Πρόταση για μια διεθνή συζήτηση σχετικά με την κατασταλτική αναδιάρθρωση

insur8_b

Πρόταση για μια διεθνή συζήτηση σχετικά με την κατασταλτική αναδιάρθρωση

Για μια διεθνή εξεγερτική προοπτική

Άνοιξη 2015 – Ευρώπη

Στοιχεία ανάλυσης σχετικά με την τρέχουσα κατασταλτική αναδιάρθρωση

Αν και θα ήταν, χωρίς αμφιβολία, λάθος να συνεχίσουμε να μιλάμε για την “κρίση” του καπιταλισμού ή της κρατικής διαχείρισης, βιώνουμε, παρ’ όλα αυτά, μια τεράστια αναδιάρθρωση, που αγγίζει όλα τα κοινωνικά πεδία. Σχετικά με την Ευρώπη, μπορούμε να μιλήσουμε για τον θάνατο του σοσιαλδημοκρατικού μοντέλου, που για δεκαετίες λειτουργούσε ως εγγυητής της κοινωνικής ειρήνης και ως ένας ορίζοντας για το σύνολο των ρεφορμιστικών και διεκδικητικών κινημάτων. Αυτό σηματοδοτεί το τέλος μιας χρονικής περιόδου και το ξεκίνημα μιας νέας εποχής, εντός της οποίας η επαναστατική σύγκρουση θα λάβει χώρα σε αυξανόμενα εχθρικό και ελεγχόμενο έδαφος. Η βαθειά διείσδυση σε όλες τις κοινωνικές σχέσεις που προσπαθούν να κάνουν πραγματικότητα το κεφάλαιο και το κράτος συγκεκριμένα στη μαζική εξάπλωση των τεχνολογιών, ξεκάθαρα δεν προμηνύει ένα εύκολο μέλλον, αλλά παρ’ όλα αυτά από τον καιρό μας δεν λείπει η εξεγερτική προοπτική.

Οι πινακίδες του δρόμου που δείχνουν τι θα ακολουθήσει μετά από αυτήν την αναδιάρθρωση στην Ευρώπη είναι υπαρκτές: Η τωρινή κατάσταση κοινωνικού κανιβαλισμού στην Ελλάδα, με την εντατικοποίηση της εκμετάλλευσης, την “επιστροφή” της πείνας και των ασθενειών και την εξάλειψη των μικρών ονείρων για μια εγγυημένη κατανάλωση, που διατηρεί η υπό εξαφάνιση μεσαία τάξη. Αυτή η οικονομική αναδιάρθρωση δεν παίρνει πάντα την ίδια μορφή, ούτε συμβαίνει με τον ίδιο ρυθμό, αλλά η επιβαλλόμενη λογική ισχύει για όλα τα κράτη της Ευρωπαϊκής ένωσης. Η επιστροφή του εθνικισμού και του πατριωτισμού που θρηνούν την τύχη της τάδε ή της δείνα χώρας, όπως συμβαίνει στις νότιες χώρες που επλήγησαν πρώτες (“φταίνε οι βόρειες χώρες”), αλλά και στις βόρειες χώρες για τους αντίθετους λόγους (“για να μη φτάσουμε στην κατάσταση των νότιων χωρών”) -σκέψεις που διεισδύουν και στις συζητήσεις κάποιων αναρχικών και επαναστατών-, είναι το πέπλο που αποκρύπτει τη δυνατότητα αναζωπύρωσης του κοινωνικού πολέμου.

Κάθε σύστημα που περνάει μια αναδιάρθρωση έχει επίσης και μια περίοδο σχετικής σταθερότητας. Για να γιατρευτεί, το ανθρώπινο σώμα αυξάνει τη θερμοκρασία του, περνάει μια περίοδο πυρετού, σκοτώνοντας έτσι τα μικρόβια. Η κοινωνική θερμοκρασία αυξάνεται για λόγους που βρίσκονται σίγουρα με το ένα πόδι, ίσως ακόμα και με τα δύο, στην αναδιάρθρωση που είχαν προβλέψει και σχεδιάσει οι μηχανικοί του κεφαλαίου. Άλλα, κάθε αύξηση της θερμοκρασίας είναι επίσης και μια ευκαιρία για τους αναρχικούς. Όχι για να καθοδηγήσουν και να προσανατολίσουν αυτήν την αστάθεια προς ένα πρόγραμμα, όπως προτείνεται από την ετοιμοθάνατη αριστερά. Ούτε για να ηρεμήσει τα πράγματα μετατρέποντάς τα σε κάτι “θετικό”, όπως προτείνεται από τους δημιουργούς εναλλακτικών. Και ούτε για να ομοσπονδιοποιήσει όλους τους εξεγερμένους στη μεγάλη μαζική αναρχική οργάνωση με τη θανατηφόρα τάση να φρενάρει κάθε ελεύθερη πρωτοβουλία, να καταστρέφει την αυτονομία και να αναπαράγει τις γραφειοκρατικές και πολιτικές ανεπάρκειες. Αλλά, να ρίξει λάδι στη φωτιά, κάνοντας τη σύγκρουση να φτάσει σε ένα ορισμένο σημείο, πέρα από το οποίο τα γεγονότα μπορούν να εξελιχθούν ανεξέλεγκτα.

Το κράτος δεν είναι τυφλό και γνωρίζει καλά αυτήν την πιθανότητα. Έχοντας στο μυαλό ότι οι κλασικές μορφές πολιτικής διαμεσολάβησης γίνονται όλο και λιγότερο χρήσιμες για τη διατήρηση του καθεστώτος, το κράτος είναι υποχρεωμένο να μεγενθύνει και να ενισχύσει το κατασταλτικό του οπλοστάσιο. Μια κοινή λογική βρίσκεται σε λειτουργία εντός του ευρωπαϊκού χώρου, η οποία μεταφράζεται ανάλογα με τα τοπικά συμφραζόμενα σε τεράστια προγράμματα κατασκευής φυλακών, κλειστών κέντρων, ειδικών χώρων κράτησης, όπως τα ψυχιατρεία, αλλά και ανακαίνισης και επέκτασης των υπάρχοντων φυλακών, εισάγοντας μαζικά και τον διάχυτο εγκλεισμό με τη μορφή του ηλεκτρονικού και τεχνολογικού ελέγχου. Αλλά, αν ο μαζικός εγκλεισμός ήταν πάντα ένα σημαντικό όπλο του κράτους για την αντιμετώπιση των κοινωνικών ταραχών στην καρδιά της κοινωνίας της βιομηχανικής εκμετάλλευσης, απέχει κατά πολύ από το να είναι το μόνο. Μπορούμε να νιώσουμε την κατασταλτική αναδιάρθρωση και στην επέκταση των μέτρων ελέγχου και επιτήρησης, στην αυξανόμενη τεράστια εφαρμογή τεχνολογιών στη διαχείριση, τον έλεγχο, την καταστολή και τον περιορισμό των ανθρώπινων μαζών, στη στρατιωτικοποίηση των συνόρων, στις μεγάλες ιδιωτικές και δημόσιες επενδύσεις στην έρευνα στον τομέα της ασφάλειας και της άμυνας, στον επαναπροσδιορισμό του δικαστικού και αστυνομικού μηχανισμού ή επίσης στη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής αστυνομίας που θα βοηθάει τις τοπικές δυνάμεις της τάξης όταν υπάρχουν προβλήματα και στην εκπαίδευση της αστυνομίας στην καταστολή εξεγέρσεων. Με αυτόν τον τρόπο, η αναδιάρθρωση φαίνεται να βαίνει προς μια σύνθεση όλων των πτυχών της καταστολής και του ελέγχου. Καθώς τα σύνορα μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού γίνονται όλο και πιο θολά, ξεθωριάζουν εξίσου και οι διαφορές μεταξύ στρατιωτικής διαχείρισης και αστυνομικής καταστολής, μεταξύ τακτικών καταστολής εξεγέρσεων και αστισμού, μεταξύ του ελέγχου των συνόρων και του ελέγχου των αξόνων μεταφοράς. Βέβαια, είναι αυτονόητο πως η αναδιάρθρωση δεν ξεχνά τους εχθρούς της εξουσίας, υφαίνοντας πυκνούς ιστούς παρακολούθησης γύρω από τους επαναστάτες, θεσμοθετώντας ειδικές συνθήκες στις φυλακές που προορίζονται για αυτούς και κάνοντας την επαναστατική δράση πολύπλοκη σε κάθε επίπεδο, αλλά είναι σημαντικό να καταλάβουμε πως η καταστολή στοχεύει όλους τους εκμεταλλευόμενους και καταπιεσμένους.

Για αυτούς τους λόγους, θέλουμε να καταθέσουμε μια διεθνή πρόταση. Αν η τρέχουσα αναδιάρθρωση εμπεριέχει όλες τις πτυχές της κοινωνίας (οικονομική, πολιτική, κοινωνική, πολιτισμική), θεωρούμε πως οι πρόοδοι που έχουν σημειωθεί στα πεδία της καταστολής δημιουργούν σημαντικές δυνατότητες επαναστατικής παρέμβασης. Αυτές οι πρόοδοι είναι στην πραγματικότητα παραδειγματικές για τον δρόμο που παίρνει η καταστολή και είναι προγραματισμένες και εφαρμόζονται σύμφωνα με μια αντι-εξεγερτική λογική, προσαρμοσμένη στα συμφέροντα του κεφαλαίου και του κράτους: το μοντέλο της σοσιαλδημοκρατίας, που υπέτασσε όλα τα εξεγερτικά και άγρια νεύματα, αντικαθίσταται με το μοντέλο της ανοιχτής φυλακής.

Σχετικά με τη δυνατότητα μιας επαναστατικής προοπτικής και αναρχικής πρακτικής, θεωρούμε πως η πρόοδος της κυριαρχίας παράγει αντιθέσεις που θα οδηγήσουν σε μια αναπόφευκτη κατάρρευση, δημιουργώντας περισσότερο έλεγχο, περισσότερη σφαγή, περισσότερη γενοκτονία, περισσότερο τρόμο και γι’ αυτό πιστεύουμε πως καμιά ευκαιρία να επιτεθούμε δεν πρέπει να παραμελείται. Η αναμονή ευνοεί μόνο τον εχθρό που σχεδιάζει ένα όλο και πιο εξημερωμένο μέλλον μέσα στα εργαστήρια και τα ερευνητικά του κέντρα. Με άλλα λόγια, είναι πιο εύκολο να φανταστεί κανείς την καταστροφή μιας φυλακής υπό κατασκευή, παρά την καταστροφή μιας που λειτουργεί και αυτό ισχύει για όλες τις εξελίξεις της κυριαρχίας.

Μια διεθνής πρόταση

Εάν, όπως είπαμε, οι λεπτομέρειες αυτής της ανακατασκευής ποικίλουν σύμφωνα με τα διάφορα πλαίσια και συνεπώς τροποποιούν τους άξονες παρέμβασης, η λογική στην εργασία είναι η ίδια παντού κι έτσι υπάρχουν οι συνθήκες για να φανταστούμε αγώνες και παρεμβάσεις που επιτίθενται σε αυτήν τη λογική, σε διαφορετικούς τόπους και με διαφορετικούς τρόπους. Αλλά, εκτός από την ανάλυση των τωρινών συνθηκών, η δρομολόγηση αυτής της διεθνούς πρότασης αγώνα ενάντια στην κατασταλτική αναδιάρθρωση έχει ανάγκη ενός πολύ σημαντικότερου στοιχείου, δηλαδή μερικών συγκεκριμενοποιήσεων των χαρακτηριστικών των πρωτοβουλιών αγώνα.

Τα χαρακτηριστικά αυτής της πρότασης είναι τα ακόλουθα:

Εξεγερτικότητα

Θεωρούμε πως οι αγώνες και οι μάχες ενάντια στην κατασκευή νέων φυλακών, ενάντια στην ασφάλεια και τη στρατιωτική βιομηχανία, ενάντια στην εγκατάσταση συστημάτων ελέγχου και παρακολούθησης, στην αυξανόμενη επιστημονική έρευνα σχετικά με την προστασία της καθεστηκυίας τάξης, τη διεθνή συνεργασία μεταξύ κρατών, θα πρέπει να είναι εξεγερτικές:

Α. Αυτή η αναδιάρθρωση είναι ένα κοινωνικό ζήτημα, ένα πρόβλημα που ακουμπά τις υπάρχουσες κοινωνικές σχέσεις που βασίζονται στην εξουσία και την εκμετάλλευση, οι εξεγερσιακές πρωτοβουλίες εγγράφονται σε μια προοπτική ανατροπής αυτών των κοινωνικών σχέσεων, οι οποίες είναι τα θεμέλια και το αντικείμενο αυτής της αναδιάρθρωσης.

Β. Θέτουν σε εφαρμογή την εξεγερσιακή μέθοδο, η οποία είναι η αυτοργάνωση, η επίθεση και η συνεχής σύγκρουση, θεωρώντας την τον καλύτερο τρόπο για να δημιουργηθούν οι υλικές και πνευματικές συνθήκες για να επιτευχθεί η καταστροφή των πραγματώσεων του εχθρού. Βασίζεται στην πολλαπλότητα της αναρχικής πρακτικής, τοποθετώντας στο προσκήνιο την αυτονομία της δράσης και την ελεύθερη πρωτοβουλία ως προωθητικά στοιχεία για τη δυναμική όλων των αγώνων.

Γ. Αυτή η μέθοδος δεν είναι ομοιόμορφη και δεν είναι συνταγή. Μπορεί να έχει την οπτική ενός συγκεκριμένου αγώνα ενάντια στην κατασκευή μιας νέας φυλακής, αλλά μπορεί επίσης να πάρει τη μορφή μιας πρακτικής και άμεσης κριτικής των δομών και των ανθρώπων που επιτρέπουν αυτήν την κατασταλτική αναδιάρθρωση. Από την άλλη πλευρά, κινείται πάντα προς την καταστροφή και όχι τη μεταρρύθμιση, τη σταδιακή μεταμόρφωση ή τη μετατροπή χώρων σε εναλλακτικά νησιά στον ωκεανό του κρατικού τρόμου.

Δ. Αντί να περιμένει ή να λατρεύει την ψεδαίσθηση της ποσότητας, η εξεγερσιακή μέθοδος θέτει ως άξονα του εαυτού της την ποιότητα του αγώνα ή της επαναστατικής παρέμβασης, που σημαίνει πάνω στις θεωρητικές και πρακτικές της ικανότητες, ώστε να υπονομεύσει τα θεμέλια του εχθρού και να του επιτεθεί. Εκεί είναι που διαφέρει με τις -κατ’ εμάς τουλάχιστον απαρχαιωμένες- μεθόδους συνδικαλιστικές ή που στηρίζονται στη βοήθεια, οι οποίες βασίζονται καταρχήν στην υπεράσπιση των συμφερόντων μια συγκεκριμένης κοινωνικής κατηγορίας ή τάξης.

Άτυπη οργάνωση

Σε οργανωτικό επίπεδο, θεωρούμε πως ο αφορμαλισμός και οι άτυπες οργανώσεις ανταποκρίνονται περισσότερο σε αυτήν την πρόταση και περισσότερο γενικά στον εξεγερσιακό αντιεξουσιαστικό αγώνα. Σαν συνέπεια, ούτε κονγκρέσα, ούτε προγράμματα, ούτε γραφειοκρατία, ούτε αντιπροσωπεία, ούτε εκπρόσωποι.

Αυτή η διεθνής πρόταση δεν στοχεύει στη δημιουργία κάποιας οργάνωσης, αλλά στο άνοιγμα χώρων ανταλλαγής, κοινής γνώσης και συζήτησης. Δεν αμφιβάλλουμε πως αυτό θα επιτρέψει καλύτερη γνώση για το τι συμβαίνει σε άλλους τόπους, δημιουργώντας τις συνθήκες για παρεμβάσεις ιδωμένες από την οπτική της διεθνούς αλληλεγγύης και του κοινού αγώνα, ώστε να γεννηθεί ο προσωρινός συντονισμός μεταξύ διαφορετικών αγώνων και μαχών, να εμβαθύνουμε τον αφορμαλισμό μέσα από τον οποίο, σύμφωνα με τις συγγένειες και τα εγχειρήματα, ξεπροβάλλουν πρωτοβουλίες. Με αυτόν τον τρόπο, μέσω της αμοιβαίας γνώσης των εγχειρημάτων αγώνα, αυτή η διεθνής πρόταση στοχεύει στην τόνωση «οργανωτικών περιστάσεων», όχι με σκοπό την ποσοτική αύξηση, αλλά την ποιοτική αύξηση της επαναστατικής παρέμβασης.

Διεθνής χαρακτήρας

Θεωρούμε πως καμία πράξη, κανένας αγώνας, καμία μάχη δεν έχει απλώς τοπική διάσταση, ακόμα περισσότερο, αφού τα κράτη έχουν μεγάλο συμφέρον να περιορίσουν τον χώρο, ώστε να τα χειριστούν πιο εύκολα. Εάν η αναδιάρθρωση λειτουργεί σύμφωνα με την ίδια λογική και ακολουθώντας παρόμοια μοντέλα μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πιστεύουμε πως η μάχη ενάντια στην κατασταλτική αναδιάρθρωση μπορεί και πρέπει να εξελιχθεί σε διεθνές επίπεδο, χωρίς αμφιβολία με διαφορές στην ένταση και με διαφορετικούς τρόπους. Πέρα από αυτό, είμαστε και εμείς πεπεισμένοι πως η δημιουργία χώρων διεθνούς αγώνα θα ενισχύσει τους διαφορετικούς αγώνες που λαμβάνουν χώρα σε συγκεκριμένα πλαίσια.

…για να βαδίσουμε προς τα πού;

Εάν όλοι έχουν φυσικά κάποιες ιδέες κατά νου σε σχέση με το πού θα μπορούσε μια πρόταση σαν αυτή να οδηγήσει, μοιάζει, ωστόσο, βέβαιο πως θα λάβει διαφορετικές μορφές και πως οι βαθμοί της ανταλλαγής και συνεργασίας πέρα από τα σύνορα και μεταξύ διαφορετικών αγώνων και μαχών θα ποικίλουν. Σε καμία περίπτωση δεν μιλάμε για τη δημιουργία ομοιόμορφης παρέμβασης, αλλά αντίθετα, για την προώθηση της ανάπτυξης της πολλαπλότητας χώρων προβληματισμού ή ανταλλαγής. Συνεπώς, καλούμε τους συντρόφους που ενδιαφέρονται για αυτήν την πρόταση να τη συζητήσουν και να συνεισφέρουν με πιο ακριβείς αναλύσεις, σκέψεις και κριτική.

Εάν στο παρελθόν έχουν υπάρξει παρόμοιες εμπειρίες και προσπάθειες, με θετικές και αρνητικές πτυχές, θεωρούμε πως αντιμετωπίζοντας τη διενεργούμενη αναδιάρθρωση και λαμβάνοντας υπόψιν πως υπάρχουν αγώνες και μάχες που λαμβάνουν χώρα σε διαφορετικές περιοχές της Ευρώπης πάνω σε αυτό το θέμα (ενάντια στην κατασκευή νέων φυλακών, ενάντια στη σύσταση νέων καθεστώτων, ενάντια στην τεχνολογία του ελέγχου, στρατιωτικές βάσεις, κλειστά κέντρα…), αυτή η πρόταση θα μπορούσε να ενισχύσει τη δυναμική του διεξαγώμενου αγώνα και να συμβάλει στη γέννηση νέων.

Αυτό που επιζητούμε είναι να σκεφτούμε, να πειραματιστούμε και να θέσουμε σε κίνηση τις μεθόδους του εξεγερσιακού αγώνα, και αυτό σε διεθνές επίπεδο.

———

Μετάφραση: Inter Arma

Πηγή: Avalanche zine, issue #5 (pages 31-33)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*