέλει, σημασίας.

Για όποιον δε θέλει να κοροϊδεύεται τα διλήμματα περί νομίσματος και δρόμων ανάπτυξης εντός ή εκτός ολοκληρώσεων δε φέρουν τίποτα το συγκεκριμένο, κανένα απολύτως ερέθισμα στο οποίο ένα εξεγερμένο πρόσωπο έχει κάτι να απαντήσει. Γιατί, πολύ απλά, η οικονομία είναι στόχος του προσωπικού πολέμου και όχι ένα πεδίο παρέμβασης, διότι πέραν όλων των υπολοίπων εκείνος ο οποίος θα επιχειρήσει να παρέμβει σε ένα a priori και κατά δική του δήλωση εχθρικό πεδίο κινδυνεύει να παρασυρθεί από την έκφραση της ίδιας κοινωνικής μηχανικής για την οποία έγινε λόγος στην αρχή του κειμένου και να καταλήξει εγκλωβισμένος στις αυταπάτες του.

Niger Lupus Negationis
από τον Μηδενιστικό Κύκλο – Contra Omnes

Nigrum Inferno

One Comment

  1. translate says:

    On the current circumstances regarding the economy and the ensuing dialogue

    The events or the past days are generally known therefore it does not make sense to outline afresh. What is of particular interest however, is the reactions of the social factory and the subversive circles, and the way people who do not belong to the latter deny to probe reality with realism using their interpretative tools, but rush to conclusions with only guide being a myopic read of reality.
    It is clear that under these circumstances the polarisation plays a dominant part, and not just in the mainstream political scene, but naturally on every level of society as a whole, since such events are bound to be appropriated by the masses through the mediation of news media. I would be dishonest if I believed that there is room for surprises in the current social reactions or the ones that will follow, firstly because these reactions are at large a mediated processes and secondly because even if potentially more destabilising reactions, targeting the systemic normality in regards to the circumstances, can not be excluded as possibilities, they can not easily go outside the preconceived framework, exactly because if they come to be that will be the outcome of a very specific social engineering.
    So what is the real issue and within such circumstances, what sort of space can a nihilist critique occupy? The answer is simple. At this moment what is being expressed is a result of a specific interrelation of inner-european antagonisms, antagonisms around the existent’s dominant pillar, the economy. Through the referendum the pleb is being called to take active role in this antagonism, but also to determine more or less some of the aspects of the economy, unrelated to the state’s financial issues, for which there is no real disagreement, but in regard to the country’s position within a supranational whole. Within this framework those who place themselves opposite the existent have no position to assume, in contrast to those supporting social theories and ideologies, for whom the participation in a process totally mediated by the state is another chance to file their political program at the mass-subjects which they address.
    The way I perceive the economy is absolutely hostile. Hence a potential improvement or deterioration of its state in national or supranational level essentially it has no meaning for the anarchist war, at least the way I perceive it. This does not mean that one can ignore reality, under any circumstances except this one, where the stakes are not the quality improvement on the set conditions of life, but the political direction of the economy, and ignore the material conditions, pretending that they are absolutely meaningless. What is in question though, in this and every similar afair is wether reality exceeds the negations (and of course wether a political intervention can actually differentiate the outcome) and if after all, proverbs regarding war are just words in texts, empty of content, personal engagement, and after all meaning.
    Whoever does not want to kid themselves with dilemmas about currency and growth strategies with or without integration offer nothing tangible, absolutely no stimuli for the insurrectionist individual to respond to. Simply because the economy is a target of the personal war and not a field for intervention, because regardless of anything else the person who tries to intervene, at according to him an a priori hostile field, is in danger to be carried away from the expression of the same social machine mentioned at the beginning of this text and end up entrapped in his own delusions.

    Niger Lupus Negationis
    from the Nihilist Circle – Contra Omnes
    Nigrum Inferno (link)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*