Ελλάδα: “Μια σύντομη τοποθέτηση σχετικά με το ζήτημα των πολιτικο-οικονομικών διαδικασιών”

11713614_1514686385488129_1427532332_n

Στάλθηκε στο Inter Arma:

”Η δημόσια άδεια να μπορείς να διαλέγεις ανάμεσα σε πέντε βασικές πολιτικές γνώμες, που κολακεύει ιδιαίτερα εκείνους τους πολλούς οι οποίοι θα ήθελαν να φαίνονται ανεξάρτητοι και να μάχονται για τις ιδέες τους. Όμως δεν έχει σημασία αν υποχρεώνεται η αγέλη, να έχει μόνο μία γνώμη ή αν της επιτρέπεται να έχει πέντε. Όποιος δεν συμμερίζεται καμία από τις πέντε γνώμες και στέκεται σε απόσταση έχει πάντα εναντίον του όλη την αγέλη.”

Φ. Νίτσε.

Δε θα επιχειρηθεί εδώ μια ακόμη ανάλυση της παρούσας πολιτικο-οικονομικής κατάστασης και του περιεχομένου του δημοψηφίσματος. Ούτε θα κατατεθεί ένα προταγματικό σκεπτικό για τη θέση που οφείλουν να διατηρήσουν οι αναρχικοί απέναντι στα πρόσφατα γεγονότα. Κάτι τέτοιο πέρα από το ότι δεν θα με ευχαριστούσε θα ερχόταν και σε αντίθεση με την ύπαρξή μου ως μηδενιστής. Το κείμενο αυτό αποσκοπεί στην παρουσίαση του ευρύτερου σκεπτικού μου γύρω από τα ζητήματα πολιτικής διαχείρισης.

Καταρχάς, ως μηδενιστής η μόνη σχέση που μπορώ να έχω με τους όρους της οικονομίας και της πολιτικής είναι η μονίμως εμπόλεμη. Η πολιτική και η οικονομία είναι ως γνωστόν άρρηκτα συνδεδεμένες με την ομαλή διατήρηση και εξέλιξη του κοινωνικού εργοστασίου. Μια περεταίρω ανάλυση της αποδοχής αυτής δεν ανάγεται στον σκοπό του συγκεκριμένου κειμένου. Το ζήτημα που τίθεται εδώ είναι η θέση που εγώ μπορώ να έχω σαν αρνητής του υπάρχοντος πάνω σε ζητήματα που αφορούν την εσωτερική διαχείριση των μεταβολών του αναγνωρίζοντας την πλήρως αντιφατική μου ύπαρξη.

Από τη στιγμή που κάποιος επιλέγει την άρνηση για συντροφιά στο μονοπάτι του αναπόφευκτα καταλήγει να αντιτάσσει στην πραγματικότητα τον δικό του κόσμο της δύναμης και επιθυμίας του, κάτι που τον οδηγεί να κηρύξει τον πόλεμο σε όλες τις πλευρές του υπάρχοντος χωρίς να παραβλέπει αυτές που έχουν να κάνουν με το κοινωνικά διαμορφωμένο άτομό του. Η ζωή έτσι ενός μηδενιστή δε μπορεί παρά να είναι γεμάτη με συμβιβασμούς, ήττες, αντιφάσεις και άθλιες αδιέξοδες συμβάσεις. Η άρνηση ξεσκίζει πρώτα τον ίδιο τον εαυτό αφήνοντάς τον γυμνό και ταπεινωμένο μπροστά στις επιταγές του ίδιου του, κατεχόμενου από την άρνηση, εαυτού του. Ο μηδενιστής όμως έχει επιλέξει συνειδητά την άρνηση ως εργαλείο για την αύξηση της δικής του ευχαρίστησης. Κάθε πράξη ενός μηδενιστή δεν απολογείται πουθενά πέρα από τη διαρκώς μεταβαλλόμενη συνείδηση και θέλησή του.

Αναγνωρίζοντας την αντιφατική μου ύπαρξη ως μηδενιστής μα δίχως να τοποθετώ τον μηδενισμό στο ράφι παρέα με τις υπόλοιπες ιδεολογίες αντιλαμβάνομαι την άρνηση ως εργαλείο το οποίο εξυπηρετεί και μεταβάλλει τις επιθυμίες μου στην κατεύθυνση που εγώ ορίζω. Μέσα από αυτό το πρίσμα η άρνηση και το συμφέρον μου δε διαχωρίζονται ούτε μπαίνει αντιθετικά το ένα στο άλλο. Κάθε πράξη μου διέπεται από μια συνειδητή ιδιοτέλεια και εκεί βρίσκεται η ουσία της παρούσας τοποθέτησης.

Παρά την εμπόλεμη σχέση μου με το υπάρχον στην ολότητά του, δε μπορώ να κλείνω τα μάτια μπροστά στην πραγματικότητα στην οποία πολλές φορές θίγεται το άμεσο συμφέρον μου. Η άρνηση θα μετατρέποταν σε μια ιδεοληπτική συνείδηση δυνάστη, αν στο όνομά της παραχάραζα την πραγματικότητα εξαπατώντας τον εαυτό μου και τα συμφέροντά μου υποχωρούσαν μπροστά στις επιταγές της μεγάλης αυτής ιδέας. Ο κάθε μηδενιστής επιλέγει βάσει της ιδιοσυγκρασίας του τον τρόπο με τον οποίο θα πολεμήσει. Με αντίστοιχο τρόπο επιλέγει τις συμβάσεις που θα σηκώσει και το πώς θα ανταπεξέλθει στον πόνο που γεννούν οι αντιφάσεις του. Δεν υπάρχει κάποιο πρόταγμα ή ένας καθολικός χαρακτήρας σε αυτές τις επιλογές. Ο καθένας πράττει κατά το δοκούν.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, εγώ δεν αντιλαμβάνομαι κάποιο προσωπικό συμφέρον σε αυτό το δημοψήφισμα το οποίο πραγματοποιείται στα μέτρα μιας οικονομιστικής φαινομενικής πόλωσης σε αντίθεση με μια άλλη φανταστική περίπτωση όπου μια παρόμοια διαδικασία θα διαπραγματευόταν την κατάργηση των φυλακών (για παράδειγμα) και θα έδινε τη δυνατότητα στον κυνικό μηδενιστή καταστροφέα να εκμεταλλευτεί τους δημοκρατικούς θεσμούς. Σε αυτήν την φανταστική περίπτωση ιο δημοκρατικές διαδικασίες θίγουν ένα άμεσο συμφέρον μου και εγώ μπορώ να επέμβω με πλήρη συνείδηση της πράξης μου φέρνοντας τους κανόνες του παιχνιδιού περισσότερο στα μέτρα μου. Σε αυτό το δημοψήφισμα όμως, που αποτελεί κατά βάση έναν τρόπο να αποσπάσει η κυβέρνηση μεγαλύτερη λαϊκή αποδοχή μοιραζόμενη τις ευθύνες των αντιφάσεών της με τις εξαθλιωμένες μάζες και να προχωρήσει σε μια νέα διαπραγμάτευση με κύριο γνώμονα το οικονομικό πρόσημο, εγώ δεν βρίσκω τον λόγο να συμμετέχω μη αναγνωρίζοντας κάποιο συμφέρον μου στην παραπάνω διαδικασία.

Το ότι δε συμμετέχω εγώ δε σημαίνει πως θα κρίνω βασιζόμενος στη συμμετοχή ή όχι στο δημοψήφισμα τη φερεγγυότητα κάποιου ως αναρχικού πολεμιστή. Η πολιτική λογική δε διαφαίνεται από τη συμμετοχή σε πολιτικές διαδικασίες μα αν το άτομο ετεροκαθορίζεται από αυτές. Μια μυωπική αντίληψη που αντιλαμβάνεται ως πολιτική αποκλειστικά τις διαδικασίες διαχείρισης της παρούσας κοινωνικής κατάστασης και τα επώνυμα δημοκρατικά στρατόπεδα είναι πολύ επικίνδυνο να δημιουργήσει ένα διαφορετικό πολιτικό στρατόπεδο με αντιπολιτικό πρόσημο το οποίο το στηρίζει προτάσσοντας την αποχή από τις ανάλογες διαδικασίες. Εμένα δεν με ενδιαφέρει η πράξη αλλά το σκεπτικό που τη συνοδεύει κι αν σε αυτό αναγνωρίζω κάποια συγγένεια είτε συμφωνώ είτε όχι. Μπορεί σε αντίθεση με εμένα ένας ειλικρινής σύντροφος να επιλέξει να συμμετέχει σε αυτό το πανηγύρι με πλήρη συνείδηση πως πρόκειται για ένα πανηγύρι των όχλων στηρίζοντας την απόφασή του αντιλαμβανόμενος κάποιο άμεσο συμφέρον εντός του. Ο καθένας στο κάτω κάτω επιλέγει τις συμβάσεις του και το πώς θα τις αντιμετωπίσει. Εγώ, κρατώντας σταθερή απόσταση από την επιρροή της πολιτικής, επεμβαίνω συνειδητά σε αυτήν όταν η συνείδησή μου δείχνει πως έχω συμφέρον να το κάνω. Αν δεν το έπραττα υψώνοντας ιδεολογικές επιταγές πάνω από αυτό το συμφέρον τότε θα ήμουν πράγματι ετεροκαθοριζόμενος.

Δίπολα και λοιπές στρατεύσεις δεν υφίστανται για τον αναρχικό εξεγερμένο παρά μόνο οι επιλογές του. Επιλογές που φέρνουν τον καθένα αντιμέτωπο με τους τοίχους στο υπόγειό του. Εφόσον έχει συνείδηση του υπογείου στο οποίο βρίσκεται και επιθυμεί να το γκρεμίσει, ας χαράξει τη στρατηγική που του ταιριάζει. Συνταγές δεν υπάρχουν. Τις επαναστατικές συνταγές ας τις κρατήσουν οι πολιτικάντιδες κάθε λογής και ιδιαίτερα εκείνοι που υποταγμένοι στην ανάγκη άμβλυνσης του λόγου τους σπεύδουν παρέα με το κάθε πατριωτικό σκουλήκι στις πλατείες φωνάζοντας «όχι» με την ελπίδα πως μια περεταίρω κοινωνικο-οικονομική αποσταθεροποίηση θα τους δώσει τη δυνατότητα να καταθέσουν τα επαναστατικά τους προτάγματα σε ένα ευρύτερο κοινωνικό ακροατήριο. Η δική μου κριτική εστιάζει στο αν η συμμετοχή ή η αποχή από τις πολιτικές διαδικασίες διακατέχονται από ένα πολιτικό σκεπτικό το οποίο κυριαρχεί επάνω στο άτομο και τις επιθυμίες του.

Η συμμετοχή γενικώς και αορίστως δε διέπεται υποχρεωτικά από μια πολιτική λογική. Όταν το άτομο δε στοιχειώνεται από φανταστικές ενότητες (πατριωτικές, ταξικές, επαναστατικές) και συμμετέχει με πλήρη συνείδηση της κατάστασης αποδεχόμενος τον συμβιβασμό του, εγώ ακόμα κι αν διαφωνώ εντοπίζω μεγαλύτερη συγγένεια σε σχέση με άτομα τα οποία κηρύττουν την αποχή, κατεχόμενοι από την ανάγκη συγκρότησης και διαχείρισης ενός θεωρητικά ορθού επαναστατικού μπλοκ. Έννοιες όπως καθαρότητα και ρεφορμισμός ανθίζουν μόνο στα ταξινομημένα χωράφια κάθε λογής ιδεολογιών. Ο δικός μου μηδενισμός δεν έχει θέση εκεί. Μαζί με τους όχλους που κραυγάζουν «ναι» και «όχι» ορισμένοι ίσως θελήσουν να αντιτάξουν έναν ακόμα όχλο ο οποίος θα μιλάει στο όνομα μιας δήθεν επαναστατικής αποχής. Εγώ σε αυτό το σκεπτικό δεν αναγνωρίζω τίποτα το ριζοσπαστικό. Μπορεί σε συγκεκριμένες περιπτώσεις να επιλέξω να σηκώσω την ήττα της συμμετοχής μου σε μια διαδικασία του δημοκρατικού θεάτρου. Το να ανεβάσω όμως μια δική μου παράσταση είναι μια ήττα που εγώ δεν μπορώ να σηκώσω. Μια συνειδητή υποχώρηση πολλές φορές μπορεί να αποτελεί μέρος μιας ατομικής στρατηγικής.

Για τον θάνατο κάθε πολιτικής λογικής και την όξυνση της ολομέτωπης επίθεσης στο υπάρχον.

Horizontal Mortem

Σύμπραξη Αναρχικών – Memento Mori

5 Comments

  1. Όταν ο κομφορμισμός συναντήθηκε με τον φιλευθερισμό, γέννησαν τον ρεφορμισμό says:

    Αρχικά ο συγγραφέας του κειμένου υποστηρίζει πως η κατάθεση ενός προταγματικού σκεπτικού, πέρα του ότι δε θα του ‘κανε κέφι, θα ερχόταν σε αντίθεση με την μηδενιστική του αντίληψη. Είναι επόμενο όταν ένα υποκείμενο δεν ενδιαφέρεται για τη καταστροφή της κυριαρχίας και την αποδόμηση της δημοκρατίας, αλλά για το συμφέρον του εντός της, να μην έχει θέσεις και προτάγματα. Στο κείμενο αναφέρεται ότι η άρνηση και το συμφέρον συνδέονται και δεν διαχωρίζονται. Πέρα απ’ το αφαιρετικό τρόπο που χρησιμοποιείται η άρνηση, μέσα από αυτή την παραδοχή βγαίνουν συμπεράσματα που αναδεικνύουν τη βαθιά κομφορμιστική αντίληψη του συγγραφέα. Συνδέει λοιπόν την άρνηση, όπου είναι ένα εργαλείο ανάλυσης, ερμήνευσης και θέσης – εχθρικό προφανώς με κάθε συμβιβασμό – με το προσωπικό του συμφέρον. Δεν χωράνε παρερμηνείες, πως εννοεί τάχα το συμφέρον του αναρχικού αγώνα και των υποκειμένων του. Αναφέρεται ξεκάθαρα στο συμφέρον της υπάρχουσας ατομικότητας στο σύνολό της. Με τις συμβάσεις, τις αποδοχές, τις επιθυμίες και τις ευχαριστήσεις που παρέχει ο υπάρχον καταπιεστικός τρόπος ζωής. Δηλαδή προτάσσει το μικροαστικό συμφέρον που εξυπηρετεί τα παραπάνω και όπως φαίνεται στο κείμενο, το συμφέρον αυτό αναπόφευκτα εναντιώνεται στην αγωνιστική-πολεμική αντίληψη, η οποία παρουσιάζεται ως ιδεοληπτική αν δεν καθυποτάσσεται στα προσωπικά συμφέροντα του υποκειμένου.

    Συγκεκριμένα λέει: ‘’ Παρά την εμπόλεμη σχέση μου με το υπάρχον στην ολότητά του, δε μπορώ να κλείνω τα μάτια μπροστά στην πραγματικότητα στην οποία πολλές φορές θίγεται το άμεσο συμφέρον μου. Η άρνηση θα μετατρέποταν σε μια ιδεοληπτική συνείδηση δυνάστη, αν στο όνομά της παραχάραζα την πραγματικότητα εξαπατώντας τον εαυτό μου και τα συμφέροντά μου υποχωρούσαν μπροστά στις επιταγές της μεγάλης αυτής ιδέας. ‘’

    Μα η άρνηση δε μπορεί παρά να είναι ενάντια στην υπάρχουσα πραγματικότητα και τα συμφέροντα που σε κρατάνε δεμένο με αυτή. Ο συγγραφές έχει ως βάση το ατομικό συμφέρον του, ως κεντρικό εργαλείο ανάλυσης και θέσης. Ευθυγραμμίζεται δηλαδή, με τη φιλελεύθερη αντίληψη που θέτει το ατομικό συμφέρον ως κινητήρια δύναμη των δραστηριοτήτων και των επιλογών. Στη συνέχεια αναφέρει ότι με βάση την ιδιοσυγκρασία του, το κάθε υποκείμενο επιλέγει πως θα πολεμήσει. Έρχονται καινούρια σκεπτικά στην αναρχία για το πώς θα επιλέγεται ο τρόπος δράσης. Δεν έχει να κάνει φυσικά με στρατηγικές, στοχεύσεις, αντίληψη του αγώνα και άλλες τέτοιες μαλακίες αλλά με την ιδιοσυγκρασία του κάθε υποκειμένου!

    Ο φιλελεύθερος σύντροφος επισημαίνει ότι δεν συμμετείχε στο δημοκρατικό πανηγύρι, επειδή απλά δεν ανίχνευσε κάποιο προσωπικό συμφέρον μέσα σε αυτό και σε αντίθετη περίπτωση δε θα είχε πρόβλημα να το κάνει. Ο αντιθεσμικός αγώνας πάει στο διάολο ώστε να εξυπηρετηθούν οι φαντασιώσεις, πως υπάρχει η δυνατότητα να εκμεταλλευτεί ένας αναρχικός τους δημοκρατικούς θεσμούς, με τη συμμετοχή του σε αυτούς. Κράτα πάντως κυνικέ μηδενιστή σύντροφε μικρό καλάθι για το αν εσύ θα εκμεταλλευτείς τη δημοκρατία ή αυτή εσένα. Είναι αιώνες γνωστό πως το μόνο που θα πετύχεις είναι να ενισχύσεις τον πλουραλισμό της και να επιταχύνεις την αφομοίωση σου. Μη μασώντας τα λόγια του, ο συγγραφέας αναφέρει πως δεν θα έκρινε κάποιον αναρχικό με το αν είναι ψηφοφόρος ή όχι, αλλά με το αν ψήφισε για να εξυπηρετήσει τα προσωπικά του συμφέροντα. Είναι κάτι παραπάνω από προφανές πως η φιλελεύθερη αντίληψή του , έχει επισκιάσει σε τεράστιο βαθμό την αναρχική αντίληψη.

    Φτάνοντας στα άκρα τον συλλογισμό του υποστηρίζει: ‘’ Το ότι δε συμμετέχω εγώ δε σημαίνει πως θα κρίνω βασιζόμενος στη συμμετοχή ή όχι στο δημοψήφισμα τη φερεγγυότητα κάποιου ως αναρχικού πολεμιστή. Η πολιτική λογική δε διαφαίνεται από τη συμμετοχή σε πολιτικές διαδικασίες μα αν το άτομο ετεροκαθορίζεται από αυτές. Μια μυωπική αντίληψη που αντιλαμβάνεται ως πολιτική αποκλειστικά τις διαδικασίες διαχείρισης της παρούσας κοινωνικής κατάστασης και τα επώνυμα δημοκρατικά στρατόπεδα είναι πολύ επικίνδυνο να δημιουργήσει ένα διαφορετικό πολιτικό στρατόπεδο με αντιπολιτικό πρόσημο το οποίο το στηρίζει προτάσσοντας την αποχή από τις ανάλογες διαδικασίες. Εμένα δεν με ενδιαφέρει η πράξη αλλά το σκεπτικό που τη συνοδεύει κι αν σε αυτό αναγνωρίζω κάποια συγγένεια είτε συμφωνώ είτε όχι. Μπορεί σε αντίθεση με εμένα ένας ειλικρινής σύντροφος να επιλέξει να συμμετέχει σε αυτό το πανηγύρι με πλήρη συνείδηση πως πρόκειται για ένα πανηγύρι των όχλων στηρίζοντας την απόφασή του αντιλαμβανόμενος κάποιο άμεσο συμφέρον εντός του. ‘’

    Ενδέχεται λέει, ένας αναρχικός ψηφοφόρος να μην έχει πολιτική λογική, σε αντίθεση με κάποιον που υποστηρίζει την αποχή από τις δημοκρατικές διαδικασίες, όχι παθητικά, αλλά την προτάσσει και τη θεωρεί αναπόσπαστη στάση και σημείο προώθησης του αγώνα. Ο παραλογισμός στο μεγαλείο του. Εδώ φαίνονται τα αποτελέσματα της συγχυσμένης αντιπολιτικής λογικής που βρίσκει έφορο έδαφος σε συγχυσμένα άτομα. Αφού δεν αντιλαμβάνεται ο συγγραφέας την πολιτική, ως διαχείριση της πόλης και της ζωής των πολιτών, αλλά εναντιώνεται σε όσους τη χρησιμοποιούν εργαλειακά για να αναδείξουν συγκροτημένο σώμα με ‘’πολιτικά’’ χαρακτηριστικά και συγκεκριμένες θέσεις, τότε ας ασχοληθεί με τη φιλοσοφία και την ποίηση και να μην ασχολείται με τις ‘’πολιτικές’’ διεργασίες. Η αναρχική κριτική που έχει γίνει στη πολιτική, έγκειται στην διαχείριση της πόλης και των δομών της. Ο συγγραφέας μέσα στη σύγχυση του, παίρνει αυτή τη κριτική και τη γενικεύει σε όποιον χρησιμοποιεί εργαλειακά τη λέξη ‘’πολιτική’’, χωρίς να έχει πρόθεση να διαχειριστεί προφανώς το οτιδήποτε εξουσιαστικό. Συνεπακόλουθα, ο αναρχικός που ωθείται από το προσωπικό του συμφέρον και γίνετε ψηφοφόρος, επιβεβαιώνοντας το ρολό του ως πολίτης, δεν είναι αντικείμενο κριτικής, αλλά συγγένειας!

    Παίρνοντας πια ξεκάθαρη θέση ο συγγραφέας του κειμένου αναφέρει: ‘’ Όταν το άτομο δε στοιχειώνεται από φανταστικές ενότητες (πατριωτικές, ταξικές, επαναστατικές) και συμμετέχει με πλήρη συνείδηση της κατάστασης αποδεχόμενος τον συμβιβασμό του, εγώ ακόμα κι αν διαφωνώ εντοπίζω μεγαλύτερη συγγένεια σε σχέση με άτομα τα οποία κηρύττουν την αποχή, κατεχόμενοι από την ανάγκη συγκρότησης και διαχείρισης ενός θεωρητικά ορθού επαναστατικού μπλοκ ‘’
    Ο ρεφορμισμός δυστυχώς έχει πολλά ποδάρια. Είναι λογικό για κάποιον που έχει κομφορμιστική αντίληψη να προτιμάει τους συμβιβασμένους ψηφοφόρους, από αυτούς που απέχουν από τις δημοκρατικές διαδικασίες – και δε πίνουνε μπύρες και καφέδες – αλλά τους ενδιαφέρει η δημιουργία επαναστατικού ή εξεγερτικού μπλοκ (ανάλογα με τις προσεγγίσεις του καθένα) που να βάζει αναχώματα.

    Στο κείμενο για να δικαιολογηθεί (;) η απουσία προτάγματος σχετικά με τις γιορτές της δημοκρατίας, εξισώνονται τα προτάγματα με τις συνταγές. Δε χρειάζεται εξήγηση, αλλά θα την κάνω. Το πρόταγμα αντικατοπτρίζει τη θέση που έχει κάποιος σχετικά με ένα ζήτημα. Η συνταγή είναι όταν αυτή τη θέση παρουσιάζεται ως απόλυτη αλήθεια. Ας είναι περιττές οι υπεκφυγές λοιπόν. Το ίδιο γίνεται όταν αναφέρει το κείμενο για κάποιους που ίσως αντιτάξουν όχλους που θα προτάσσουν την αποχή. Το αν κάποιο ‘’πολίτικο’’ σώμα ή σύνολο είναι όχλος ή όχι, δεν έγκειται στον ποσοτικό του μέγεθος, αλλά στο αν αυτό το σύνολο έχει κάνει κτήμα του την επιλογή της απόχης ως αυτονόητη στάση αναρχικών ή παρασύρεται με τη λογική της μάζας, δίχως να έχει συγκροτημένη αντίληψη και θέση.

    Αυτό το κείμενο είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον από κάθε άποψη, ταιριάζει με έναν μοναδικό τρόπο τον κομφορμιστική αντίληψη, τη φιλελεύθερη επιρροή και τις ρεφορμιστικές επιλογές.

    • Horizontal Mortem says:

      Είναι επίσης συνηθισμένο για τους όχλους να επιστρατεύουν αφοριστικές ιδεολογικές λέξεις, τσουβαλιάζοντας την πραγματικότητα εντός της ιδεολογικοποιημένης κυρίαρχης εικόνας οπού εδρεύει στο κεφάλι τους.
      Αυτό πολλές φορές τους τυφλώνει, καταστώντας τους ανίκανους να φέρουν εις πέρας τον πιο απλό συλλογισμό όταν αυτός είναι εκτός της ιδεολογικά ταξινομημένης μετάφρασης τους κόσμου όπου έχουνε πλάσει.

      Το κείμενο ήταν μια σύντομη τοποθέτηση, οπότε από πλευράς μου ήταν αναμενόμενο να φέρει και τα παραπάνω σχόλια έχοντας γνώση του ότι σχολιάζουν άνθρωποι οι οποίοι ούτε μηδενιστές είναι, ούτε αρνούνται την πολιτική στην ολότητα της ( δεν θέτω την άρνηση της πολιτικής σαν αξίωμα προφανώς. )

      Η κριτική σου εστιάζει περισσότερο στο ζήτημα του συμφέροντος και της άρνησης.Εγώ παρέθεσα αυτό αλλά μάλλον δεν ήταν αρκετό

      ”Από τη στιγμή που κάποιος επιλέγει την άρνηση για συντροφιά στο μονοπάτι του αναπόφευκτα καταλήγει να αντιτάσσει στην πραγματικότητα τον δικό του κόσμο της δύναμης και επιθυμίας του, κάτι που τον οδηγεί να κηρύξει τον πόλεμο σε όλες τις πλευρές του υπάρχοντος χωρίς να παραβλέπει αυτές που έχουν να κάνουν με το κοινωνικά διαμορφωμένο άτομό του. Η ζωή έτσι ενός μηδενιστή δε μπορεί παρά να είναι γεμάτη με συμβιβασμούς, ήττες, αντιφάσεις και άθλιες αδιέξοδες συμβάσεις. Η άρνηση ξεσκίζει πρώτα τον ίδιο τον εαυτό αφήνοντάς τον γυμνό και ταπεινωμένο μπροστά στις επιταγές του ίδιου του, κατεχόμενου από την άρνηση, εαυτού του. Ο μηδενιστής όμως έχει επιλέξει συνειδητά την άρνηση ως εργαλείο για την αύξηση της δικής του ευχαρίστησης. Κάθε πράξη ενός μηδενιστή δεν απολογείται πουθενά πέρα από τη διαρκώς μεταβαλλόμενη συνείδηση και θέλησή του.

      Αναγνωρίζοντας την αντιφατική μου ύπαρξη ως μηδενιστής μα δίχως να τοποθετώ τον μηδενισμό στο ράφι παρέα με τις υπόλοιπες ιδεολογίες αντιλαμβάνομαι την άρνηση ως εργαλείο το οποίο εξυπηρετεί και μεταβάλλει τις επιθυμίες μου στην κατεύθυνση που εγώ ορίζω. Μέσα από αυτό το πρίσμα η άρνηση και το συμφέρον μου δε διαχωρίζονται ούτε μπαίνει αντιθετικά το ένα στο άλλο. Κάθε πράξη μου διέπεται από μια συνειδητή ιδιοτέλεια και εκεί βρίσκεται η ουσία της παρούσας τοποθέτησης.”

      Η άρνηση μεταβάλει τις επιθυμίες μου στην κατεύθυνση όπου αυξάνεται η δύναμη και η ευχαρίστηση μου.Αν η άρνηση δεν δρούσε υποστηρικτικά προς το συμφέρον μου τότε δεν θα ήμουν μηδενιστής και δεν θα ήθελα να μετατρέψω σε ερείπια αυτόν τον κόσμο.Είναι λοιπόν συμφέρον μου να καταστρέψω αυτόν τον κόσμο και όχι κάποιο επιβεβλημένο καθήκον.Ούτε έχω κάποιο καθήκον να ακολουθήσω συγκεκριμένους τρόπους για αυτήν την εκμηδένιση.Αυτού του είδους οι λογικές ταιριάζουν καλύτερα στα δικά σας διαχειριστικά πολιτικά μπλοκ. ( μην νομίζεις οτι το πρόταγμα της εξέγερσης και της καταστροφής ξεφεύγει από μόνο του απο αυτά τα όρια.)
      Από κει και πέρα, η επιθυμία μου να είμαι έξω από μια φυλακή ώστε να μπορώ να δρω η να έχω να φάω δεν έχει να κάνει με την παρούσα κοινωνική κατάσταση αλλά με ανθρώπινη ανάγκη οπότε δεν μπαίνει αντιθετικά στην αρνησή μου γιατί πρόκειται περί μιας ευχάριστης επιθυμίας και η άρνηση μου υφίσταται όσο υπάρχουν επιθυμίες.

      Ερχόμαστε τώρα στην δήθεν έκπτωση της άρνησης από μια συμμετοχή στα δημοκρατικά πανηγύρια.Ας αναγνωρίσουμε για αρχή πως η δημοκρατία είναι πανηγύρι διότι πρόκειται περί μιας φαντασιακής, φαινομενικής θέσμισης, πλήρων θεαματικής, όπου οι εθελόδουλοι υποτακτικοί την προσκυνάνε σαν έναν ”πολιτισμένο” τρόπο διαχείρισης της υπαρκτής αγέλης. Αν η ατομική επιθυμία κυριαρχούσε έναντι της εικονικής διακτατορίας της δημοκρατίας ( και κατ επέκταση κάθε πολιτικού φαντασιακού) τότε η απέχθεια θα εξαπλωνόταν και το κοπάδι θα αλληλοσπαραζόταν.
      Συνεπώς η δημοκρατία είναι ένα εμπόδιο στον δρόμο της εξάπλωσης της δύναμης των μοναδικών διότι έρχεται κόντρα στο ατομικό συμφέρον τους που δεν είναι άλλος από τον θάνατο κάθε συστήματος και το τέλος κάθε ιδεολογίας και θεότητας. Όταν εσύ φίλε μου αγνοείς το ανθρώπινο συμφέρον σου να παραμείνεις αυτόνομος και ”ελεύθερος” στο όνομα μιας ιδεολογικά ορθής αναρχίας τι νομίζεις πως πράττεις ακριβώς? Η νομίζεις πως δημοκρατία ειναι η ψήφος? Ντάξει γνωρίζω πως η θεαματική κοινωνία και ο διάλογος της εικόνας αποκόβει την πράξη από το περιεχόμενο και η συνείδηση μπαίνει στο περιθώριο αλλά στην εθελοτυφλία υπάρχει ένα όριο. Όταν την άρνηση σου την ετεροκαθορίζει μια επιφανειακά διαφοροποιημένη νοηματοδότηση του τίποτα που νοηματοδοτεί για τον ετεροκαθορισμό του το υπόλοιπο κοπάδι νομίζεις πως αυτό εχει σχέση με την ολική μηδενιστική άρνηση?
      Ως απάντηση σου λέω μόνο πως δημοκρατία θα υπήρχε ακόμα κιαν δεν ψήφιζε κανείς.Αυτή ειναι η φαντασίωση παρόλο που τώρα βαδίζει προς το τέλος της με τα πραγματικά φασιστικά ένστικτα της κοινωνίας να βγαίνουν όλο και περισσότερο στην επιφάνεια καθώς οι μάζες είναι ένα καζάνι που βράζει όσο η τσέπη μένει άδεια.
      Ο μηδενιστής καταστροφέας δεν έχει άλλο συμφέρον απο το να διασκεδάζει με τα φαντασιακά του όχλου καθώς τα γκρεμίζει.

      Δεν βρίσκω γόνιμο να συνεχίσω την παραπάνω συζήτηση διότι δεν βλέπω τίποτα άλλο πέρα από αναμασημένες οχλαγωγικού τύπου αφορισμούς και υπεραπλουστεύσεις, σύνηθες φαινόμενο στην πολιτική σκέψη.Όσο για την αφομοίωση, ας έχεις στο μυαλό σου πως δεν πρόκειται για τίποτα πέρα από την αγαπημένη ασχολία των όχλων και όχι αποκλειστικότητα της δημοκρατίας. Ας έχουν το νου τους όσοι μιλώντας για αφομοίωση ξεχνάνε να παράξουν προιόν για τον εαυτό τους. Ας προσέχουν μήπως στον τοίχο στον οποίο μιλάνε βρίσκεται ένας καθρέπτης.

      Αντιλαμβάνομαι τον πλουραλισμό που επικρατεί στις επονομαζόμενες επιθετικές τάσεις της αναρχίας, γιαυτό και στο κείμενο δεν προχώρησα σε κανέναν αφορισμό όσον αφορά τις συγκεκριμένες τάσεις.
      Πιστεύω πως καλό είναι ο καθένας να αναπτύσσει τις θέσεις του και να να οργανώνεται με τον τρόπο της αρέσκειας του ασχέτως αν συμφωνώ η μπορώ να λειτουργήσω μαζί του η όχι.Φαίνεται όμως πως οι άριες αναρχίες πατούν αποκλειστικά στον ιδεοληπτικό τους αφορισμό όπως κάθε αγελαίο καρκίνωμα.
      Μπορεί ορισμένοι να επιθυμούν τον θάνατο αυτής τη φανταστικής δημοκρατίας.
      Εγώ επιθυμώ τον θάνατο κάθε πολιτικής και τον τερματισμό κάθε ιδεολογίας και κάθε θεότητας για την ανατολή του μοναδικού και του κόσμου του στο τώρα.
      Αυτά από εμένα.Ελπίζω πως όποιες παρανοήσεις θα ξεκαθαριστούν σε πιο αναλυτικά κείμενα.

    • Όταν ο κομφορμισμός συναντήθηκε με τον φιλευθερισμό, γέννησαν τον ρεφορμισμό says:

      Αρχίζεις με το να αμύνεσαι στην κριτική που σου έγινε, αντί να απαντάς με πολιτικά επιχειρήματα. Με ενέταξες σε κάποιους όχλους που αφορίζουν κάθε τι που δεν ταιριάζει στην ιδεολογικοποιημένη σκέψη τους και δεν εξηγείς καθόλου από που προκύπτει αυτό το συμπέρασμα. Όταν χρησιμοποιείς χαρακτηρισμούς χωρίς να τους υποστηρίζεις και να τους αναλύεις, φανερώνεις την αδυναμία σου να διαχειριστείς την κριτική, με αποτέλεσμα να αμύνεσαι, θωρακίζοντας τους συλλογισμούς σου, με την αποδόμηση της κριτικής που ασκήθηκε σε αυτούς. Όχι όσον αφορά το περιεχόμενο της αλλά με τη πατσατσούλικη κατηγοριοποίηση αυτού που την άσκησε. Σου ανέφερα και παραπάνω για τους όχλους που αναφέρεις συνεχώς με τόση ευκολία. Όχλοι δεν είναι όσοι αμφισβητούν τις κομφορμιστικές, φιλελεύθερες αναλύσεις σου. Όχλοι είναι αυτοί που δραστηριοποιούνται από την αίσθηση του ανήκει και συγκροτούνται με βάση μια αντίληψη που δεν έχουν καν αφουγκραστεί το περιεχόμενο της.

      Η επιχειρηματολογία σου για την υπεράσπιση του ατομικού συμφέροντος, ως κεντρικό εργαλείο στην ανάλυση σου, πέρα από τα υπόλοιπα, γίνεται με έναν υπερβολικά ασυνάρτητο τρόπο. Τη μία φορά προωθείς το ατομικό συμφέρον του σημερινού συμβιβασμένου, εξουσιαζόμενου ατόμου και από την άλλη για να τα μπαλώσεις (;) αναφέρεις ότι το συμφέρον έγκειται στην καταστροφή αυτού του κόσμου. Στην διαδικασία αποδέσμευσης δηλαδή από όλες τις συμβάσεις που σε ‘’ενώνουν’’ με αυτό. Ενώ στο αρχικό σου κείμενο, θέτεις το συμφέρον καθαρά για την υπεράσπιση αυτών των συμβάσεων. Καθιστώντας μάλιστα ιδεοληπτική κάθε αντίθετη νοοτροπία. Αναφέρεις επίσης ότι δεν έχεις καθήκον να ακολουθήσεις κάποιους επιβεβλημένους και συγκεκριμένους τρόπους δράσης. Η αντιληπτική σου ικανότητα δεν είναι και τόσο ισχυρή, καθώς η κριτική που ασκήθηκε δεν έχει να κάνει προφανώς επειδή δε χρησιμοποιείς άκριτα κάποιους τρόπους δράσης , αλλά επειδή προτάσσεις πως η επιλογή των τρόπων αυτών, γίνεται με βάση την ιδιοσυγκρασία του καθενός και όχι με βάση το πολιτικό του σκεπτικό, τις στοχεύσεις και τη στρατηγική που θέτει. Οι αναφορές σου στην πολιτική, επιβεβαιώνουν την κριτική που σου ασκήθηκε για το πώς την αντιλαμβάνεσαι και το τι αποτελέσματα μπορεί να έχει αυτό. Όσον αφορά τη δημοκρατία και την αντίληψη ότι μπορείς να εκμεταλλευτείς τις διαδικασίες της, για να ικανοποιηθεί το ατομικό συμφέρον δεν είναι καν ρεφορμιστικό. Καθώς δεν ζητάει καν τη μεταρρύθμιση του κράτους. Είναι καθαρά κομφορμιστικό και δεν είναι άξιο περαιτέρω ανάλυσης.

  2. ενα τσιγαρο δρομος says:

    Απ’ τη τακτικη ψηφο των κομμουνιστων, φτασαμε στη συμφεροντολογα ψηφο των ”μηδενιστων”. Οσο ζεις μαθαινεις τελικα.

  3. Γνωστικιστές δεν κάνετε.. says:

    Το παραπάνω κείμενο καθώς και η συμπλήρωση του συγγραφέα,καλύπτει απόλυτα όχι μόνο κάποιον που έχει επιλέξει έναν τρόπο ζωής και αγώνα,αλλά και κάποιον που όντως αισθάνεται και σκέφτεται μοναδικά,που μπερδεύεται στο δημοψήφισμα.Το μπέρδεμα αυτό,απ την μία είναι το ”ηθικό” μέρος,που διέπεται από προηγούμενους αγώνες,παρέες,κλίκες που πιθανότατα να τον χρησιμοποίησαν,αλλά να έχουν αφήσει στο μυαλό του μια παρακαταθήκη(για συλλογικότητες και αναρχοπατέρες μιλάω) κι απ την άλλη το ένστικτο της επιβίωσης,αλλά και της αγνής αντίδρασης,το οποίο καταστέλλεται είτε απο μπάτσους,είτε απο ρεφορμιστές.Σαφώς και δεν ψηφίζεις αντιδρώντας αυτά είναι για κάτι γνωστικιστές που ξαφνικά απο φάσισαν να χωρίσουν τα τσανάκια τους σε συριζορεφορμιστές και κομμουνιστικοποιημένους.Βαρεθήκαμε ν ακούμε για κινήματα και αγώνες,που το μόνο που κάνουν είναι να αποφέρουν κέρδη(όλων των ειδών) σ αυτούς που τα πατρονάρουν.
    Το ένστικτο της επιβίωσης είναι πολύ πιο πάνω σε ανθρώπους που παραμονεύουν πλέον εκτός απο τον ξεπεσμό της εξουσίας και των πλουσιόπαιδων,ηθοποιών,μιντιακών κτλ,-τον δικό σας ξεπεσμό,που ήδη έχει αρχίσει και βρωμάει στους παρακμιακούς,και για αυτό τον λόγο στρέφεστε σα πρόβατα της αριστεράς,ώστε να τα βάψετε μαυροκόκκινα.
    Αυτός είναι και ο λόγος που οποιαδήποτε άποψη που μπορεί να αφυπνίσει,ή να μιλήσει σε κάποια μοναδική ατομικότητα που αρνείται και πιθανότατα να την γεμίσει με δύναμη,απλά και μόνο στο άκουσμα και όνειρο μίας αγέλης,ή ενός άλλου ανθρώπου,που αισθάνεται και νιώθει το ίδιο,χωρίς να είναι αναγκασμένος κομματικά κινηματικά ή βάσει κλίκας παρέας,προσπαθείτε να την διαστρεβλώσετε.
    Ασχοληθείτε λοιπόν με τις προβιές σας.Κουμάντο στις ζωές μας κανείς.
    Ούτε θεός,ούτε αφέντης.(ένα παλιό σύνθημα,που κάποτε,κάποιοι που εσείς αγνοείτε φώναζαν στους δρόμους,μέχρι να τους ξενερώσετε).

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*